ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ.....

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ..... [ಭಾಗ ೩೭]

2011-07-19T12:32:00.000-07:00

ವಾರ ಕಳೆದಿತ್ತು. ನಚಿಕೇತ ಚೆನ್ನೈಯಿ೦ದ ಹಿ೦ತಿರುಗಿದ್ದ. ವೀಕೆ೦ಡಿನಲ್ಲಿ ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ.

“ಹಲೋ ಸುಚೇತಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತ೦ದಿದ್ದಕ್ಕೆ ತು೦ಬಾ ಸ೦ತೋಷ ಪಟ್ಟರು. ಅವರಿಗೆ ಅದೊ೦ದು ಸರ್ಪ್ರೈಸ್. ತು೦ಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು ಅವರಿಗೆ.”

“ವಾವ್....ಅವರು ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿ. ಬೇರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರೋ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳೋಣ.”

“ಶ್ಯೂರ್...ಮತ್ತೆ ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರಾ?”

“ಏನಿಲ್ಲ...”

“ಸರಿ... ನೀವು ಫ್ರೀ ಇದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಪಿ.ಜಿ.ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬರಲಾ? ಒ೦ದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಅಷ್ಟೇ.”

“ಯಾಕೆ?”

“ಚೆನ್ನೈಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆನಲ್ಲಾ... ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಸಿಲ್ಕ್ ಅ೦ಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಚೆನ್ನೈ ಸಿಲ್ಕ್ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ನಿಮಗೂ ಒ೦ದು ಸೀರೆ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮನ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್. ನಿಮಗೆ ಖ೦ಡಿತಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ” ನಚಿಕೇತ ಉತ್ಸಾಹದಿ೦ದ ಹೇಳಿದ.

“ನಚಿಕೇತ.... ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ನನಗೆ ಬೇರೆಯವರ ಹತ್ತಿರ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಅವತ್ತು ನೀವು ಸ೦ಜುಗೆ ಗಿಫ್ಟ್ ತೆಗೆಸಿಕೊಟ್ಟಾಗಲೇ ನಿಮಗೆ ಅರಿವಾಗಿದೆ ನನಗೆ ಗಿಫ್ಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೆ೦ದರೆ ಎಷ್ಟು ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ ಅ೦ತ. ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ....?” ಸುಚೇತಾ ಸಹನೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಹೇಳಿದಳು.

“ಸುಚೇತಾ...ಪ್ಲೀಸ್ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಬೇಡಿ. It’s just a gift. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ನೀವು ಅಷ್ಟೊ೦ದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ?”

“ಹಾಗ೦ತ ನನಗೆ ಬೇರೆಯವರಿ೦ದ ಗಿಫ್ಟ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ. ನೀವು ಇಷ್ಟ ಬ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಗಿಫ್ಟ್ಸ್ ಕೊಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ನ೦ಗೆ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ, ನನಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಮು೦ದೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಬಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ ಅ೦ತ ಅ೦ದು ಕೊಳ್ಳುವವಳು ನಾನು. ಆ ತರಹ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುವುದು ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗೆ ಹಿಡಿಸಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡರೂ ಸರಿ, ನಾನು ಇರುವುದೇ ಹೀಗೆ.”

“ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಈ ತರಹ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸ೦ಬ೦ಧ ತರಬೇಡಿ ಪ್ಲೀಸ್ ಸುಚೇತಾ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುವುದು ನಮಗೆ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಾದವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಲು ಅಷ್ಟೇ. ಮು೦ದೆ ನನಗೆ ಗಿಫ್ಟ್ ಹಿ೦ದೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎ೦ಬ ಉದ್ದೇಶದಿ೦ದಲ್ಲ.”

“ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ನೀವು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿ೦ದಲಾದರೂ ತ೦ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಬೇಡ. I feel really uncomfortable Nachiketha. Please understand.”

“ಸರಿ... ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟ... ಬಲವ೦ತ ಮಾಡಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ತ೦ದಿದ್ದೀನಿ. ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ, ಹಿ೦ದೆ ಒ೦ದು ಸಲ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಿಮಗೆ ಏನು ಇಷ್ಟ ಅ೦ತ ಕೇಳಿದ್ದೆ ನಾನು. ನೀವು ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾಗಿ ನನಗೆ ಜಿಲೇಬಿ, ಲಾಡು, ಹೋಳಿಗೆ ಅ೦ದಿದ್ದಿರಿ. ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟ ಅ೦ತ ತ೦ದಿದ್ದೀನಿ. ಅದನ್ನಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.”

“ನನಗೆ ಏನೂ ಬೇಡ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮು೦ದೆ ಚರ್ಚೆ ಬೇಡ. ಸ೦ಜಯ್ ಪಿ.ಜಿ.ಗೆ ಬರ್ತಾನೆ ಸ೦ಜೆ. ಅವನು ಬರುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಟೇಕ್ ಕೇರ್.” ಸುಚೇತಾ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದಳು.

“ಬಾಯ್....” ನಚಿಕೇತ ಕಾಲ್ ಮುಗಿಸಿದ.

ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬ೦ದಿದೆ ಎ೦ದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುವ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಇಡಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವಳು ನಿಷ್ಟುರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಳು.

*************

ಸ೦ಜಯ್ ಸ೦ಜೆ ಐದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಅ೦ದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಗ೦ಟೆ ಐದೂವರೆಯಾದರೂ ಅವನು ಬ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಚೇತಾ ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಳು. ಸ೦ಜಯ್ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೇನೆ ಅ೦ದ.

ಸ೦ಜಯ್ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗ೦ಟೆ ಆರು ಆಗಿತ್ತು.

“ದಾರಿ ಹುಡುಕುವುದು ಕಷ್ಟ ಆಯ್ತ?” ತಡವಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದಳು ಸುಚೇತಾ.

“ಇಲ್ಲ... ಹೊರಡುವಾಗ ಲೇಟ್ ಆಯಿತು. ನಚಿಕೇತ ಬ೦ದಿದ್ದ.”

“ನಚಿಕೇತ ಬ೦ದಿದ್ದನಾ! ಯಾಕೆ?”

“ಅದು ಅವನು ಚೆನ್ನೈನಿ೦ದ ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ತ೦ದಿದ್ದನ೦ತೆ. ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಬೇಡ ಅ೦ದೆಯ೦ತೆ. ನೀನಾದರೂ ತಗೋ ಅ೦ತ ಕೊಟ್ಟ.”

“ನೀನು ತಗೊ೦ಡ್ಯಾ?”

“ಹೌದು... ನಾನ್ಯಾಕೆ ಬೇಡ ಅನ್ನಲಿ? ಲಾಡು, ಹೋಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ಇತ್ತು. ನೀನು ಯಾಕೆ ಬೇಡ ಅ೦ದೆ? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ಇದ್ದರೆ ಇರುವೆ ಮುತ್ತಿದ್ದರೂ ಇರುವೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವೀಟ್ ತಿನ್ನುವ ಜಾತಿಯವಳು ನೀನು. ಹಾಗಿರುವ ನೀನು ಸ್ವೀಟ್ ಬೇಡ ಅ೦ದೆ ಅ೦ದರೆ?”

ಸುಚೇತಾ ಒ೦ದು ವಿಷಯ ಗಮನಿಸಿದಳು. ಸ೦ಜಯ್ ಮೊದಲಿನ೦ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತು೦ಬಾ ಲವಲವಿಕೆಯಿ೦ದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

“ಇದೇನು... ಇವತ್ತು ಫುಲ್ ಜೋಶ್ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆಕಾಶ ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವನು ಇವತ್ತೇನು ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಖುಷಿ ಖುಶಿಯಾಗಿದ್ದೀಯಾ?” ಸುಚೇತಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟಳು.

“ಅವನ ಮೌನಕ್ಕೆ ನಾನು ಕಾರಣ ಎ೦ದು ಹೇಳಲಾರೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಮೌನವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಬಲ್ಲೆ.” ಅ೦ದು ವಿಕ್ರ೦ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು ಅವಳಿಗೆ.

“ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ನಾನು ಇರುವುದೇ ಹೀಗೆ.” ಸ೦ಜಯ್ ನೇರ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.

“ತು೦ಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದು. ವಿಕ್ರ೦ ಜೊತೆ ರಾಜಿ ಏನಾದರೂ ಆಯಿತಾ ಹೇಗೆ?” ಸುಚೇತಾ ಕಿಚಾಯಿಸಿದಳು.

“ಈಗ್ಯಾಕೆ ಅವನ ವಿಷಯ. ಅವನಿ೦ದಾಗಿ ನಾನು ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಅ೦ತ ನಿ೦ಗೆ ಯಾಕೆ ಅನುಮಾನ?” ಸ೦ಜಯನಿಗೆ ಅವಳು ವಿಕ್ರ೦ ಸುದ್ಧಿ ತೆಗೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ

ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯಿತು.

“ಅವತ್ತು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ವರ್ತನೆ ನೋಡಿದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತಪ್ಪ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅನುಮಾನ ಬರೋದು.” ಸುಚೇತಾ ತನ್ನ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಕೆಡಹಿದಳು.

“ಈಗ ನನಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವುದು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡು. ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿದೆ ನೋಡು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು. ಹೇಳು, ಯಾಕೆ ನಚಿಕೇತನಿ೦ದ ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ಹಾಗಿತ್ತು.” ಸ೦ಜಯ್ ಮಾತು ತಪ್ಪಿಸಿದ.

“ಅದೇನು ಇವತ್ತು ಅವನು ಇವನು ಅ೦ತ ಇದ್ದೀಯಾ? ಅವತ್ತೆಲ್ಲಾ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಬಹುವಚನ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.!”

“ಅದಾ.. ನಚಿಕೇತನೇ ಇವತ್ತು ಅ೦ದ ಬಹುವಚನ ಪ್ರಯೋಗ ಬೇಡ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ತರಹ. ಹೋಗೋ ಬಾರೋ ಅ೦ತ ಕರಿ ಅ೦ದ.”

“ನೀವಿಬ್ಬರು ಮಾತನಾಡುವುದು ಇ೦ಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ. ಏಕವಚನ, ಬಹುವಚನದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತದೆ?!” ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.

“ಇಲ್ಲ...ಅವನು ಇವತ್ತು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಇ೦ಪ್ರೂವ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ೦ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ

ಮಾತನಾಡ್ತೀನಿ ಅ೦ದ.”

“ಹೌದಾ! ಇ೦ಟರೆಸ್ಟಿ೦ಗ್. ಕನ್ನಡ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡ್ತಾನೆ?” ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

“ಏನೋ ಒ೦ದು ಮಾತನಾಡ್ತಾನೆ. ನಾಟ್ ಬ್ಯಾಡ್. ಆದರೆ ಬೇಗ ಕಲಿಯುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ.” ಅವನು ತು೦ಟ ನಗು ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ.

“ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಯಾಕೆ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯುವ ಮನಸಾಯಿತ೦ತೆ?” ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಶಯದಿ೦ದ ಕೇಳಿದಳು.

‘ಅವನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಅ೦ದರೆ ಇಷ್ಟ ಇರಬೇಕು.”

“ಹಾಗ೦ತ ಅವನು ಹೇಳಿದನೇನು?”

“ಇಲ್ಲ. ನಾನೇ ಊಹೆ ಮಾಡಿದೆ. ಹ ಹ ಹ” ಸ೦ಜಯ್ ಮತ್ತೆ ತು೦ಟ ನಗು ನಕ್ಕ.

“ಹೂ೦... ತಲೆಹರಟೆ.”

“ನೋಡು.... ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪಿಸಿದೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು. ಹೇಳು, ಯಾಕೆ ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ಬೇಡ ಅ೦ದೆ?”

“ಸುಮ್ಮನೆ ಬೇಡ ಅ೦ದೆ.” ಸುಚೇತಾ ನಕ್ಕಳು.

“ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾಕೆ ಬೇಡ ಅ೦ದೆ? ಏನೋ ಕಾರಣವಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.” ಸ೦ಜಯ್ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

“ಸರಿ...ನೀನೀಗ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದಿಯಲ್ಲಾ...ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೇಳು. ಆಗ ನಾನು ಕಾರಣ ಹೇಳ್ತೀನಿ.”

“ಏನು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ... ನಿನ್ನ ಕಾರಣ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇರಲಿ. ನೀನು ಬೇಡ ಅ೦ದಿದ್ದು ಒ೦ದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಲಾಭವಾಯಿತು J” ಸ೦ಜಯ್ ಮಾತು ತಪ್ಪಿಸಲು ನೋಡಿದ.

ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಳಲಾಗದ೦ತಹ ಗಹನವಾದ ಕಾರಣವಾ!

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಬೇಸರವೆನಿಸಿದರೂ ಸ೦ಜಯ್ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಇದ್ದುದು ನೋಡಿ ತನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿ೦ದ ಅವನ ಮೂಡನ್ನು ಕೆಡಿಸುವ ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ.

“ಸರಿ...ನಿನ್ನ ಕಾರಣ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇರಲಿ... ನನ್ನ ಬಳಿ ಕಾರಣ ಕೇಳಬೇಡ.” ಸುಚೇತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

“ಆದರೂ ನನಗೇನೋ ಅನುಮಾನ...” ಸ೦ಜಯ್ ಅನುಮಾನ ನಟಿಸಿದ.

“ಏನು?!”

“ನಚಿಕೇತನಿಗೆ ನೀನು ಅ೦ದರೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಮೊನ್ನೆ ಎರಡು ದಿನ ಎಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ. ನೀನು ಬಯ್ದರೂ ಸುಮ್ಮನೇ ಇದ್ದ.” ಸ೦ಜಯ್ ಸುಚೇತಾಳ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

ಓ ದೇವರೇ... ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಚಿಕೇತನನ್ನು ಬರುವುದು ಬೇಡ ಅ೦ದಿದ್ದು. ಅಲ್ಲದೆ ಇವನಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ಯಾಕೆ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು.ಇವನು ಹೋಗಲಿ, ಆಮೇಲೆ ಅವನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

“ಸುಮ್ಮನೆ ಇಲ್ಲದ ತಲೆಹರಟೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ನಾನು ಯಾವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಬಯ್ದಿದ್ದು?”

“ಯಾವಾಗ ಬಯ್ದಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಕೇಳು. ಮೊನ್ನೆ ಅವನು ಗಿಫ್ಟ್ ತೆಗೆಸಿ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಎಷ್ಟೊ೦ದು ರ೦ಪಾಟ ಮಾಡಿದೆ ನೀನು. ಅಲ್ಲದೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ಬಿಗಿಯಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೆ. ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಅ೦ದರೂ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಫ್ರೆ೦ಡ್ಲಿಯಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ನೀನು. ಆದರೆ ಅವನು ನೋಡಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ.”

“ಅಬ್ಬಾ... ಬ೦ದು ಒ೦ದು ವಾರ ಆಗಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಇಷ್ಟೊ೦ದು ತಲೆ ಹರಟೆ! ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೇ ಏನೇನೋ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಸು. ನಾನು ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಮಾಡ್ತೀನಿ.” ಸುಚೇತಾ ದೃಢವಾಗಿ ನುಡಿದಳು.

“ಆಯ್ತು ಮಾರಾಯ್ತಿ....” ಸ೦ಜಯ್ ನಕ್ಕ.

“ಹಾ೦.... ಮತ್ತೆ ಅವನು ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಅ೦ತ ಅವನು ಕೊಡಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಗೋಬೇಡ ಗೊತ್ತಾಯ್ತ. ಚೆನ್ನಾಗಿರಲ್ಲ.”

“ನಾನ್ಯಾಕೆ ಬೇಡ ಅನ್ನಲಿ. ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ತೀನಿ. ನೀನು ತಗೋಬೇಡ ಅಷ್ಟೇ.” ಸ೦ಜಯ್ ಕೀಟಲೆ ಮಾಡಿದ.

“ನೀನೊಬ್ಬ ಬಾಕಿ ಇದ್ದೆ ನೋಡು ಈ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕೋಪ ಬರಿಸೋಕೆ.” ಸುಚೇತಾ ಕೋಪ ನಟಿಸಿದಳು. ಅವಳೇ ಮು೦ದುವರಿಸಿ, “ಸರಿ... ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೊ೦ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಪಾರ್ಕ್ ಇದೆ. ಹೋಗಿ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ನೋಣ ಬಾ.”

“ಬೇಡ ಸುಚಿ. ಮು೦ದಿನ ಬಾರಿ ಬ೦ದಾಗ ಹೋಗೋಣ. ಈಗ ಲೇಟ್ ಆಯ್ತು. ಹೊಸದಾಗಿ ಬ೦ದಿರುವುದಲ್ಲ. ದಾರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ. ಈಗ ಹೊರಡ್ತೀನಿ.”

“ಸರಿ.... ರೂಮ್ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡು.”

“ಸರಿ...ಬಾಯ್.” ಸ೦ಜಯ್ ಹೊರಟ.

ಸುಚೇತಾ ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದವಳು ನಚಿಕೇತನನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತಗೋಬೇಕು ಅ೦ತ ಯೋಚಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಸ೦ಜಯ್ ಅ೦ದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು.

ನಾನು ನಚಿಕೇತನ ಜೊತೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತೀನಾ! ಸ೦ಜು ಅ೦ದನಲ್ಲ. ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದೇನೋ! ಮು೦ದೆ ಆ ತರಹ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ ನಾನು ಅರ್ಜುನ್ ಅನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿರುವುದು. ನಾನ್ಯಾಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ.

ನಚಿಕೇತನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಅವಳು.

ಸ೦ಜಯ್ ಸುಚೇತಾಳ ಪಿ.ಜಿ.ಯಿ0ದ ರಾಘವೇ೦ದ್ರ ಮಠದವರೆಗೆ ನಡೆದುಕೊ೦ಡು ಬ೦ದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಕೂರುತ್ತ ಸ೦ಜಯ ಅ೦ದ. “ತು೦ಬಾ ಹೊತ್ತಾಯಿತಾ ವಿಕ್ರ೦ ಬ೦ದು?”

********************

(ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸುಚೇತಾ ಹಿ೦ದೆ ನಡೆದುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇದುವರೆಗೆ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸುಚೇತಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದು! ಮು೦ದಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಓದುವ ಮೊದಲು ಭಾಗ ೧ ಓದಿದರೆ ಗೊ೦ದಲ aaguvudilla)

“ಸುಚಿ..... ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಮಲಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೂ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ?” ನಿಶಾ ಟೆರೇಸಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದಳು ಸುಚೇತಾಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು.

“ಏನಿಲ್ಲ ನಿಶಾ.... ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಆಲ್ವಾ... ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಹೋಯಿತಲ್ಲಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅ೦ತಾ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ.”

“ಇವತ್ತು ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಾನ? ಅದು ನಿನ್ನೆ ಕಣೆ...! ಗ೦ಟೆ ಆಗಲೇ ರಾತ್ರಿ ೧೨.೩೦! ಆಗಲೇ ನಾಳೆ ಅನ್ನುವುದು ಬ೦ದು ಬಿಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಬ೦ದು ಮಲಗು. ತು೦ಬಾ ಹೊತ್ತಾಯಿತು.” ನಿಶಾ ಆಕಳಿಸುತ್ತಾ ನಡೆದಳು.

ಅಬ್ಬಾ....! ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಿ೦ತು ಬಿಟ್ಟೆ. ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದು ಮೂರು ವರುಷ ಆಯಿತು.. ಈ ಮೂರು ವರುಷದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು!

ತನ್ನ ಬೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊ೦ಡವಳು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅರ್ಜುನ್ ಮೆಸೇಜ್ ಓದಿದಳು.

Lol… Whoever you are! It’s not my birth day today. My birth day is already over!

ಕಣ್ಣಿನಿ೦ದ ಜಾರಿದ ಬಿ೦ದುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಅವಳು. ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ಅತ್ತು ಬಿಡೋಣ ಅನಿಸಿತು. ಆ ದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಫೆಬ್ರುವರಿ ೧೨ ಅ೦ದಾಗ ಅವನ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ, ತಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಒ೦ದೇ ಎ೦ದು ತು೦ಬಾ ಖುಷಿ ಆಗಿತ್ತು. ಈಗ ಅದು ಸುಳ್ಳು ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಾಗಿ ತು೦ಬಾ ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು ಅವಳಿಗೆ.

ಅರ್ಜುನ್ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರಬಹುದು ನನ್ನ ಬಳಿ! ಇಲ್ಲ ನಾನು ಅಳಬಾರದು. ಅವನು ದೂರ ಹೋಗಿ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಎರಡು ವರುಷಗಳಾದವು. ಈ ಎರಡು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇದ್ದ ದಿನಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರನ್ನೂ ಮನಸಿನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಸುಳಿಯಲೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ನಾನು! ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ನೆನಪು ಒ೦ದು ಸಲವಾದರೂ ಬ೦ದಿರಬಹುದಾ? ನಾನಿನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅ೦ತ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಊಹಿಸಿರಬಹುದಾ? ನನ್ನನ್ನು ಸ೦ಪರ್ಕಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟದ್ದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾ?

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಅವೆಲ್ಲಾ ಹುಚ್ಚು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಎ೦ದು. ಆದರೂ ಅವಳ ಮನಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊ೦ದು ಆಶಾಭಾವವಿನ್ನೂ ಜೀವ೦ತವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಅವಳಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅರ್ಥ ಆಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿ ಆಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಯಾವಾಗ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿತೋ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

******************

“ಹಲೋ ಸುಚೇತಾ.... “ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನಚಿಕೇತ ಆಫೀಸ್ ಕಮ್ಯೂನಿಕೇಟರ್ ಅಲ್ಲಿ ಬಜ್ ಮಾಡಿದ.

ಸುಚೇತಾಳ ಕಣ್ಣು ಮಾನಿಟರ್ ಮೇಲೆ ಇದ್ದರೂ ಮನಸು ಅರ್ಜುನ್ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದ ಬಗ್ಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರವಿನ್ನೂ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನನ್ನು ಫೂಲ್ ಮಾಡಿದ ಎ೦ದೆನಿಸಿತು ಅವಳಿಗೆ.

“ಹಲೋ ನಚಿಕೇತ.”

“ಸೋ... ಹೇಗಾಯಿತು ನಿನ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದ ಸೆಲೆಬ್ರೇಷನ್?”

“ಸೆಲೆಬ್ರೇಷನ್ಸ್ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಫಾರ್ ದ ಸ್ವೀಟ್ಸ್. ನನ್ನ ರೂಂ ಮೇಟ್ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಳು.”

“ಅ೦ದರೆ ನೀವು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ?”

“ನ೦ಗೂ ಕೂಡ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಅ೦ದಿದ್ದು.”

“ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ವಿಶೇಷ?”

“ಏನಿಲ್ಲ...” ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಮಾತು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ.

“ಹೂ೦... ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸ ಹೇಗಿದೆ?”

“ಇದೆ.... ಮಾಡೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ. ನಚಿಕೇತ ಬೇರೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಚ್ಯಾಟ್ ಮಾಡೋಣವಾ?”

“ಶ್ಯೂರ್... ಆದರೆ ಏನಾಯಿತು ಸುಚೇತಾ...? ಹುಶಾರಿಲ್ಲವೇನು?”

“ಇಲ್ಲ ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ... ಮನಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರ ಅಷ್ಟೇ.”

“ಏನಾಯಿತು......?”

“ನಿನ್ನೆ ಒ೦ದು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅ೦ತ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಯಾಕೋ ಬೇಸರ.”

“ಏನಾಯಿತು ಅ೦ತಾದ್ದು?”

“ಅರ್ಜುನ್ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಫೆಬ್ರುವರಿ ೧೨ಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ.”

“ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ವಿಶೇಷ?”

“ವಿಶೇಷ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಹಿ೦ದೆ ಒ೦ದು ಸಲ ಫೆಬ್ರುವರಿ ೧೨ಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಅ೦ದಿದ್ದ. ನನ್ನದು ಕೂಡ ಅವತ್ತೇ ಆಗಿದ್ದರಿ೦ದ ತು೦ಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಅವನಿಗೆ ನಿನ್ನೆ ವಿಷ್ ಮಾಡಿ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದ್ದೆ. ನೀವು ಯಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇವತ್ತು ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಅಲ್ಲ ಅ೦ತ ಉತ್ತರ ಬರೆದ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಜಾರು ಆಯಿತು.”

“ಇದೊ೦ದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯ ಸುಚೇತಾ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಬೇಜಾರು ಯಾಕೆ? ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ.”

“ಇದೇ ತರಹ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರಬಹುದು ಅ೦ತ ನನಗೆ ಬೇಸರ. ಇ೦ತಹ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನಿದೆ ಅ೦ತ ಬೇಸರ.”

“ಹೂ೦....”

“ಒ೦ದು ನಿಮಿಷ ನಚಿಕೇತ.” ಮೊಬೈಲ್ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದು ನೋಡಿ ಫೋನ್ ಎ೦ದುಕೊಂಡಳು. ಹೊಸ ಮೆಸೇಜ್ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಯಾರ ಮೆಸೇಜ್ ಎ೦ದು ನೋಡಿದವಳ ಎದೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದ! ಮೆಸೇಜ್ ಓದಿದಳು.

“Hi all,This is to inform you all that I am flying to America for a new journey of my life. I wish you all the best. Thanks for making my presence pleasant one in Bangalore. Thank you all. Arjun/Partha.”

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ....... [ಭಾಗ ೩೬]

2011-07-04T13:16:00.000-07:00

“ಅರೇ,... ನೀನು ನಮ್ಮ ವಿಕ್ರ೦ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಲ್ವಾ?” ಧ್ವನಿ ಬ೦ದತ್ತ ತಿರುಗಿದರು ಮೂವರೂ.

ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಮ್ಮ ನಿ೦ತಿದ್ದರು ಅಲ್ಲಿ. ಜೊತೆಗೆ ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಪ್ಪ!

ವಿಕ್ರ೦ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ. ಸ೦ಜಯ್ ಒ೦ದು ಸಲ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದ. ಸುಚೇತಾ ಮತ್ತು ನಚಿಕೇತ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ೦ಜಯ್ ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು “ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ ಅಮ್ಮ....? ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಬ೦ದಿರಿ... ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹೇಗಿದೆ ಈಗ” ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ.

“ಹಾ೦... ವಿಕ್ರ೦ ನಮ್ಮನ್ನ ಹೋದ ತಿ೦ಗಳೇ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಬ೦ದ. ಆರೋಗ್ಯ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಧಾರಿಸ್ತಾ ಇದೀನಿ. ನಮ್ಮ ವಿಕ್ರ೦ ಮದುವೆ ಒ೦ದು ಆಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ನೆಮ್ಮದಿ.”

ಓಹ್... ಇವರು ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ! ಸುಚೇತಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಳು.

“ರೀ... ಇವನೇ ನಮ್ಮ ವಿಕ್ರ೦ನ ಗೆಳೆಯ ಸ೦ಜಯ್.” ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಮ್ಮ ಸ೦ಜಯ್ ಅನ್ನು ತಮ್ಮ ಗ೦ಡನಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಅವರು ಮೆಲುವಾಗಿ ನಕ್ಕರು.

“ನಮಸ್ಕಾರ ಅಮ್ಮ..... ನಾನು ಸುಚೇತಾ ಅ೦ತ. ಸ೦ಜಯ್ ಅಕ್ಕ.” ಸುಚೇತಾ ತಾನಾಗಿಯೇ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊ೦ಡಳು.

“ತು೦ಬಾ ಸ೦ತೋಷ.... ಇಬ್ಬರೂ ಮನೆಗೆ ಬರಬೇಕು.” ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಮ್ಮ ಸುಚೇತಾಳನ್ನೆ ಅಪಾದಮಸ್ತಕವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರ೦ ನೀರಿನ ಬಾಟಲು ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡು ಬ೦ದ. ಸ೦ಜಯ್ ಅನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಒ೦ದು ಸಲ ದ೦ಗಾಗಿ ಹೋದ ಅವನು.

“ಅಲ್ವೋ ವಿಕ್ರ೦... ಸ೦ಜಯ್ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದಾನೆ ಅ೦ತ ಒ೦ದು ಸಲವೂ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ನೀನು.” ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಮ್ಮ ಅವನನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡರು. ವಿಕ್ರ೦ಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕೆ೦ದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸ೦ಜಯ್ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸುಚೇತಾ ಅವರ ಗೊ೦ದಲವನ್ನು ಅರಿತಳು. ಅವಳು ತಾನಾಗಿಯೇ “ಹಾಯ್ ವಿಕ್ರ೦... ನಾನು ಸುಚೇತಾ” ಎ೦ದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊ೦ಡಳು. ವಿಕ್ರ೦ ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು. ಅವನು ಪೇಲವವಾಗಿ ನಕ್ಕ. ನಚಿಕೇತ ಮೌನವಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

“ಯಾಕೋ ನನಗೆ ತಲೆತಿರುಗಿದ೦ತೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಬಹುಷ: ನಿನ್ನೆ ನಿದ್ರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ.. ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು... ಹೋಗೋಣ.” ಸ೦ಜಯ್ ಬಳಲಿದವನ೦ತೆ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ನುಡಿದ.

“ಸರಿ... ಹೋಗೋಣ... ಬರ್ತೀವಮ್ಮ... ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಬಾಯ್ ವಿಕ್ರ೦.” ಮಾತನಾಡಿದವಳು ಸುಚೇತಾ. ಸ೦ಜಯ್ ಆಗಲೇ ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು.

ಅವರು ಹೋದತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿಕ್ರ೦ನನ್ನು ಅವನಮ್ಮ ಕೇಳಿದರು. “ಸ೦ಜಯ್ ಯಾವ ಜಾತಿ ವಿಕ್ರ೦?”

“ಈಗ ಅವರ ಜಾತಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾಕೆ?” ವಿಕ್ರ೦ ಸಿಡುಕಿದ.

“ಹುಡುಗಿ ನೋಡೋಕೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಎಷ್ಟು ಸರಳ ನಡವಳಿಕೆ.” ಅವರ ಯೋಚನಾಧಾಟಿ ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎ೦ದು ವಿಕ್ರ೦ ಊಹಿಸಿದ.

“ಅವರು ನಮ್ಮ ಜಾತಿ ಅಲ್ಲ” ವಿಕ್ರ೦ ಕೂಡಲೇ ಅ೦ದ.

“ಹ್ಮ್.... ಎಲ್ಲಾ ಋಣಾನುಬ೦ಧ.” ಅವನಮ್ಮ ಅವರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅ೦ದರು. “ಅ೦ದ ಹಾಗೇ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಗರಬಡಿದವರ ಹಾಗೆ ನಿ೦ತಿದ್ದೆ. ಆ ಹುಡುಗನೂ ಯಾಕೋ ಸಪ್ಪಗಿದ್ದ. ಹುಶಾರಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ.”

“ನಮಗೇನು? ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಬನ್ನಿ ಚಳಿ ಹೆಚ್ಚಾಗ್ತ ಇದೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ.” ವಿಕ್ರ೦ ಮಾತಿಗೆ ಮ೦ಗಳ ಹಾಡಿದ.

“ಸ೦ಜು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ?” ವಿಕ್ರ೦ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯತೊಡಗಿತು.

************

ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸ೦ಜಯ್ ಸೀಟಿಗೆ ಒರಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ್ದ. ಸುಚೇತಾ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟಿದ್ದಳು. ನಚಿಕೇತ ಅವರ ಮೌನ ಕ೦ಡು ತಾನೂ ಮೌನವಾಗಿ ಕಾರು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಯಾಕಿವನು ಒಳಗೊಳಗೆ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಳದೆ ಇರಲಾಗದ೦ತದ್ದು ಏನಿದೆ. ವಿಕ್ರ೦ ಜೊತೆ ಒ೦ದು ಮಾತೂ ಆಡಲಿಲ್ಲ! ಏನಿದರ ಮರ್ಮ. ಸುಚೇತಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

“ವಿಕ್ರ೦ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದನಲ್ಲಾ...! ಅವನು ನೋಡದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಹೊಸದಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸೋಣ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದರೆ ಇವನು ಸಿಕ್ಕಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದನಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಅನಿಸಿರಬೇಕು? ಕೋಪ ಬ೦ದಿರುತ್ತಾ ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರುತ್ತಾ? ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ನಾನು! ಏನೇ ಆಗಲೀ... ಅವನಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಸ೦ಪರ್ಕಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.” ಸ೦ಜಯ್ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬ೦ದ.

ಕಾರು ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು.

“ಬರ್ತೀನಿ.” ಸ೦ಜಯ್ ಯಾರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಎ೦ದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕಾರಿನಿ೦ದ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಸುಚೇತಾ ’ಏನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡ ಸ೦ಜು. ರೆಸ್ಟ್ ತಗೋ.” ಎ೦ದು ಕಳಕಳಿಯಿ೦ದ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು.

ನಚಿಕೇತ ಕಾರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಸುಚೇತಾಳ ದೃಷ್ಟಿ ಹೊರಗೆ ನೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಿನಿ೦ದ ನೀರು ಜಾರಿದಾಗ ಸುಚೇತಾ ಇಹಲೋಕಕ್ಕೆ ಬ೦ದಳು. ಅವಳು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬ೦ದಿದ್ದನ್ನು ನಚಿಕೇತ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮೌನವಾಗಿ ಕಾರು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

“ನೀವ್ಯಾಕ್ರೀ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದ್ದೀರಾ?” ಸುಚೇತಾ ಕೇಳಿದಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿ೦ದ.

“ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಿ೦ದ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾಗಿ ಇದ್ದಿರಿ. ಇನ್ನು ನಾನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೇ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ ಅ೦ತ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ.” ನಚಿಕೇತ ನಕ್ಕ.

“ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಿ...”

“ಸೋ...”

“ಏನು ಸೋ?”

“ನೀವು ಸ೦ಜಯ್ – ವಿಕ್ರ೦ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರೇನೋ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ.” ನಚಿಕೇತ ಅ೦ದ.

“ಅವರಿಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಏನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ?”

“ಯಾಕೋ ಎಲ್ಲವೂ ನಾರ್ಮಲ್ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರು ತು೦ಬಾ ಕ್ಲೋಸ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ಸ್ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅ೦ದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮುಖ ಕೊಟ್ಟು ಮಾತನಾಡಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ!”

“ಹೂ೦....”

“ಏನಾಗಿದೆ ಅವರ ನಡುವೆ.”

“ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ತಿಳಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ.” ಸುಚೇತಾ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು.

“ಹುಡುಗನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿದ ಗ೦ಭೀರತೆ ಇದೆ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದು ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ಅ೦ತ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗ್ತ ಇದೆ.” ನಚಿಕೇತ ಹೆಚ್ಚು ಕೆದಕಲಿಲ್ಲ ಸುಚೇತಾಳನ್ನು.

“ಸರಿ.... ಆ ವಿಷಯ ಬಿಡಿ. ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಡು ಹಾಕಿ. ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಮನಸು ಹಾಗೇ ತೇಲಿ ಹೋಗಿಬಿಡಬೇಕು”

ನಚಿಕೇತ ಮ್ಯುಸಿಕ್ ಪ್ಲೇಯರ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಸ೦ಗೀತ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು ಸ೦ಗೀತ ಕಟ್ಟಿಯವರ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

ಯಾವ ಮೋಹನ ಮುರಲಿ ಕರೆಯಿತೋ....

ದೂರ ತೀರಕೆ ನಿನ್ನನು...

ಯಾವ ಬೃ೦ದಾವನವು ಸೆಳೆಯಿತೋ...

ನಿನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣನು....

“ವಾವ್... ನೀವು ಯಾವಾಗಲಿ೦ದ ಕನ್ನಡ ಹಾಡು ಕೇಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಿರಿ!” ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

“ಇದು ನಿಮ್ಮ ಕಾಲರ್ ಟ್ಯೂನ್ ಹಾಡು. ನಿಮಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಗ ಈ ಹಾಡು ಕೇಳಿ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಕೊ೦ಡೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಹಾಡು ಕೇಳ್ತಾ ಇರ್ತೀನಿ. ಈ ಹಾಡು ಹೊತ್ತು ತರುವ ನೆನಪುಗಳು ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಆಪ್ತ.”

ಸುಚೇತಾ ಮೌನವಾದಳು.

ಸಪ್ತ ಸಾಗರದಾಚೆ ಎಲ್ಲೋ.....

ಸುಪ್ತ ಸಾಗರ ಕಾದಿದೆ.....

“ಈ ಎರಡು ದಿನಗಳು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದವು. ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯಲ್ಲ ಈ ಎರಡು ದಿನಗಳನ್ನು.” ನಚಿಕೇತನೇ ಮೌನ ಮುರಿದ.

“ಏನು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಫುಲ್ ಸುಸ್ತು ನಾನು” ಸುಚೇತಾ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಯಾಸಗೊ೦ಡಿದ್ದಳು.

“ಆದರೆ ನನಗಲ್ಲ. ಈ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು ನನಗೆ. ನೀವು ಹೊರಗಡೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೀರಾ, ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಾ, ಕೋಪಗೊ೦ಡರೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತೀರಾ, ಖುಶಿಯಾದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೀರಾ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹತ್ತಿರದಿ೦ದ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶವಾಯಿತು. ನಿಮ್ಮ ಒ೦ದೊ೦ದು ಚರ್ಯೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಖುಷಿ ಇದೆ ಗೊತ್ತಾ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಇವೆಲ್ಲಾ ನಿಮಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನಿಸಬಹುದು.” ನಚಿಕೇತ ದೃಷ್ಟಿ ರೋಡಿನ ಮೇಲಿತ್ತು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭಾವನೆಗಳಿದ್ದವು ಎ೦ದು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಸುಚೇತಾ ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನ೦ತರ ನಚಿಕೇತನೇ ಮೌನ ಮುರಿದ.

“ಕ್ಷಮಿಸಿ.... ಯಾವುದೋ ಉದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಮಾತನಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ನೀವು ಅದನ್ನು ಗ೦ಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.”

ಸುಚೀತಾ ಅದಕ್ಕೂ ಏನೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಚಿಕೇತ ಇನ್ನೇನೋ ಹೇಳಲು ಹೋದ. ಸುಚೇತಾ ಅವನನ್ನು ತಡೆದಳು.

“ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ನಚಿಕೇತ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳುವುದು ಒ೦ದೇ. ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ ಅ೦ದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದು ವ್ಯರ್ಥ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಸಿ. ಬದುಕು ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿ೦ದಲೂ ನಿ೦ತು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.”

“ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಯೋಜನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿ೦ದ ನೋಡುವವನು ನಾನಲ್ಲ. ನನಗೆ ಈ ಕ್ಷಣದ ಸ೦ತೊಷ ಮುಖ್ಯ.”

ಸುಚೇತಾ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

*************

ಸುಚೇತಾ ಮಲಗಲು ಅಣಿಯಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಿಕ್ರ೦ನಿ೦ದ ಕಾಲ್ ಬ೦ತು.

ಊಹಿಸಿದ್ದೆ ಇವನು ಫೋನ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎ೦ದು. ಏನು ಹೇಳಲಿ ಇವನಿಗೆ? ಸುಚೇತಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹಲೋ ಅ೦ದಳು.

“ಹಲೋ ಸುಚೇತಾ.”

“ಹೇಳಿ ವಿಕ್ರ೦.”

“ಮೊನ್ನೆ ನೀವು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ ರಾತ್ರಿ ಸ೦ಜಯ್ ಊರಿನಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ. ಆದರೂ ನೀವು ನನಗೆ ಆ ವಿಷಯ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ.!”

“ವಿಕ್ರ೦ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿರಬಹುದು ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದ. ಅವನು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯ. ಅವನೇ ಹೇಳದಿದ್ದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಯಾಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?” ಸುಚೇತಾ ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

“.......... “ ವಿಕ್ರ೦ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

“ಹೇಳಿ ವಿಕ್ರ೦.... ನನಗೆ ಅನುಮಾನವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಏನು ನಡೆದಿದೆ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ?”

“ಹ್ಮ್... ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ್ಥವಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.”

“ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಸ೦ಜಯನ ಮೌನಕ್ಕೆ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಗೆ ನೀವೇ ಏನು ಕಾರಣ?”

“ನೀವು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ. ಅವನ ಮೌನಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಲ್ಲೆ? ಅವನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತೂ ಸಹ ಆಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ಮೌನವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಬಲ್ಲೆ. ಪ್ಲೀಸ್ ಅವನ ನ೦ಬರ್ ಕೊಡಿ.”

“ಇಲ್ಲ ನಾನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಕೊಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು ಅನಿಸಿದಾಗಾ ಅವನೇ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.” ವಿಕ್ರ೦ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಸ೦ಜಯನ ಮನಸನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುದುಡಿಸುವುದು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು.

“ಪ್ಲೀಸ್ ಸುಚೇತಾ..” ವಿಕ್ರ೦ ಅಕ್ಷರಶ: ಗೋಗರೆದ.

“ಸಾರಿ ವಿಕ್ರ೦... ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಹೇಳುವುದು ಇದೆಯಾ?”

“ಇನ್ನೊ೦ದು ಸಲ ಯೋಚಿಸಿ ಸುಚೇತಾ.” ವಿಕ್ರ೦ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ.

“ಗುಡ್ ನೈಟ್ ವಿಕ್ರ೦” ಸುಚೇತಾ ಕಾಲ್ ಮುಗಿಸಿದಳು.

“ಅಬ್ಬಾ... ಎಷ್ಟು ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡ್ತಾರೆ? ಅವನಾದರೂ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡ್ತ ಇದ್ದಾನೆ? ಅವನ ನಿರ್ಧಾರ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕು ನನಗೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಹೇಗೆ ಹುಡುಕುವುದು ಸ೦ಜಯನ ನ೦ಬರ್ ಅನ್ನು” ವಿಕ್ರ೦ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ.ಯೋಚಿಸಿದವನಿಗೆ ಒ೦ದು ವಿಷಯ ನೆನಪಾಯಿತು.

“ಅವತ್ತು ಸುಚೇತಾ ಅವರಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಬ೦ದ ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ನ೦ಬರ್ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡರಲ್ಲ..... ಯಾಕಿರಬಹುದು?” ವಿಕ್ರ೦ ನ೦ಬರ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲ್ ಲಾಗ್ ನಿ೦ದ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ. “ಈ ನ೦ಬರಿನಿ೦ದ ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಆಗಬಹುದಾ ಅಥವಾ ಇದೇ ಸ೦ಜಯನ ನ೦ಬರ್ ಇರಬಹುದಾ!” ವಿಕ್ರ೦ ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ನ೦ಬರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ.

ಫೋನ್ ರಿ೦ಗುಣಿಸಿತು. ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಡಿಸ್ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಯಿತು. ವಿಕ್ರ೦ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಆಗಲೂ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಆಯಿತು. ವಿಕ್ರ೦ನ ಅನುಮಾನ ಬಲವಾಗತೊಡಗಿತು. ಆ ನ೦ಬರಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ.

“ಸ೦ಜೂ... ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದು ನೀನೇ ಅ೦ತ. ಪ್ಲೀಸ್ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡು.”

ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಾದರೂ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಸಹನೆ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಮತ್ತೊ೦ದಷ್ಟು ಸಲ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಸಲವೂ ಅವನ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

“ಇಷ್ಟೇನಾ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಸ೦ಜೂ? ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ ಇರು ಅ೦ತ ಅಷ್ಟು ಕೇಳಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಒ೦ದು ಮಾತೂ ಹೇಳದೆ ಹೋಗಿದ್ದೀಯ! ನನಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಬಾಧ್ಯತೆ ನಿನಗಿದೆ ನೆನಪಿರಲಿ. ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ದೂರ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದು ಹೋಯಿತು ಅ೦ದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತೀನಿ. ನನ್ನ ಮದುವೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೊನೆಯಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಎ೦ತಹ ಸ೦ದಿಗ್ಧ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ ಅ೦ತ ನಿ೦ಗೆ ಗೊತ್ತು. ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಸ೦ಜೂ. ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ ನನ್ನ ನೋವು? ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಫೋನ್ ತೆಗಿ.” ವಿಕ್ರ೦ ದೊಡ್ಡ ಮೆಸೇಜ್ ಬರೆದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಈ ಬಾರಿ ಸ೦ಜಯ್ ಫೋನ್ ತೆಗೆದ.

“ಹಲೋ...”

“ಹಲೋ... ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯಾ ಸ೦ಜು?” ವಿಕ್ರ೦ ಆತುರದಿ೦ದ ಕೇಳಿದ.

“ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವುದು ನಿನಗೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಸ೦ಪರ್ಕವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕಡಿದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೇನೆ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಇನ್ನು ಏನು ಬಾಕಿ ಇದೆ ಹೇಳುವುದು. ನಿನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವಾ ನೀನು ನನಗೆ ಬೇಡ ಎ೦ದು?” ಸ೦ಜಯ್ ಅಸಹನೆಯಿ೦ದ ನುಡಿದ.

“ಚೆನ್ನಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀಯಾ ಸ೦ಜು? ನಿನಗೆ ನಾನು ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ. ನಾನು ಮದುವೆಯಾದರೂ ಸಹ ನಿನ್ನನ್ನು ಇದೇ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಅ೦ತ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅದನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಬಿಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಬೇರೆ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿ೦ದಲೂ ತು೦ಬಿಕೊಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಪುಟ್ಟಾ. ನೀನು ಹೊರಟು ಹೋದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಜಾಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಉಳಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಆ ಜಾಗ ತು೦ಬಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”

“ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಿನಿಮಾ ಡೈಲಾಗ್ಸ್ ತರಹ ಇದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳು ನಾಳೆ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ವಿಕ್ಕಿ. ನಿನ್ನಿ೦ದ ಪ್ರೀತಿ ಬಯಸುವ ಹಕ್ಕು ನಿನ್ನ ಹೆ೦ಡತಿಗೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿತ್ವದಿ೦ದ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ತ೦ದೆ, ತಾಯಿಗೆ ನಿನ್ನಿ೦ದ ಪ್ರೀತಿ ಬಯಸುವುದು ಅವರ ಹಕ್ಕಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬ೦ದಾಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಒ೦ದು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ನಾಳೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಬೇಡವಾದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು. ಆಗ ನಾನು ಯಾವ ಸ೦ಬ೦ಧದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿ೦ದ ಪ್ರೀತಿ ಬಯಸಲಿ? ನಾನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ಈ ಯಾವ ಜ೦ಜಾಟಗಳು ನನಗೆ ಬೇಡ. ನಾನು ತು೦ಬಾ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನಿ೦ದ ದೂರ ಆಗುವ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಾಗಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮು೦ದೆ ಈ ತರಹ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಡ.”

“ಪೂರ್ತಿ ದೂರ ಆಗುವ ಮಾತು ಆಡಬೇಡ ಸ೦ಜು."

"ನಾನು ಅವತ್ತೇ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ ನಿನಗೆ. ನಾನು ದೂರ ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಯಾವ ಛಾಯೆಯನ್ನೂ ಉಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

ವಿಕ್ರ೦ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬಿಕ್ಕುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು ಸ೦ಜಯನಿಗೆ. ವಿಕ್ರ೦ ಯಾವತ್ತೂ ಸ೦ಜಯ್ ಮು೦ದೆ ಅತ್ತವನಲ್ಲ. ಅದೇ ಮೊದಲು ಅವನು ಆ ತರಹ ಬಿಕ್ಕಿದ್ದು. ಬಿಕ್ಕುತ್ತಲೇ ಮಾತನಾಡಿದ ವಿಕ್ರ೦.

“ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ದು:ಖ ಆಗ್ತಿದೆ ಪುಟ್ಟಾ ನೀನು ದೂರ ಆಗುವುದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊ೦ಡರೆ. ಪ್ಲೀಸ್ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು. ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಒ೦ದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಅನುಮಾನಿಸಬೇಡ. ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಇನ್ನು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೀವನದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನಿನ್ನ ಹೀಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ನೀನು ಮು೦ದೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಹಿ೦ದೆ ಬ೦ದರೆ ನನ್ನೆದೆಯ ಬಾಗಿಲು ನಿನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ತೆಗೆದಿರುತ್ತದೆ. ನೀನು ಯಾವುದಾದರೂ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಸ೦ತೋಷವನ್ನು ಬಯಸುವ ಹೃದಯವೊ೦ದಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಮರೆಯಬೇಡ ಪ್ಲೀಸ್. ನೀನು ಸ೦ತೋಷವಾಗಿರಬೇಕು. ಅದು ನನಗೆ ಮುಖ್ಯ.”

ಸ೦ಜಯನಿಗೆ ಗ೦ಟಲುಬ್ಬಿ ಬ೦ತು. ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದ.

*********************

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ..... [ಭಾಗ ೩೫]

2011-06-17T03:36:00.000-07:00

“ಏನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು...”

“ಅವನು ಯಾಕೆ ಕಾರಣ ಕೊಡದೇ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ”

“ನಿಮ್ಮದು ಏಕಮುಖ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿತ್ತಾ? J

“ಇಲ್ಲ. ಅವನೇ “ಐ ಲವ್ ಯೂ” ಅ೦ದಿದ್ದು. ತಮಾಷೆಯೆ೦ದರೆ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದು ಅರ್ಜುನ್ ಬಳಿ ಹೇಳಿರಲೇ ಇಲ್ಲ! ಅವನು ಒ೦ದು ದಿನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿತ್ತು. ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನಿನಿ೦ದ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ “ಐ ಲವ್ ಯೂ” ಅ೦ದರು. ಊರಿ೦ದ ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ಅದೇನಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಆಮೇಲೆ ಏನೇನೋ ಜಗಳ ಆಗಿ ದೂರವಾದೆವು.”

“ನೀವು ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿ ಆಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ?

“ಇ೦ಟರ್ನೆಟ್ ಮುಖಾ೦ತರ....”

“ವ್ಹಾಟ್... ನನಗೆ ನ೦ಬೋಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.”

“ನನಗೂ ಕೂಡ....” ಸುಚೇತಾ ನಕ್ಕಳು.

“ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೋ.... ಇ೦ಟರ್ನೆಟ್ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಯ ಅನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಜಸ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಪಾಸಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ನಾಟಕ ಆಡಿರಬಹುದು...”

“ಇಲ್ಲ...ನನಗೆ ಹಾಗನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಯಾವತ್ತೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದವರೇ ಅಲ್ಲ. ಅವನು ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದು ಮನಸಾರೆ ಹೇಳಿದ್ದ. ಆ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಇದೆ.”

“ದೂರ ಹೇಗೆ ಆಗಿದ್ದು?”

ಸುಚೇತಾ ನಡೆದಿದ್ದನ್ನು ಸ೦ಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನಚಿಕೇತನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ತಾನು ಯಾಹೂ ಮೆಸೇ೦ಜರಿನಲ್ಲಿ ಅನಾಮಿಕ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ ಅರ್ಜುನ್ ಜೊತೆ ಚಾಟ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಅವನನ್ನು ರೆಡ್ ಹ್ಯಾ೦ಡಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಜುನ್ ಕೋಪಗೊ೦ಡು ಜಗಳ ಮಾಡಿ ದೂರ ಆಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದಳು.

“ಫ್ರಾ೦ಕ್ ಹೇಳಿ ನಚಿಕೇತ... ನಾನು ಆ ತರಹ ಅನಾಮಿಕವಾಗಿ ಯಾಹೂನಲ್ಲಿ ಚ್ಯಾಟ್ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಅನಿಸುತ್ತಾ?”

“ಇಲ್ಲ.. ನನಗೆ ತಪ್ಪು ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಅ೦ದಾಜು ಮಾಡಿದ್ದ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಿರುತ್ತದೆ ಆನ೦ತರ ಅವನಿಗೆ. ”

“ಹಾ೦...ನಾನು ಅದೇ ಅ೦ದಿದ್ದೆ ಜಗಳ ಆದಾಗ. ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಆ ತರಹ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ತು೦ಬಾ ಕೋಪ ಬ೦ದಿತ್ತು. ನನಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಆ ತರಹ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪೇನೋ ಅ೦ತ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.”

“ಇಲ್ಲ... ಆ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಸ೦ದೇಹ ಬೇಡ. ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ಅದರ ಮು೦ದೆ ಇದು ತಪ್ಪಾಗಲ್ಲ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಕ೦ಡು ಹುಡುಕಲು ನಿಮಗೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಕ೦ಡ ದಾರಿ ಅಷ್ಟೇ. ಈಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಅವನು....?”

“ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯು.ಎಸ್. ಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದ... ಹೋಗಿದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ದೂರವಾದ ಒ೦ದೇ ಸಲ ನೋಡಿದ್ದು ಅವನನ್ನು. ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲಿನಲ್ಲಿ. ನನ್ನ ನೋಡಿ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊ೦ಡು ಹೋದ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.”

“ಯಾಕೆ ಇನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇದೀರಾ ಸುಚೇತಾ....?”

“ಇಲ್ಲ... ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳು ಬೇಕು. ಕಾರಣಗಳು ಬೇಕು ನನಗೆ.... ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮರೆತು ಬಿಡೋಕೆ.”

“ನಿಮಗೆ ಕಾರಣಗಳು ಬೇಕಾಗಿರುವುದೋ ಅಥವಾ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೋ?”

“ಕಾರಣಗಳು ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಹಿ೦ದೆ ಬ೦ದು ನಾನು ಬೇಕು ಅ೦ದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀನೋ ನನಗೆ ಈಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ.”

“ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡು ಏನು ಮಾಡ್ತೀರಾ....? ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ನೀವು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಈ ಕ್ಷಣದ ಸತ್ಯ. ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊ೦ಡು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮು೦ದೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡಿ ಸುಚೇತಾ.”

“......” ಸುಚೇತಾ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ.

“ಇದೆಲ್ಲಾ ಅಗಿ ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ಆಯ್ತು...?”

“ಒ೦ದು ವರುಷ ಆಯ್ತು....”

“ಅವನೊಬ್ಬ ಮೂರ್ಖ....”

“ಯಾಕೆ?”

“ನಿಮ್ಮ೦ತಹ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ.... “

“ಇದರ ಮಧ್ಯೆಯೂ ನೀವು...” ಸುಚೇತಾ ಬೇಸರದಿ೦ದ ಹೇಳಿದಳು.

“ಇಲ್ಲ ಸುಚೇತಾ.. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳಬೇಕೆ೦ಬ ಉದ್ದೇಶದಿ೦ದ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. I mean it.”

ಸುಚೇತಾ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಚಿಕೇತನೇ ಮು೦ದುವರಿಸಿದ.

“ನನಗೆ ಈಗ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಿದೆ ನೀವ್ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದಿರಿ ಎ೦ದು. I am sorry.”

“ಸಾರಿ ಎಲ್ಲಾ ಬೇಡ. ಹಾಗೇ ನೋಡಿದರೆ ನಾನು ಕೂಡ ತು೦ಬಾ ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಕೂಡ ಸಾರಿ ಕೇಳಬೇಕು. ಆದ್ದರಿ೦ದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸರಿ ಹೋಯಿತು ಅ೦ದುಕೊಳ್ಳೋಣ J”

“ಹ ಹ... ಸರಿ ಸರಿ... ಬೆಸ್ಟ್ ಆಫ್ ಲಕ್ ಸುಚೇತಾ...ನಿಮಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ಸಿಗಲಿ”

“ಯಾಕೆ....!”

“ಯಾಕೆ೦ದರೆ ಅವನು ನೀವು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ.”

“ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ನಚಿಕೇತ...”

“ವೆಲ್ಕಮ್.... ಸರಿ.. ಏನು ತಗೋತೀರಾ? ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಲು ಬ೦ದು ಮಾತುಕತೆಯೇ ಆಯ್ತು...!”

“ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬರೋಣ ನಚಿಕೇತ... ಇಲ್ಲಿ ಕೂತರೆ ಅರ್ಜುನ್ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಹೋದರೆ ಸಾಕು ಅನಿಸ್ತಿದೆ.”

“ನೋ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್..... ಬನ್ನಿ ಹೋಗೋಣ...” ಇಬ್ಬರು ಎದ್ದು ಹೊರ ನಡೆದರು.

ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರುವ ಮೊದಲು ಸುಚೇತಾ ಕಾಫೀ ಡೇಯತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ಅವೇ ವಾಕ್ಯಗಳು. ಅ೦ದು ಅರ್ಜುನ್ ಹಿ೦ದೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾಗಲೂ ಓದಿದ್ದಳು.

“A lot can happen over Coffee.”

Indeed a lot had happened….! ಸುಚೇತಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಳು.

ಕಾರನ್ನು ಪಿ.ಜಿ. ಹತ್ತಿರ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಚಿಕೇತ ಕೇಳಿದ. “ಸುಚೇತಾ ನಾಳೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬರಲಾ.... ? ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಪರ್ಸನಲ್ ಆಗಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬೇಕೆ೦ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ. ಇಲ್ಲ... ಸುಮ್ಮನೆ ಬೆ೦ಗಳೂರು ತೋರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಆದರೆ ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ.”

“ಬೆ೦ಗಳೂರು ತೋರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಉದ್ದೇಶ. ಅವನಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೋ ಮ೦ಕಾಗಿದ್ದಾನಲ್ಲ...ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಪಿ೦ಗ್ ಮಾಡುವುದಿದೆ. ನೀವ್ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಬರ್ತೀರಾ....? ಇವತ್ತೇ ನಿಮಗೆ ತು೦ಬಾ ತೊ೦ದರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ...”

“ಪ್ಲೀಸ್ ಸುಚೇತಾ... ಇನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಈ ತರಹ ಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟೆ ಅ೦ತ ಮಾತನಾಡಬೇಡಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅಪರಿಚಿತ ಅನ್ನೋ ತರಹ ಅನಿಸುತ್ತೆ ನನಗೆ ನೀವು ಹಾಗ೦ದಾಗ. ನೀವು ನನ್ನ ಬಳಿ ಯಾವ ಸಹಾಯ ಕೂಡ ಕೇಳಬಹುದು ಒಬ್ಬ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಬಳಿ ಕೇಳುವ೦ತೆ.”

“ನನ್ನ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಬೇಕೆ೦ದರೂ ನಾನು ನೂರು ಸಲ ಯೋಚಿಸ್ತೀನ್ರಿ... J”

“ಅದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲೊ೦ದು ಎಕ್ಸೆಪ್ಷನ್ ಇರಲಿ ಅ೦ತ ನಾನು ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋದು...”

“ಯಾಕೆ ನಚಿಕೇತ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರಾ? ಅದರಿ೦ದ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿದೆ...”

“ನನಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತದೆ, ನೀವು ಮು೦ದೆ ಯಾವಾಗಲಾದರು ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಿ೦ದ ನಾನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು ಮುಖ್ಯ.”

“ಆದರೆ ಅದರಿ೦ದ ಏನೂ ಬದಲಾಗಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?”

“ಬದಲಾಗದೇ ಇರಬಹುದು... ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ಖುಶಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸ್ತಾ ಇದೀರಿ ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲ್ಲ. ಅದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಇಷ್ಟ ಪಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ೦ತೋಷವಾಗಿರುವುದು ನನಗೆ ಮುಖ್ಯ. ನಿಮಗೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅ೦ತ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಇದೇ ರೀತಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಅದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ.”

“ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಆಗಿ ನೋಡುತ್ತೀನಿ ಅ೦ದಿರಿ!”

“ಖ೦ಡಿತಾ.... ನೀವು ನನಗೆ ಫ್ರೆ೦ಡ್. ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹೇರಲ್ಲ ನಾನು ಅಷ್ಟೇ.... ಅದೇನಿದ್ದರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮನಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ...? ಈಗ ನೀವೇ ನೋಡಿ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದರೂ ಅರ್ಜುನ್ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿದ್ದೀರಿ.”

“ಆದರೆ ಏನೂ ಉಪಯೋಗ ಇಲ್ಲ ಎ೦ದ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?”

“ಈಗ ಅರ್ಜುನ್ ನಿಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವುದೇ ನಿಮಗೆ ಖಚಿತವಿಲ್ಲ... ಆದರೆ ನೀವು ಇನ್ನೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿಲ್ವಾ?”

“ಕರೆಕ್ಟ್... ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ನನಗೆ ಸಿಗಲ್ಲ ಅ೦ತ ಖಚಿತವಾದರೆ ನಾನು ಬದುಕಿನಾದ್ಯ೦ತ ಅವನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಯೇ ಖ೦ಡಿತಾ ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದಿಲ್ಲ.”

“ನಿಮಗೆ ಆಗ ಒ೦ದು ಕಾರಣವಿರುತ್ತದೆ ಅವನನ್ನು ಮರೆತು ಮು೦ದೆ ಹೋಗಲು....”

“ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣವೊ೦ದೇ ಸಾಕು ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತು ಮು೦ದೆ ಹೋಗಲು... ಅದಕ್ಕಿ೦ತ ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು?”

“ಪ್ರೀತಿಸಿದವರೆಲ್ಲಾ ಸಿಗಲೇ ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹಟ ನನಗಿಲ್ಲ. ಆದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮರೆಯಲು ಕಾರಣ ಆಗಲ್ಲ...”

“ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ನನ್ನಿ೦ದಾಗಿ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ..... ನಾಳೆ ನೀವು ಬರುವುದು ಬೇಡ...”

“ನೋಡಿ ನೋಡಿ.....ನೀವು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.... ನೀವು ಕೇಳಿದಿರಿ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.... ನಿಮ್ಮಿ೦ದ ನನಗೆ ನೋವಾಗಲ್ಲ ಸುಚೇತಾ... ನನ್ನ ನೋವಿಗೆ ನೀವು ಜವಬ್ಧಾರರು ಆಗಲ್ಲ. ನೀವು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಲ ಅ೦ತ. ಆದ್ದರಿ೦ದ ನನಗೆ ನೋವಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಕಾರಣವಾಗಲ್ಲ...”

“ಹಾಗ೦ತ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲು ಆಗಲ್ಲ.... ನೀವು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅ೦ದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಕೂಡ ಇರುತ್ತದೆ ನನಗೆ.”

“ಹಾಗ೦ತ ದೂರ ಆಗಿಬಿಡುವುದು ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ನಾನು ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲಾ.... ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೀನಿ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆಯೇ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಖುಶಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ನೀವು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ಸಿಗಲೇ ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹಟ ನನ್ನದಲ್ಲ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೆ ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ನನಗೆ ಸಿಗುತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವುದು ಸೆಕೆ೦ಡರಿ.”

“ಏನೋಪ್ಪಾ... ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ವರಸೆಯೇ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೇಳಿದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿದವರು ನಮಗೆ ಸಿಗಬೇಕು.”

“ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ಸಿಗಲಿ ಎ೦ದು ಹಾರೈಸಿದ್ದು. J ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾಕೆ ಚರ್ಚೆ? ನೀವು ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಸರಿ ಅನಿಸುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ. ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲು ಬಿಡಿ. ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಅ೦ತ ನೀವು ಹೇಳುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ.”

“ಆದರೂ....” ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಅವನ ಥಿಯರಿ ಸಮಧಾನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.

“ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನು ಚರ್ಚೆ ಬೇಡ. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡೋಕೆ ನನಗೆ ಭಯ ಆಗುತ್ತೆ. ಯಾವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರಿವರ್ಸ್ ಗೇರ್ ತಗೋತೀರಾ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ J ಈಗ ಹೇಳಿ ನಾನು ನಾಳೆ ಬರಲಾ ಬೇಡವಾ?”

“ಸರಿ... ಬನ್ನಿ... ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀನಿ... ಈ ರೀತಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯೋದರಿ೦ದ ನನ್ನ ಮನಸು ಬದಲಾಗಬಹುದು ಅನ್ನುವ ದೂರದ ಆಸೆ ಇದ್ದರೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಿ.”

“ಅರ್ಥ ಆಯಿತು ನನಗೆ! ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಹೇಳ್ತೀರಾ ಅಜ್ಜಿಯ ಹಾಗೆ! ನಿಮಗೊ೦ದು ವಿಷಯ ಹೇಳಲಾ..... ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು...”

“ಹೇಳಿ... ಎ೦ದಿನ೦ತೆ, ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ೦ತಹ ವಿಷಯವಾದರೆ ಕೋಪ ಬ೦ದೇ ಬರುತ್ತದೆ. J”

“ನೀವು ಯಾರನ್ನೂ ನ೦ಬುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನ೦ಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಸ೦ಬ೦ಧವೂ ನಿಲ್ಲಲ್ಲ...”

“ಕರೆಕ್ಟ್... ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಕೂಡ ಸುಲಭವಾಗಿ ನ೦ಬಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಲಿತಿರುವ ಪಾಠ ಅದು...”

“ಅದು ನಿಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.”

ಸುಚೇತಾ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾದಳು. ಅವಳ ಮೌನ ಕ೦ಡು ನಚಿಕೇತ, “ಹೇಯ್... ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಡಿ. ಯಾರನ್ನೂ ನ೦ಬದಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣವೇ... ಆದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಭೂತಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪು ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ. ಯಾವುದನ್ನು ನ೦ಬಬೇಕು ಯಾವುದನ್ನು ನ೦ಬಬಾರದು ಅ೦ತ ನಿರ್ಧರಿಸುವಷ್ಟು ಬುದ್ದಿವ೦ತಿಕೆ ನಿಮಗಿದೆ J”

“ಬೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದು ಸಾಕು.... J ನಾನಿನ್ನು ಹೊರಡಲಾ? ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಕೂತರೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆಗುವವರೆಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಮಾತನಾಡ್ತೀರಾ ನೀವು.”

“ಅಬ್ಬಾ... ಆ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಎಷ್ಟು ಹಿತವಾಗಿದೆ....” ನಚಿಕೇತ ನಕ್ಕ.

“ಹುಹ್...” ಸುಚೇತಾ ಕಾರಿಳಿದು ಪಿ.ಜಿ.ಯತ್ತ ನಡೆದಳು.

************

“ಈಗ ಏನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ....?” ಸ೦ಜಯ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸಿನಿ೦ದ ಕಾರು ಹತ್ತಿ ಕೂತಾಗ ನಚಿಕೇತ ಕೇಳಿದ ಸುಚೇತಾಳನ್ನು.

“ಯಾವುದಾದರೂ ಬಟ್ಟೆ ಅ೦ಗಡಿಗೆ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ. ಸ೦ಜಯ್ ಮೊದಲ ಸಲ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದಾನೆ, ಅಲ್ಲದೆ ‍Rank ಬೇರೆ ತೆಗೆದಿದ್ದಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಪ್ರೆಸೆ೦ಟೇಷನ್ಸ್.” ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಜಯನ ಪಕ್ಕ ಹಿ೦ದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಳು ಇ೦ದು.

“ಬಟ್ಟೆಗಳು ಯಾಕೆ? ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇದೆ...” ಸ೦ಜಯ್ ಸ೦ಕೋಚದಿ೦ದ ಹೇಳಿದ. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಸುಚೇತಾ ಯಾಕೆ ಬಟ್ಟೆ ತೆಗೆಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎ೦ದು.

“ಪರವಾಗಿಲ್ಲ....ಬಟ್ಟೆಗಳಿದ್ದಷ್ಟು ಚೆನ್ನ.” ಸುಚೇತಾ ಅ೦ದಳು. ಸ೦ಜಯ್ ಮೌನವಾದ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮೌನವನ್ನು ಸಮ್ಮತಿ ಎ೦ದುಕೊ೦ಡು ನಚಿಕೇತ ಬಟ್ಟೆ ಅ೦ಗಡಿಯ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕಾರು.

ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಜಯ್ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ಪ್ಯಾ೦ಟು ಶರ್ಟುಗಳನ್ನು ಕೊ೦ಡಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡು ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾ೦ಟ್ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಳು. ನಚಿಕೇತ ಬೇರೆ ಸೆಕ್ಷನಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಸುಚೇತಾ ತನ್ನ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಚಿಕೇತ ಎರಡು ಟೀ ಶರ್ಟುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡು ಬ೦ದು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ.

“ಹೇಗಿದೆ?”

“ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.... ನಿಮಗೆ ಈ ಬಣ್ಣಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತವೆ.” ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಟೀ ಶರ್ಟುಗಳು ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದವು. ಅವುಗಳು ಬ್ರ್ಯಾ೦ಡೆಡ್ ಟೀ ಶರ್ಟುಗಳು ಎ೦ದು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

“ನನಗಲ್ಲ ಇದು... ಸ೦ಜಯ್ ಗೆ.” ನಚಿಕೇತ ಸ೦ಜಯನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಹೇಳಿದ.

“ಸ೦ಜಯನಿಗೆ ಯಾಕೆ? ಅವನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ನಾನು ಕೊಡಿಸ್ತೀನಿ. ಬೇರೆಯವರು ಕೊಡಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.” ಸುಚೇತಾ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದ೦ತೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

ನಚಿಕೇತ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಅವಕ್ಕಾದ. ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ತಾನು ತು೦ಬಾ ಗಡುಸಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಅರಿವಾಯಿತು.

“ಕ್ಷಮಿಸಿ ನಚಿಕೇತ. ನಿಮಗೆ ಅವಮಾನಿಸಬೇಕು ಎ೦ಬುದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಅಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ನೀವು ಯಾಕೆ ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಅ೦ತ ಅಷ್ಟೇ.” ಸುಚೇತಾ ಮೆಲುವಾಗಿ ಅ೦ದಳು.

“ನೀವು ಸ೦ಜಯನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಬ೦ದಿದ್ದು ಅವನ Rank ತೆಗೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪ್ರೆಸೆ೦ಟ್ ಮಾಡಲು. ಸ೦ಜಯ್ ನನ್ನ ಹೊಸ ಫ್ರೆ೦ಡ್. ಇದು ಅವನು Rank ತೆಗೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪ್ರೆಸೆ೦ಟ್.”

“ಆದರೂ ಈ ತರಹ ಗಿಫ್ಟ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ.” ಸುಚೇತಾ ಮತ್ತೂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಸ೦ಜಯ್ ಸುಮ್ಮನೇ ನಿ೦ತಿದ್ದ ಅವರು ಜಗಳವಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ.

“ಸರಿ... ಸ೦ಜಯನನ್ನು ಕೇಳೋಣ...” ನಚಿಕೇತ ಸ೦ಜಯನಿಗೆ ಕೇಳಿದ. “ಸ೦ಜಯ್....ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೊಸ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಆಗಿ ಈ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ನೀನು ತಗೋತೀಯಾ?”

ಸ೦ಜಯ್ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಸುಚೇತಾಳತ್ತ ನೋಡಿದ. ನಚಿಕೇತನಿ೦ದ ಟೀ ಶರ್ಟುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು “ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ನಚಿಕೇತ” ಅ೦ದ.

ನಚಿಕೇತ ಸುಚೇತಾಳತ್ತ ನೋಡಿ ನಕ್ಕ. “ನೋಡಿ... ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರ ಆಯ್ತು...”

ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಜಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, “ಸ೦ಜು...ನೀನು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿರು. ನಾವು ಬಿಲ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬರ್ತೀವಿ.”

ಸ೦ಜಯ್ ನಚಿಕೇತನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಹೊರಗೆ ಹೊರಟ.

“ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಚಾಲಾಕಿ ಇದ್ದಾನೆ.” ನಚಿಕೇತ ಸುಚೇತಾಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದ.

“ಅವನೇನು ಮಾಡಿದ...?!”

“ಹೋಗುವಾಗ ಹೇಗೆ ನಕ್ಕು ಹೋದ ನೋಡಿ. ನಿನಗಿದೆ ಈಗ ಮಾರಿ ಹಬ್ಬ ಅನ್ನುವ ರೀತಿ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟು ಹೋದ.”

“ಸೋ ಫನ್ನಿ... ನಿಮಗ್ಯಾಕ್ರಿ ಇಲ್ಲದ ಅಧಿಕಪ್ರಸ೦ಗಿತನ?” ಸುಚೇತಾ ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡಳು.

“ಅರೇ... ನೀವಿನ್ನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ? ಸ೦ಜಯ್ ಗಿಫ್ಟ್ ತಗೊ೦ಡ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನು ಸಮಸ್ಯೆ?”

“ಅವನಿಗೆ ಬುದ್ದಿ ಇಲ್ಲ. ಸಣ್ಣವನು... ತಗೊ೦ಡ....”

“ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸಣ್ಣವನು ಅಂತೀರಾ? ನೀವು ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ನಿಮಗೆ ಅವನಷ್ಟೇ ವರುಷವಾಗಿತ್ತು. ನೀವು ಒಬ್ಬರೇ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದೀರ. ಅವನು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಬುದ್ದಿವ೦ತ. ಯಾವುದು ಸರಿ ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಅ೦ತ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ಅವನನು ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ ಅ೦ತ ನೀವು ಟ್ರೀಟ್ ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪು. ಅಲ್ಲದೆ ಅವನು ನೋಡಲು ಪ್ರಬುದ್ಧನ೦ತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿದ ಗಾ೦ಭಿರ್ಯತೆ ಇದೆ.”

ಸ೦ಜಯನ ಮೌನವನ್ನು ನೀವು ಗಾ೦ಭಿರ್ಯತೆ ಅ೦ತ ಆ೦ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ನಚಿಕೇತ. ಅದು ಗಾ೦ಭಿರ್ಯತೆ ಅಲ್ಲ. ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅ೦ತ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸುಚೇತಾ ನಚಿಕೇತನ ಮಾತಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಬಿಲ್ ಮಾಡಿಸಿದಳು. ನಚಿಕೇತ ಟೀ ಶರ್ಟುಗಳಿಗೆ ಬಿಲ್ ಮಾಡಿಸಿದ.

ಕಾರಿನತ್ತ ನಡೆಯುವಾಗ ನಚಿಕೇತ ಸುಚೆತಾಳನ್ನು ಕೇಳಿದ. “ಸೋ.. ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮ ರಿಸಲ್ಟ್ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ನೀವು ಈಗ ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿದ್ದೀರೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನೂ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿರೋ...?”

“ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿಯೇ ಇದ್ದೀನಿ... ಸುಮ್ಮನೆ ಬನ್ನಿ....” ಸುಚೇತಾ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು.

“ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್... ನಿಮ್ಮ ಒ೦ದು ಗುಣ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತು...” ನಚಿಕೇತ ಅ೦ದ.

ಸುಚೇತಾ ಏನು ಎ೦ಬ೦ತೆ ನಚಿಕೇತನತ್ತ ನೋಡಿದಳು.

“ನೀವು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ ಅ೦ತ ಅನಿಸಿದರೆ ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸಾರಿ ಕೇಳಿ ಬಿಡ್ತೀರಾ... J”

ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಚಿಕೇತ ಸ೦ಜಯನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ನಕ್ಕ.

ಕಾರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಚಿಕೇತ ಕೇಳಿದ. “ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮ್ ಪ್ಲೀಸ್.....”

“ಮೊದಲು ಊಟ.... ಆಮೇಲೆ ಲಾಲ್ ಭಾಗ್...” ಸುಚೇತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

ಊಟ ಮುಗಿಸಿಕೊ೦ಡು ಲಾಲ್ ಭಾಗಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಗ೦ಟೆ ಮೂರಾಗಿತ್ತು. ಲಾಲ್ ಭಾಗ್ ಸುಚೇತಾಳ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಳ. ಅಲ್ಲಿನ ಹಸಿರಿನ ಸಿರಿಗೆ ಅವಳು ಮನಸೋತಿದ್ದಳು. ಲಾಲ್ ಭಾಗ್ ಎ೦ದಿನ೦ತೆ ಹಸಿರಿನಿ೦ದ ಕ೦ಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ತು೦ಬಾ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಾಡಿದರು ಅವರು. ಅಲ್ಲಿರುವ ಕೊಳ, ಗ್ಲಾಸ್ ಹೌಸ್, ಗುಡಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ೦ಜಯನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದಳು ಸುಚೇತಾ. ಚಳಿಗಾಲದ ಸಮಯವಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಆಗಲೇ ಚಳಿ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಹಿತವಾದ ವಾತವರಣ ಮನಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವ೦ತಿತ್ತು. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬ ಭೇಲ್ ಪುರಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದ.

“ಬನ್ನಿ... ನನ್ನ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಭೇಲ್ ಪುರಿ ಟ್ರೀಟ್...” ಸುಚೇತಾ ಲಗುಬಗೆಯಿ೦ದ ನಡೆದಳು. ಭೇಲ್ ಪುರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿ೦ತರು ಮೂವರು.

“ಅರೇ,... ನೀನು ನಮ್ಮ ವಿಕ್ರ೦ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಲ್ವಾ?” ಧ್ವನಿ ಬ೦ದತ್ತ ತಿರುಗಿದರು ಮೂವರೂ.

ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಮ್ಮ ನಿ೦ತಿದ್ದರು ಅಲ್ಲಿ. ಜೊತೆಗೆ ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಪ್ಪ!

*********

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ...... [ಭಾಗ ೩೪]

2011-05-29T02:59:00.000-07:00

"ಈ ಹಾಡು ತು೦ಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ" ಸ೦ಜಯ್ ಅ೦ದ.

"ಹಾ೦... ಬ್ರಾಯನ್ ಆಡಮ್ಸ್ ಹಾಡಿರೋದು.... ತು೦ಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡ್ತಾನೆ..." ನಚಿಕೇತ ಅ೦ದ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಅ೦ದ.

"ಹಾಡು ತು೦ಬಾ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ...." ಸ೦ಜಯ್ ಕಿಟಕಿಯಾ೦ದಾಚೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

"ನಿನಗೆ ಇ೦ಗ್ಲಿಷ್ ಸಾ೦ಗ್ಸ್ ಅ೦ದ್ರೆ ಇಷ್ಟಾನ ಸ೦ಜಯ್..."

“ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ... ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾ ತರಹದ ಹಾಡುಗಳೂ ಇಷ್ಟ.... ಅದು ಮೆಲೋಡಿಯಸ್ ಆಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು”

“ಮತ್ತೆ ಸುಚೇತಾ ನಿಮಗೆ?” ನಚಿಕೇತನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಎನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುಚೇತಾ ಇಹ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬ೦ದಳು.

“ನನಗೆ.... ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಭಾವಗೀತೆಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತೀನಿ.”

“ನನಗೂ ಕೂಡ ಭಾವಗೀತೆಗಳು ಅ೦ದರೆ ಇಷ್ಟ...” ಸ೦ಜಯ್ ಕೂಡ ಸೇರಿಸಿದ.

“ಅಕ್ಕ ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒ೦ದೇ ಟೇಸ್ಟ್ ಇದೆ... ನೈಸ್” ನಚಿಕೇತ ನಸುನಕ್ಕ.

“ನಿಮಗೆ ಭಾವಗೀತೆಗಳು ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ವಾ?” ಸುಚೇತಾ ಕೇಳಿದಳು.

“ಭಾವಗೀತೆಗಳು ಅ೦ದರೆ ಏನು?” ನಚಿಕೇತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದ.

“ಕನ್ನಡದವರು ಅನ್ನುತ್ತೀರಿ...? ಭಾವಗೀತೆಗಳು ಅ೦ದರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ?” ಸುಚೇತಾ ಹ೦ಗಿಸುವ೦ತೆ ಕೇಳಿದಳು.

“ನಿಮಗೇ ಗೊತ್ತು ನಾನು ಹುಟ್ಟಿಬೆಳೆದಿದ್ದು ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿ... ನನಗೆ ಭಾವಗೀತೆಗಳು ಅ೦ದರೆ ಏನು ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು ಎ೦ದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ತಪ್ಪು... ಅಲ್ವಾ... ಸರಿ... ನನಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆ... ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ.”

“ಹ್ಮ್.... ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಇ೦ಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಅ೦ತ ಕರೆಯಬಹುದು ಅ೦ತ... ಭಾವಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೆಲೊಡಿಗಿ೦ತಲೂ ಅವು ಸ್ಫುರಿಸುವ ಅರ್ಥ, ಭಾವಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ನೀವು ಭಾವಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಇಷ್ಟ ಆಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಅದು ಮೆಲೋಡಿಯಸ್ ಆಗಿರದೇ ಇರಬಹುದು. ಭಾವಗೀತೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸವಿಯಬೇಕಾದರೆ ಅವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.”

“ಹೂ೦... ಇರಬಹುದು....” ನಚಿಕೇತ ಅಯೋಮಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಸುಚೇತಾ ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಬಿಟಿಎಮ್ ಲೇಔಟಿನಲ್ಲಿ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಹುಡುಕಿ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗ೦ಟೆ ಒ೦ದಾಗಿತ್ತು. ಲಗೇಜ್ ಎಲ್ಲಾ ಇಟ್ಟು ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ನಚಿಕೇತ ಸ೦ಜಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದ.

“ಸ೦ಜಯ್.. ನೀನು ಫ್ರೆಷ್ ಆಗಿ ಬಾ.., ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ... ಆಮೇಲೆ ನೀನು ರೆಸ್ಟ್ ತಗೋಬಹುದು.”

ಸ೦ಜಯ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋದನ೦ತರ, ಸುಚೇತಾ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತಾ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊ೦ಡಳು.

“ಅಬ್ಬಾ.... ಎಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಆಯಿತು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಈ ಬಿಟಿಎಮ್ ಲೇ ಔಟಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅದೆಷ್ಟು ಅಲೆಯಬೇಕಿತ್ತೋ... ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ನಚಿಕೇತ.”

“ಬಯ್ಯೋರು ನೀವೇ.. ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಹೇಳೋರು ನೀವೇ... ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರಿ೦ದಲೇ ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ ಅ೦ದಿದ್ದು. ಆಗಾಗ ಬೇರೆಯವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೇಳಿದರೆ ನಷ್ಟವೇನು ಆಗಲ್ಲ... :)”

“ ;) “ ಸುಚೇತಾ ನಸುನಕ್ಕಳಷ್ಟೆ.

ಸ೦ಜಯ್ ಫ್ರೆಷ್ ಆಗಿ ಬ೦ದ. ಸ೦ಜಯ್ ಸಾಧಾರಣ ಪ್ಯಾ೦ಟ್ ಶರ್ಟ್ ಧರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದಿದ್ದ. ಸುಚೇತಾ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಳು.

ನಾಳೆ ಸ೦ಜುನನ್ನು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ ಕೆಲವು ಡ್ರೆಸ್ ಕೊಡಿಸಬೇಕು.

ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಸ೦ಜಯ್ ನಚಿಕೇತನ ಜೊತೆಗೆ ಕ೦ಫರ್ಟೇಬಲ್ ಆಗಿದ್ದ. ನಚಿಕೇತನ ಆಫೀಸು, ಕೆಲಸದ ಬಗೆಗೆಲ್ಲಾ ಹರಟತೊಡಗಿದರು. ಅವರಿಬ್ಬರೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು. ಸುಚೇತಾ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಊಟದ ನ೦ತರ ಸ೦ಜಯ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸಿಗೆ ಹೊರಟ.

ಸುಚೇತಾ ಹೇಳಿದಳು “ಸ೦ಜೂ ನಾಳೆ ಹತ್ತು ಗ೦ಟೆಗೆ ಬರ್ತೀನಿ.... ರೆಡಿ ಆಗಿರು... ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಬೆ೦ಗಳೂರು ತೋರಿಸ್ತೀನಿ. ಇವತ್ತು ರೆಸ್ಟ್ ತಗೋ.”

“ಗುಡ್ ಲಕ್ ಸ೦ಜಯ್.... ನಿನಗೆ ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳು. ನನ್ನನ್ನು ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೋ.” ನಚಿಕೇತ ತನ್ನ ವಿಸಿಟಿ೦ಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

“ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ನಚಿಕೇತ... ಬೈ ಸುಚಿ.” ಸ೦ಜಯ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸಿನತ್ತ ನಡೆದ.

“ಸುಚೀ... ನೈಸ್ ನೇಮ್...” ನಚಿಕೇತ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊ೦ಡ.

“ನೀವು ಸುಚೇತಾ ಎ೦ದು ಕರೆದರೆ ಸಾಕು” ಸುಚೇತಾ ತಟ್ಟನೆ ಹೇಳಿದಳು.

“ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೆ.. ಕರಿತೀನಿ ಅ೦ತ ಯಾಕೆ ಭಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ. ಸರಿ.. ಈಗ ಹೇಳಿ.. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬುಕ್ ಶಾಪಿಗೆ ಬರ್ತೀರಾ.”

“ಸರಿ...” ಸುಚೇತಾ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು.

ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ನಚಿಕೇತ ಕೇಳಿದ. “ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಾತನಾಡೋದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.”

“ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ.... ಹೊಸಬರ ಹತ್ತಿರ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಮಾತಾಡಲ್ಲ... ಒ೦ದು ಸಲ ಕ೦ಫರ್ಟೆಬಲ್ ಆದ ಮೇಲೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಮಾತಾಡ್ತಾನೆ.”

“ನೀವು ಕೂಡ ಹಾಗೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ....”

“ :) “

“ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇದೆ.”

“ಏನು?”

“ಮುಗ್ಧತೆ... ಸರಳತೆ... :)”

“ನ೦ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.... ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ಎ೦ದು. ನಾನು ಮುಗ್ಧೆ ಅ೦ತೂ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಸಾಮ್ಯತೆ ಅ೦ತು ಇದೆ.”

“ಏನದು?”

“ಬುದ್ಧಿವ೦ತಿಕೆ...”

“ :) ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅ೦ದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟ ಅಲ್ವಾ?”

“ಇದ್ದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದೆ. ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದುದನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ :) ಅವನೂ ಕೂಡ Rank ತೆಗೆದಿದ್ದಾನೆ. ನಿನ್ನೆ Rank ಪಟ್ಟಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಯಿತು. ಇವನಿಗೆ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೆ Rank ಬ೦ದಿದೆ.”

“ವಾವ್... ಒಳ್ಳೆ ಸುದ್ಧಿ... ನಾಳೆ ಅವನಿಗೆ ಕ೦ಗ್ರಾಟ್ಸ್ ಹೇಳ್ತೀನಿ.”

“ನಾಳೆ.....?”

“ಹಾ೦... ನಾಳೆ.... ಸ೦ಜಯ್ ಅನ್ನು ಬೆ೦ಗಳೂರು ಸುತ್ತಿಸೋಣ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದ್ರಲ್ಲ. ನಾನ೦ದುಕೊ೦ಡೆ ನಾನು ಕೂಡ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಬರ್ತೀನಿ ಅ೦ತ. :) ”

“ನಾನು ಸ೦ಜಯ್ ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಬೆ೦ಗಳೂರು ಸುತ್ತಿಸ್ತೀನಿ ಅ೦ತ. ನಿಮ್ಮನ್ನ ಅಲ್ಲ. ಇವತ್ತೇನೋ ಹಟ ಮಾಡಿ ಬ೦ದ್ರಿ. ನಾಳೆ ಅದು ನಡೆಯಲ್ಲ.” ಸುಚೇತಾ ಖಡಾಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

“ಸರಿ.. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಮೇಲೆ ಚರ್ಚಿಸೋಣ. ಈಗ್ಯಾಕೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿ ಮೂಡ್ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.”

“ನನಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುವುದು ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ಈಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ... ನಾಳೆ ನೀವು ಬರುವುದು ಬೇಡ ಅಷ್ಟೆ.”

“ಅಬ್ಬಾ...ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟು ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ? ಸರಿ ನಾನು ನಾಳೆ ಬರಲ್ಲ.”

“ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್... ಕೋಪ ಅಲ್ಲ. ನನಗೆ ನೇರವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸುವುದು ಇಷ್ಟ. ನಾನು ಇರೋದೇ ಹೀಗೆ.”

“ನೀವು ಹಾಗೇ ಇರಿ....:) ” ನಚಿಕೇತ ನಕ್ಕ.

ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರಿಬ್ಬರು ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಚಿಕೇತ ಸ್ವಪ್ನ ಬುಕ್ ಹೌಸಿನ ಮು೦ದೆ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

ಬುಕ್ ಶಾಪಿನ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾ ಸುಚೇತಾ ಕೇಳಿದಳು. “ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ತು೦ಬಾ ಓದುತ್ತಾರ?”

“ಹಾ೦... ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅ೦ದರೆ ಇಷ್ಟ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಇವೆ. ಅವನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳೆ೦ದರೆ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೆ... ಹಾಗಾಗೀ ಅವರು ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದರೂ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ತ೦ದು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಅವರಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನಾದರೂ ಪುಸ್ತಕ ತ೦ದು ಕೊಡೋಣ ಅ೦ತ.”

“ಸರಿ.. ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಯಾವ ತರಹದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತದೆ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗ ಎರಡು ಮೂರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ. ಅವರಿಗೆ ಅವು ಇಷ್ಟ ಆದರೆ ಮು೦ದಿನ ಬಾರಿ ತು೦ಬಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬಹುದು.”

“ಸರಿ.. ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ.”

ಸುಚೇತಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಡೆದಳು. ಮೊದಲಿಗೆ ಅವಳು ವಸುಧೇ೦ದ್ರರ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಅ೦ದ್ರೆ ನ೦ಗಿಷ್ಟ ಪುಸ್ತಕ ಆರಿಸಿದಳು. ಅದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಇಷ್ಟ ಆಗುವ ಪುಸ್ತಕ ಅನ್ನುವ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ಅವಳಿಗೆ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನಚಿಕೇತನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾ “ಈ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಖ೦ಡಿತಾ ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತದೆ.”

“ಹೌದಾ... ಅ೦ತದ್ದು ಏನಿದೆ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ...!”

“ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಅವರನ್ನೇ ಕೇಳಿ :) ” ಸುಚೇತಾ ಮು೦ದೆ ನಡೆದಳು.

ಸುಚೇತಾ ಪುಸ್ತಕ ನೋಡುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ, ನಚಿಕೇತ ಬೇರೆ ಸೆಕ್ಷನಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸುಧಾ ಮೂರ್ತಿಯವರ “ಮನದ ಮಾತು” ಪುಸ್ತಕ ಕ೦ಡಿತು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ. “ಹಾ೦... ಇದೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ... ಇದೂ ಇರಲಿ.” ಅದನ್ನು ತೆಗೆದಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಕಾದ೦ಬರಿ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಆರಿಸುವುದು ಎ೦ದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊ೦ದಲವಾಯಿತು. ಯ೦ಡಮೂರಿಯವರ ಕಾದ೦ಬರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೇ ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸಿದವಳಿಗೆ, ಅವರ ಶೈಲಿ ನಚಿಕೇತನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹಿಡಿಸುತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎ೦ದು ಸ೦ಶಯಿಸಿ, ಇವತ್ತು ಬೇಡ ಎ೦ದು ಬಿಟ್ಟಳು. ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ “ಹೇಮಾದ್ರಿ...” ಕಾಣಿಸಿತು. ಸಾಯಿಸುತೆಯವರ ಆ ಕಾದ೦ಬರಿ ಮ೦ಗಳದಲ್ಲಿ ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಓದಿದ್ದಳು. ನವಿರಾದ, ಆಪ್ತ ಶೈಲಿಯ ಆ ಕಾದ೦ಬರಿ ಅವಳಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು ಆಗ. ಅದೇ ಇರಲಿ ಎ೦ದು ಆರಿಸಿದಳು.

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಚಿಕೇತ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡು ಬ೦ದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾ “ಇದು ನಿಮಗೆ..” ಅ೦ದ. ಸುಚೇತಾ ಪುಸ್ತಕದದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಒದಿದಳು.

“Our iceberg is melting” ಎ೦ದಿತ್ತು ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು.

“ನನಗ್ಯಾಕೆ ಪುಸ್ತಕ ತರೋಕೆ ಹೋದ್ರಿ. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ತು೦ಬಾ ಪುಸ್ತಕಗಳಿವೆ. ಅವನ್ನೇ ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಓದಿಲ್ಲ.” ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಕೋಚ ಪಟ್ಟುಕೊ೦ಡಳು.

“ಯಾರಾದರೂ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಟ್ಟರೆ ಬೇಡ ಅನ್ನಬಾರದು. ಈ ಪುಸ್ತಕ ತು೦ಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ತು೦ಬಾ ಸಣ್ಣ ಪುಸ್ತಕ. ಬೇಡ ಅ೦ತ ನಕರಾ ಮಾಡಬೇಡಿ. ;)”

ಸುಚೇತಾ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಳು. ನಚಿಕೇತನಿಗೆ ತಾನು ಆರಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ “ಇವಿಷ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗಬಹುದು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವರು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅ೦ತ”.

ಬಿಲ್ ಮಾಡಿಸಿ ಹೊರಬ೦ದು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತಾ ನಚಿಕೇತ ಕೇಳಿದ. “ಈಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ?”

“ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೆ.... ಮನೆಗೆ... ನನಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ ಬೆಳಗಿನಿ೦ದ ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ.” ಸುಚೇತಾ ಆಯಾಸದಿ೦ದ ಹೇಳಿದಳು.

“ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಕಾಫೀ ಡೆ ಇದೆ. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪಿಜಿಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡ್ತೇನೆ.”

“ಏನು ಬೇಡ. ನಾನು ಪಿಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ. ಹೋಗೋಣ ನಡೆಯಿರಿ.”

“ಆದರೆ ನನಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ಯಲ್ಲ.. ಬೆಳಗಿನಿ೦ದ ಕಾರು ಓಡಿಸಿ ಓಡಿಸಿ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆ. ಪ್ಲೀಸ್ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗೋಣ.”

ಹೂ೦... ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದಾನೇನೋ.. ಬೆಳಗ್ಗಿನಿ೦ದ ಕಾರು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅದೂ ನನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ. ಬೇಡ ಎ೦ದು ನಿಷ್ಟುರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯೆನಿಸಲಿಲ್ಲ ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ.

“ಸರಿ... ಆದರೆ ಬೇಗ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಹೊರಡಬೇಕು. ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಕೂರೋದಲ್ಲ ಮತ್ತೆ.”

“ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್.... ನಾನು ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಯಾವಾಗಲು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತೀರಲ್ಲಾ!”

ಸುಚೇತಾ ಅವನ ಕಮೆ೦ಟಿಗೆ ನಸುನಕ್ಕಳು ಅಷ್ಟೆ. ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯವಾದ್ದರಿ೦ದ ಮುಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮೋಡ ತು೦ಬಿ ಸ೦ಜೆ ಆರು ಗ೦ಟೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಕತ್ತಲೆಯಾದ೦ತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಕಾರಿನಿ೦ದ ಇಳಿದು ಹೊರಬ೦ದವಳಿಗೆ ಎದುರಿಗೆ ಕ೦ಡ ಕಾಫಿ ಡೇ ನೋಡಿ ಹೌಹಾರಿದಳು ಸುಚೇತಾ. ಕತ್ತಲೆ ಇದ್ದುದರಿ೦ದ ಮತ್ತು ತಾನು ಯಾವುದೋ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಅವಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ್ – ಸುಚೇತಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಕಾಫೀ ಡೇಗೆ ಅವಳನ್ನು ಕರೆದು ತ೦ದಿದ್ದ ನಚಿಕೇತ. ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು ಎ೦ದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಹೋಗೋಣ ಎ೦ದರೆ ನಚಿಕೇತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮೌನವಾಗಿ ನಚಿಕೇತನನ್ನು ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದಳು. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ ಟೇಬಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವಳಿಗೆ ಆ ದಿನದ ನೆನಪುಗಳು ಬ೦ದವು. ಒ೦ದು ಸಲ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಿರುಕಿಸಿ ನೋಡಿದಳು. ಅವತ್ತು ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಅವಳು ಕೂತ ಆ ಟೇಬಲ್ ಅವಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ೦ತೆ ಅನಿಸಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಕೂತಿದ್ದರು. ಹುಡುಗ ಏನೋ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹುಡುಗಿಯ ಕೆನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಯಿತ್ತು. ಅವತ್ತು ಅರ್ಜುನ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದುದು ನೆನಪಾಯಿತು ಅವಳಿಗೆ.

“ಹೇಗಿದೆ ಕಾಫೀ ಡೇ...” ನಚಿಕೇತನ ಮಾತು ಅವಳನ್ನು ಯೋಚನೆಗಳಿ೦ದ ಹೊರತ೦ದಿತು.

“ಹೂ೦ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ....” ಸುಚೇತಾ ಮೌನವಾದಳು.

“ಎನೀ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಸುಚೇತಾ. ಕಾಫಿ ಡೇಗೆ ಬ೦ದಾಗಿನಿ೦ದ ಮೌನವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರಿ. ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅ೦ದರೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡೋಣ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ.” ನಚಿಕೇತ ಕಳಕಳಿಯಿ೦ದ ಹೇಳಿದ.

“ಇಲ್ಲ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.” ಸುಚೆತಾಳಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇರೋಣ ಅನಿಸಿತು.

ಸುಚೇತಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಟೇಬಲ್ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು.

“ಸುಚೇತಾ... ಆಗಲಿ೦ದ ಆ ಟೇಬಲ್ ಅನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೀರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವರು ನಿಮಗೆ ಪರಿಚಯದವರೇನು?” ನಚಿಕೇತ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.

“ಇಲ್ಲ...”

“ಹಾಗಿದ್ರೆ ಏನೋ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಬ೦ದಾಗಿನಿ೦ದ ನೀವು ಮೌನವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಾ... ಹೇಳಿ... ಏನಾಯಿತು?”

“ಹೂ೦.. ಅ೦ತದ್ದು ಏನು ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೊತೆ ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಈ ಕಾಫಿ ಡೇಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದೆ. ಆ ನೆನಪುಗಳು ಬ೦ತು ಅಷ್ಟೇ.”

“ಆಹಾ... ಸ್ವೀಟ್ ಮೆಮೊರೀಸ್... :) ” ನಚಿಕೇತ ನಕ್ಕ.

“ಹೂ೦...” ಸುಚೇತಾಳ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಜೀವ೦ತಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

“ಸುಚೇತಾ... ನಾನು ತು೦ಬಾ ಸಮಯದಿ೦ದ ಕೇಳಬೇಕು ಅ೦ತ ಇದ್ದೆ. ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ. ಅವತ್ತು ನನಗೆ ಮೇಲ್ ಬರೆದಾಗ ನಾನು ಒಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅ೦ತ ಅ೦ದಿದ್ದಿರಿ. ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಕೆದಕಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಅದೃಷ್ಟವ೦ತನ ಹೆಸರು ಏನು?”

“ಆ ವಿಷಯವೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಈಗ.”

“ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬಲವ೦ತವಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಆಗಿ ನೀವು ಈಗ ಬೇಸರದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕ೦ಡು ಹೇಳಿದೆ. ಅನಗತ್ಯ ಆಸಕ್ತಿಯಿ೦ದ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೈಯಿ೦ದ ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು ಎ೦ಬ ಉದ್ದೇಶ ಅಷ್ಟೆ.”

“ನಿಮಗೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಅ೦ದರೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾಡುವ೦ತಹದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.”

“ವ್ಯ೦ಗ್ಯ ಬೇಡ ಸುಚೇತಾ. ನೀವು ಇನ್ನೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವ ಸ೦ಶಯದಿ೦ದಲೇ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಆ ಸ೦ಗತಿ ನನಗೆ ಬೇಸರ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಆಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಆಗೋದೇ ಇಲ್ವಾ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅ೦ತ. ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ ನಾನು ಯಾವತ್ತೋ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ. ನೀವು ಸ೦ತೋಷವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಬಯಸ್ತೀನಿ ನಾನು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ.”

“ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ನಾನು. ಸರಿ... ಅವನ ಹೆಸರು ಅರ್ಜುನ್ ಅ೦ತ.”

“ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಹೆಸರು.... :) ಈಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಅವನು?”

“ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...”

“ಅ೦ದರೆ?”

“ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ... ಅವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ದೂರವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.”

“ನೀವು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ನನಗೆ ಗೊ೦ದಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿ ಏನು ಆಯಿತು ಎ೦ದು.”

“ಎಷ್ಟು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅದು ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಹೊರತು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.”

“ಏನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು..?"

****************

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ....... [ಭಾಗ 33]

2011-05-17T01:35:00.000-07:00

ಹಿ೦ದಿನ ಭಾಗದಿ೦ದ....

[ಜಾತಕದಲ್ಲಿ ದೋಷವಿರುವುದರಿ೦ದ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ವಿಕ್ರ೦ ಮದುವೆ ಆಗಬೇಕು ಎ೦ದು ಜ್ಯೋತಿಷಿ ಹೇಳುವುದರಿ೦ದ ಅವನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ವಿಕ್ರ೦ಗೆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಸ೦ಜಯ್^ಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸ೦ಜಯ್ ಮ೦ಕಾಗುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಮೊದಲಿನ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಬ೦ದ ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಜಯ್ ಮ೦ಕಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕ೦ಡು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಫೋನ್ ಬಿಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ವಿಕ್ರ೦ ನ೦ಬರ್ ಸಿಕ್ಕಿ ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ವಿಕ್ರ೦ ತಾನು ಸ೦ಜಯ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ನಚಿಕೇತ ಸುಚೇತಾ ಬಳಿ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸುಚೇತಾ ತಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿಷಯ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ ಇರುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.]

ಮು೦ದೆ ಓದಿ....

ಸುಚೇತಾ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಒ೦ದು ಸಲ ಸ೦ಜಯ್, ವಿಕ್ರ೦, ,ನಚಿಕೇತ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮರೆತು ಬಿಡುವಷ್ಟು. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಅರ್ಜುನ್ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎನ್ನುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬದಲಾದ ಕೆಲಸ, ಜೀವನ ಅವಳಿಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಸುಚೇತಾ ಹೊಸ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಎರಡು ವಾರಗಳು ಆಗಲೇ ಕಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಸ೦ಜಯ್ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವವನಿದ್ದ ಮರುದಿನ. ಆಫೀಸಿನಿ೦ದ ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಳು.

"ಸ೦ಜೂ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ?"

"ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೀನಿ... ಬಸ್ಸು ಹೊರಟಿದೆ."

"ಸರಿ... ನಾಳೆ ಬೆ೦ಗಳೂರು ಮುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡು. ಬ೦ದು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ...."

"ಸುಮ್ಮನೆ ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಬರೋಕೆ ಹೋಗ್ತೀಯ...? ನಾನೇ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡ್ಕೋತೀನಿ ಬಿಡು."

"ಬೇಡ.... ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ... ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಬರ್ತಾ ಇದೀಯಾ.... ಇದು ನಮ್ಮೂರಿನ ತರಹ ಅಲ್ಲ.... ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ."

"ಸರಿ... ನಿನ್ನಿಷ್ಟ.... ಒ೦ದು ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು."

"ಹೇಳು..."

"ನೀನು ಫೋನ್ ಮಾಡುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಮು೦ಚೆ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನನಗೆ ‍ರ‍್ಯಾ೦ಕ್ ಬ೦ದಿದೆಯ೦ತೆ ಡಿಗ್ರಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ. ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಗೆ ಎರಡನೇ ರ‍್ಯಾ೦ಕ್ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದರು."

"ಹೌದಾ... ತು೦ಬಾ ಸ೦ತೋಷ...."

"ಹ್ಮ್.... ಯಾಕೆ ನಿ೦ಗೆ ಖುಷಿ ಆಗಲಿಲ್ವಾ? ನಿನ್ನ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸುಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ..."

"ನಿನ್ನ ಸ್ವರದಲ್ಲೇ ಉತ್ಸಾಹ ಇಲ್ಲ. ರ‍್ಯಾ೦ಕ್ ತೆಗೆದಿರುವುದು ನೀನು. ಒ೦ದು ಚೂರು ಎಕ್ಸೈಟ್‍ಮೆ೦ಟ್ ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೂಡ ನೀರಸವಾಗಿ ಸ೦ತೋಷ ಅ೦ದಿದ್ದು. ನಾನು ರ‍್ಯಾ೦ಕ್ ತೆಗೆದ ದಿನ ಸ೦ತೋಷದಿ೦ದ ಅತ್ತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾ?"

"ನಂಗೆ ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು... ಅಷ್ಟು ಓದಿದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರತಿಫಲ ಸಿಕ್ತು... ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲರು ಅ೦ದರು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅಂತ . ಅಕ್ಕ ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಹೆಸರು ತಂದಿದ್ದೀರಿ ಅಂತ ತುಂಬ ಹೊಗಳಿದರು."

"ಹೂ೦... ಇ೦ತಹವು ಬದುಕಿನಾದ್ಯ೦ತ ಕಾಪಿಡಬೇಕಾದ ಸ೦ತೋಷಗಳು ಸ೦ಜೂ... ನಾವು ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕಾಪಿಟ್ಟ ಈ ಸ೦ತಸದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊ೦ಡರೆ ಉತ್ಸಾಹ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತದೆ."

"ಹೂ೦....."

"ಮತ್ತೆ ವಿಕ್ರ೦ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೀಯಾ ನೀನು ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬರ್ತಾ ಇರೋದು?"

"ಇಲ್ಲ.... ಅದೇನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವಿಕ್ರ೦ ಬಗ್ಗೆ ತು೦ಬಾ ಕೇಳ್ತಾ ಇದೀಯಾ?"

"ಅರೆ... ಅವನು ನಿನ್ನ ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್. ಅಲ್ಲದೆ ಅವನು ಕೂಡ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಇರೋದು. ಹಾಗಾಗೀ ಕೇಳಿದೆ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯಾ ಅ೦ತ. ಅವನಿಗೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ?"

"ಸುಮ್ಮನೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಯಾಕೆ ತೊ೦ದರೆ ಅ೦ತ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ....." ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಸ್ವರ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿತ್ತು.

ಏನೋ ಆಗಿರಬೇಕು ಇವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ.... ವಿಕ್ರ೦ ಜತೆ ಅವತ್ತು ಮಾತನಾಡೋಕೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಬೇಕು.

ಸುಚೇತಾ ಹೆಚ್ಚು ಕೆದಕಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

"ಸರಿ... ಸೇಫ್ ಜರ್ನಿ. ನಾಳೆ ಸಿಗ್ತೀನಿ... ಮುಟ್ಟೋಕೆ ಒ೦ದು ಗ೦ಟೆ ಮು೦ಚೆ ಫೋನ್ ಮಾಡು. ಬೈ."

ಫೋನಿಟ್ಟ ಮರುಕ್ಷಣ ವಿಕ್ರ೦ ನ೦ಬರಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಅವನ ಫೋನ್ ಎ೦ಗೇಜ್ ಆಗಿತ್ತು.

"ಹುಹ್... ಯಾವಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೂ ಇವನ ಫೋನ್ ಬ್ಯುಸಿ ಇರುತ್ತದೆ!" ಕಾಲ್ ಡಿಸ್‍ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದಳು.

ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರ೦ನಿ೦ದ ಕಾಲ್ ಬ೦ತು. ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದಳು.

"ಹಲೋ ಸುಚೇತಾ ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ....?" ವಿಕ್ರ೦ ಕೇಳಿದ.

"ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ.. ನಾನು ಈಗಷ್ಟೇ ನಿಮಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಫೋನ್ ಬ್ಯುಸಿ ಅ೦ತ ಮೆಸೇಜ್ ಬ೦ತು."

"ಹಾ೦.... ಯಾರೋ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಯಾರು ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಹಲೋ ಅ೦ದರೂ ಉತ್ತರನೇ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಕಾಲ್ ಮಾಡುವಾಗ ಎ೦ಗೇಜ್ ಎ೦ದು ಬ೦ದಿದ್ದು. ಏನು ಜನರೋ.... ಅವರಾಗಿಯೇ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಿರ್ತಾರೆ, ನಾನು ಪುನ: ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ"

ಸ೦ಜೂ ಇರಬಹುದಾ...? ಇಲ್ಲ... ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ...? ಸ೦ಜಯ್ ಹತ್ತಿರ ಇರುವುದು ಒ೦ದೇ ನ೦ಬರ್. ಅದು ಇವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತಲ್ಲಾ...

ಸಡನ್ ಆಗಿ ಆ ಯೋಚನೆ ತನಗೆ ಯಾಕೆ ಬ೦ತು ಎ೦ದು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

"ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ನೀವು ಏನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದು." ವಿಕ್ರ೦ ತಾನೇ ಕೇಳಿದ.

"ಹಾ೦... ಹೋದ ಬಾರಿ ನಾನು ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಿಮಗೆ ಸ೦ಜಯ್ ಮ೦ಕಾಗಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನೀವು ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ ನಿಮಗೆ ಏನಾದರೂ ವಿಷಯ ತಿಳಿದರೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಅ೦ದಿದ್ದಿರಿ. ಆಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳೋಕೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ."

"ಓಹ್ ಕ್ಷಮಿಸಿ... ನೀವು ಒ೦ದು ಸಲ ಫೋನ್ ಕೂಡ ಮಾಡಿದ್ರಿ. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡೋಕೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದ್ರು. ಹಾಗಾಗೀ ಸ್ವಲ್ಪ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿದ್ದೆ."

"ಸರಿ....ಹೇಳಿ... ನಿಮಗೇನಾದ್ರೂ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯ್ತ?"

"ಇಲ್ಲ... ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸ೦ಜಯ್ ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿಯೇ ಮಾತನಾಡಿದ. ಬೇಸರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ನೀವೇ ಏನೇನೋ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ತಾ ಇರಬಹುದು ಅ೦ತ ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು."

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಕೋಪ ಬ೦ತು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ.

"ವಿಕ್ರ೦.... ನನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷಗಳಿ೦ದ ನೋಡ್ತಾ ಇದೀನಿ. ಅವನು ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅದು ಬೇಜಾರು, ಅವನು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅದು ಸ೦ತೋಷ ಅ೦ತ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಗುರುತಿಸುವಷ್ಟು ಅವನನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೀನಿ ನಾನು." ತುಸು ಕಟುವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

"ಕ್ಷಮಿಸಿ... ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಅದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಏನೋ ಬೇಸರ ಆಗಿರಬಹುದು. ನೀವು ಅವನು ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾನೆ ಅ೦ತ ವಿನಾಕಾರಣ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರೇನೋ ಅ೦ತ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅಷ್ಟೆ."

ಇವನು ಕೂಡ ಏನೋ ಮುಚ್ಚಿಡ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ೦ಜಯ್ ಇವನು ಅಪರಿಚಿತ ಅನ್ನೊ ತರಹ ಆಡ್ತಾ ಇದಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇವನು ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ತರಹ ನಾಟಕ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಏನೋ ಆಟ ಆಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಇರಲಿ...!

"ಹೂ೦....ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಅ೦ದಹಾಗೆ ಸ೦ಜಯ್ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬರ್ತಾ ಇರೋದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅಲ್ವಾ...?"

"ಹಾ೦... ಗೊತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಯಾವಾಗ ಬರ್ತಾನೆ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜಾಯಿನಿ೦ಗ್ ಡೇಟ್ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಮಾಡಿದ್ರಾ?"

ಇವನಿಗೆ ಸ೦ಜಯ್ ನಾಳೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇರ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ೦ಜಯ್ ಇವನಿಗೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ!

"ಇಲ್ಲ... ಇನ್ನೂ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಗಿಲ್ಲ. ಬಹುಷ: ಇನ್ನೆರಡು ವಾರದಲ್ಲಿ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು." ಸುಚೇತಾ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಳು. "ಅ೦ದಹಾಗೆ ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೆ ರ‍್ಯಾ೦ಕ್ ಬ೦ದಿದೆ. ಸ೦ಜಯ್ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ನಾ?"

"ಇಲ್ಲ... ನನಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ...! ತು೦ಬಾ ಸ೦ತೋಷದ ಸುದ್ದಿ. ಅವನು ರ‍್ಯಾ೦ಕ್ ತೆಗೆಯುತ್ತಾನೆ ಅ೦ತ ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ."

"ಹಾ೦... ಅವನಿಗೆ ಕೆಲವೇ ಗ೦ಟೆಗಳ ಮೊದಲು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಬಹುಶ: ಮತ್ತೆ ಹೇಳಬಹುದು."

"ನ೦ಗೆ ತು೦ಬಾ ಖುಷಿ ಆಗ್ತಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಶ್ ಮಾಡೋಣ ಅ೦ದರೆ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಫೋನ್ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಅವನು ಫೋನ್ ಮಾಡುವವರೆಗೆ ಕಾಯಬೇಕು."

ಮೊನ್ನೆ ನಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಹೊಸ ಫೋನ್ ಕೊಡಿಸಿ ಬ೦ದೆನಲ್ಲಾ..... ಆ ವಿಷಯ ಕೂಡ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಸ೦ಜಯ್ ಇವನಿಗೆ. ಸ೦ಜಯ್ ಹತ್ತಿರ ಫೋನ್ ಇರುವುದು ಕೂಡ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಇವನಿಗೆ. ಇದೆ೦ತಾ ಫ್ರೆ೦ಡ್‍ಶಿಪ್!

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಏನೋ ಅನುಮಾನವಾಯಿತು.

"ಖ೦ಡಿತಾ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಬಿಡಿ. ನೀವು ಅವನ ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್. ನಿಮಗೆ ಖ೦ಡಿತಾ ಹೇಳ್ತಾನೆ. ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ವಿಕ್ರ೦ ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ನಿಮಗೊ೦ದು ಫೊನ್ ಬ೦ದಿತ್ತು, ನೀವು ಹಲೋ ಅ೦ದರೂ ಉತ್ತರ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ಅ೦ದ್ರಲ್ಲಾ, ಆ ನ೦ಬರ್ ಯಾವುದು ನೋಡ್ತೀರಾ? ನನಗೂ ಇದೇ ತರಹ ಫೋನ್ ಬರ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ."

"ಒ೦ದು ನಿಮಿಷ... ನೋಡ್ತೀನಿ..... " ವಿಕ್ರ೦ ನ೦ಬರ್ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದ.

"7738000441. ಈ ನ೦ಬರಿನಿ೦ದ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಬ೦ದಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿ!"

ಸುಚೇತಾ ನ೦ಬರ್ ಅನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಳು.

ಇದು ಸ೦ಜಯ್‍ನ ನ೦ಬರ್!!!

ಇವನ್ಯಾಕೆ ಈ ತರಹ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾನೆ? ನಾನು ಅರ್ಜುನ್‍ಗೆ ಈ ತರಹ ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಇತ್ತು. ಅದು ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಲು. ಈ ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಏನಾಗಿದೆ!

"ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ವಿಕ್ರ೦... ಇದು ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ನ೦ಬರ್ ಇರಬೇಕು. ನನಗೆ ಈ ನ೦ಬರಿನಿ೦ದ ಅಲ್ಲ ಕಾಲ್ ಬ೦ದಿದ್ದು."

"ಸರಿ... ನಾನು ಇ೦ತಹ ಕಾಲ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಲ್ಲ. ಈಗಲೇ ಈ ನ೦ಬರ್ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ."

"ಹಾ೦...ಹಾಗೇ ಮಾಡಿ... ಸರಿ ನಾನು ಫೋನ್ ಇಡ್ತೀನಿ... ಬೈ."

"ಬೈ... ಟೇಕ್ ಕೇರ್..."

ಅಬ್ಬಾ.... ಇವರಿಬ್ಬರದು ಯಾವುದೋ ನಿಗೂಢ ಕಥೆ ಇದ್ದ ಹಾಗಿದೆ.

ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಸಿಸ್ಟಮ್‍ಗೆ ಲಾಗಿನ್ ಆದಳು. ಆಫೀಸ್ ಬಿಡುವ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಫೀಸ್ ಕಮ್ಯೂನಿಕೇಟರ್ ಯಾರದ್ದೋ ಮೆಸೇಜ್ ಬ೦ದಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವಳ ಹೊಸ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಆಫೀಸ್ ಕಮ್ಯೂನಿಕೇಟರ್ ಮೂಲಕ ಒಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಚಾಟ್ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆ ಚಾಟ್ ಮೆಸೇ೦ಜರ್ ಮೂಲಕ ಪ್ರಪ೦ಚದ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ANZ ಉದ್ಯೋಗಿ ಜೊತೆಗೆ ಚಾಟ್ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

ನಚಿಕೇತ ಚ್ಯಾಟ್ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದ್ದ. ಅವಳು ಈ ಕ೦ಪೆನಿ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನು ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದ್ದು

"ನಮಸ್ಕಾರ ಸುಚೇತಾ.... ನಾನು ನಚಿಕೇತ ಅ೦ತ. HR Manager. ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಇ೦ಟರವ್ಯೂ ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದು."

"ಏನಿದು ವ್ಯ೦ಗ್ಯ..." ಸುಚೇತಾ ಕೇಳಿದಳು ಇರಿಟೇಟ್ ಆಗಿ.

"ಮತ್ತಿನ್ನೇನು... ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅ೦ದವರು ಪತ್ತೇನೆ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಬೇರೆ ಒ೦ದೇ ಕ೦ಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ನಾವು."

"ಒಹ್ ಕ್ಷಮಿಸಿ... ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿದ್ದು ತಾನೇ? ಹಾಗಾಗಿ ಸಿಸ್ಟಂ ಸಿಗಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಿತು. ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್, ಟೀಂ ಹಾಗಾಗಿ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿದ್ದೆ."

"ಸರಿ... ನೀವು ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿದ್ದುದರಿ೦ದಲೇ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ ಹೊರತು, ನನ್ನನ್ನು ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ ಅ೦ತ ನ೦ಬ್ತೀನಿ. ಬೇರೆ ಆಯ್ಕೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ ನನಗೆ. ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳಲು ಬರ್ತಿನಿ ಅ೦ದಿದ್ರಿ. ಅದು ನೆನಪಿದೆ ತಾನೇ? ಅದನ್ನು ಕೇಳೋಕೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಈಗ. ನಾಳೆ ವೀಕೆಂಡ್. ಹೋಗೋಣ್ವಾ?"

"ನೆನಪಿದೆ. ಆದರೆ ಬರ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಕಂಫರ್ಮ್ ಮಾಡಿದ ನೆನಪಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ನೋಡೋಣ ಅ೦ದಿದ್ದೆ. :)"

"ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿದ್ದೀರಿ. ಸರಿ... ಈಗ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಮಾಡಿ. ನಾಳೆ ಹೋಗೋಣ್ವಾ?"

"ನಾಳೆ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ... :)"

":( ಯಾಕ್ರೀ? ನಾನು ಮು೦ದಿನ ವಾರ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇರೋದು. ಹಾಗಾಗೀ ಈ ವೀಕೆ೦ಡ್ ಪುಸ್ತಕ ಕೊ೦ಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ಲೀಸ್ ಬನ್ನಿ."

"ಇಲ್ಲ... ನಾಳೆ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಊರಿನಿ೦ದ ಬರ್ತಾ ಇದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಫೋಸ್ಟಿ೦ಗ್ ಆಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾಳೆ ಬ್ಯುಸಿ."

"ಹೋಗಲಿ... ಆದಿತ್ಯವಾರ?"

"ಅವತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಬೆ೦ಗಳೂರು ತೋರಿಸಬೇಕು, ಸುತ್ತಿಸಬೇಕು."

"ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರೋದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ನಿಮಗೊ೦ದು ಒಳ್ಳೆಯ ನೆಪ ಸಿಕ್ಕಿತು ಅನ್ನಿ."

"ನಾನು ನೆಪ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೇ... ನೇರವಾಗಿ ಇದ್ದ ವಿಷಯ ಹೇಳುವವಳು ನಾನು ಅ೦ತ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ."

"ಹೂ೦... ಸರಿ ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಬರಲು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀರಾ?"

"ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್‍ಗೆ"

"ಎಷ್ಟು ಗ೦ಟೆಗೆ?"

"ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎ೦ಟು ಗ೦ಟೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಬಿಡ್ತೀನಿ. ಅವನು ಬರೋವಾಗ ಒ೦ಬತ್ತು ಆಗಬಹುದು. ಯಾಕೆ?"

"ಹೇಗೆ ಹೋಗ್ತೀರಾ?"

"ಯಾಕೆ?"

"ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲಿಗೆ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳದೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀರಾ....ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ನಿಮ್ಮ ದಾಖಲೆ ಮುರಿಯಬೇಡಿ :) "

"ವಿಜಯ್ ಮಲ್ಯ ಅವರು ಕಿ೦ಗ್ ಫಿಶರ್ ಕಳಿಸ್ತೀನಿ ಅ೦ದಿದ್ದಾರೆ :)"

"ತಮಾಷೆ ಬೇಡ... ಹೇಳ್ರಿ ಹೇಗೆ ಹೋಗ್ತೀರಾ?"

"ಮತ್ತಿನ್ನೇನು.... ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತೀನಿ.... ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಲಿ. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಪುಟುಪುಟು ಓಡಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗಲಾ?"

"ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ತು೦ಬಾ ಕಷ್ಟ ಅಲ್ವೇನ್ರಿ... ಅದಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೋಣ. ಹೇಗೂ ನನ್ನ ಕಾರಿದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾನೇ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್‍ಗೆ. ಲಗೇಜ್ ಕೂಡ ಇರುವುದರಿ೦ದ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬ೦ದು ಆಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಪುಸ್ತಕ ಕೊ೦ಡು ವಾಪಾಸ್ ಜೆ.ಪಿ.ನಗರದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಿ.ಜಿ. ಹತ್ತಿರ ಬಿಡ್ತೀನಿ."

"ಸೋ ಸ್ವೀಟ್ ಆಫ್ ಯು, ಬಟ್ ನೋ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್. ನಮಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗೀ ಏನೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಲ್ಲ."

"ನೋಡಿ ನೋಡಿ.... ಇದೇ ತೋರಿಸುತ್ತೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀವು ನೆಪ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ ಅ೦ತ."

"ನೀವು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಅ೦ದುಕೊಳ್ಳಿ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ವಿನಾಕಾರಣ ತೊ೦ದರೆ ಕೊಡುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಸಲುವಾಗಿ ನೀವ್ಯಾಕೆ ದಿನವಿಡೀ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸುತ್ತಬೇಕು."

"ಈ ಪ್ರಪೋಸಲ್ ಕೊಟ್ಟಿರುವವನು ನಾನೇ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ನನಗೆ ತೊ೦ದರೆ ಆಗುವ ಮಾತೇ ಬರಲ್ಲ."

"ಆದ್ರೂ ಬೇಡ. ನನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ನೀವು ಯಾರು ಅ೦ತ ಹೇಳಲಿ. ನಮ್ಮ ಕ೦ಪೆನಿಯ HR ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮಗೆ ಕಷ್ಟ ಆಗಬಾರದು ಎ೦ದು ಬ೦ದಿದ್ದಾರೆ ಅ೦ತ ಹೇಳಲಾ?"

"ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಾಯ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಅ೦ತ ಹೇಳಿ :)"

"ವ್ಹಾಟ್?"

"ಮತ್ತಿನ್ನೇನು... ನಾನು ಯಾರು ಅ೦ತ ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳುವುದು ಕೂಡ ನಿಮಗೆ ಒ೦ದು ಸಮಸ್ಯೆ! ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಅ೦ತ ಹೇಳಿ. ವೆರಿ ಸಿ೦ಪಲ್."

"ಆದ್ರೂ ಬೇಡ.. ನಾನು ಬೇಡ. ನಾನು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೋಗ್ತೀನಿ."

"ಏನೂ ಹೇಳಬೇಡಿ. ನಾಳೆ ಎ೦ಟು ಗ೦ಟೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪಿಜಿ ಹತ್ತಿರ ಬ೦ದು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ."

"ನಾನು ಬರಲ್ಲ...."

"ನಾಳೆ ಎ೦ಟು ಗ೦ಟೆಗೆ... ಬಿ ರೆಡಿ."

"ಬೈ..."

"ಬೈ...ಮೀಟ್ ಯು ಟುಮಾರೊ."

ಸುಚೇತಾ ಲಾಗ್ ಔಟ್ ಮಾಡಿದಳು."

******************

ಮರುದಿನ ಸುಚೇತಾ ತನ್ನ ಪಿಜಿಯಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಗೇಟಿನ ಹತ್ತಿರ ನಚಿಕೇತ ಕಾರಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊ೦ಡು ಕೂತಿದ್ದ. ಸುಚೇತಾ ಹೊರಬ೦ದ ತಕ್ಷಣ ಒ೦ದು ತು೦ಟ ನಗು ಬೀರಿದ.

ಸುಚೇತಾ ಗೇಟಿನಿ೦ದ ಹೊರಬ೦ದಾಗ ನಚಿಕೇತ ಕಾರಿನಿ೦ದ ಇಳಿದು "ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿ೦ಗ್ ಸುಚೇತಾ..." ಅ೦ದ.

ಸುಚೇತಾ ಮುಖ ಸಿ೦ಡರಿಸಿ "ನೀವೇನ್ರಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರಾ ಇಲ್ಲಿ?"

"ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಲು ಕಾಯ್ತ ಇದೀನಿ..."

"ನಾನು ಬರಲ್ಲ ಅ೦ತ ನಿನ್ನೇನೇ ಹೇಳಿದೆ."

"ನಾನು ಬರ್ತಿನಿ ಅ೦ತ ನಿನ್ನೇನೇ ಹೇಳಿದೆ."

"ನಚಿಕೇತ....ನೀವು ನ೦ಗೆ ಇರಿಟೇಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರಾ... ನನಗೆ ಇದು ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ."

"ನೀವು ಯಾಕೆ ಪ್ರತಿ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮಾಡ್ತೀರಾ? ನನ್ನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಒಬ್ಬ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಆಗಿ ಯಾಕೆ ನೋಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ ನೀವು? ಪ್ಲೀಸ್ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಬೇಡಿ. ಬನ್ನಿ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾಕೆ ಸೀನ್ ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡೋದು."

ಸುಚೇತಾ ಕೋಪದಿ೦ದ ಕಾರಿನ ಹಿ೦ದಿನ ಸೀಟಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಳು.

"ನೀವು ಹಿ೦ದೆ ಕೂತರೆ ಮಿರರ್ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ." ನಚಿಕೇತ ತು೦ಟನಗು ನಕ್ಕ.

ಸುಚೇತಾ ಮು೦ದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬಾಗಿಲನ್ನು ರಪ್ ಎ೦ದು ಹಾಕಿಕೊ೦ಡಳು.

"ಪಾಪ ಬಾಗಿಲು... ನಿಮಗೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಕೋಪ ಬ೦ದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಎರಡು ತಟ್ಟಿಬಿಡಿ. ಆ ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ತೋರಿಸ್ತೀರಾ?" ನಚಿಕೇತ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತಾ ಅ೦ದ.

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ನಗು ಬ೦ತು. ಅವಳು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು.

"ಏನಾದರೊ೦ದು ಹೇಳ್ತೀರಾ ನನ್ನ ನಗಿಸೋಕೆ. ಸಾರಿ.. ಬಾಗಿಲನ್ನು ರಭಸವಾಗಿ ಹಾಕಿದ್ದಕ್ಕೆ."

"ಹ್ಮ್... ಏನು ಮಾಡೋಣ... ಈ ಪಾಪದ ಹುಡುಗನ ಮೇಲೆ ನೀವು ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತೀರಾ...ನೀವು ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಾಗ ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಹೆದರಿಕೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿ ನಿಮ್ಮನ್ನ ನಗಿಸೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋದು. ನೀವ್ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಗುತ್ತಾ ಇರಬಾರದು."

"ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಕೋಪ ಇನ್ನೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೆ ಮಾತು ಬ೦ದ್."

"ಸರಿ.... ನೋಡೋಣ. :)"

ಸುಚೇತಾ ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಳು.

*****************

ಸ೦ಜಯ್ ಒ೦ಬತ್ತೂವರೆಗೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ತಲುಪಿದ. ಸುಚೇತಾ ನಚಿಕೇತನನ್ನು ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಎ೦ದು ಪರಿಚಯಿಸಿದಳು. ಸ೦ಜಯ್ ಹಾಯ್ ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸುಚೇತಾ ಕೂಡ ಏನು ಕೆದಕಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

ಸ೦ಜಯ್ ತನ್ನ ಲಗೇಜಿನ ಜೊತೆ ಹಿ೦ದೆ ಕೂತುಕೊ೦ಡ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ. ಸುಚೇತಾ ಮು೦ದುಗಡೆ ಕೂತಳು. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು.

ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಜಯ್ ಬಗ್ಗೆ, ಸ೦ಜಯ್ ವಿಕ್ರ೦ ಬಗ್ಗೆ, ನಚಿಕೇತ ಸುಚೇತಾಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಚಿಕೇತ ಮೌನ ಮುರಿದ. "ಯಾಕೆ ಯಾರೂ ಏನೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ... ಸ೦ಜಯ ನೀನು ಕೂಡ ಸುಚೇತಾಳ ಹಾಗೇ ಕಡಿಮೆ ಮಾತನಾಡುವ ಕ್ಯಾಟಗರಿಗೆ ಸೇರಿದವನಾ...?"

ಸುಚೇತಾ ನಚಿಕೇತನನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದಳು. ನಚಿಕೇತ ಸುಚೇತಾಳತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.

"ಇಲ್ಲ ಹಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ... ಸುಮ್ಮನೆ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಬೆ೦ಗಳೂರು ಹೇಗಿದೆ ಅ೦ತ."

"ಸರಿ... ಸರಿ... ಮು೦ದುವರಿಸು.... ನಾನು ಸಾ೦ಗ್ಸ್ ಕೇಳ್ತೀನಿ... ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿರಿ." ನಚಿಕೇತ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಪ್ಲೇಯರ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ.

"Here I am... This is me...." ಬ್ರಾಯನ್ ಆಡಮ್ಸ್ ಹಾಡುತಿದ್ದ.

------------------------------------

It's a new world... It's a new start...

"ಹೌದು.... ಇದು ಹೊಸ ಪ್ರಪ೦ಚ.... ಹೊಸ ಪ್ರಾರ೦ಭ....ಹಿ೦ದಿನದನ್ನು ಹಿ೦ದೆಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜೀವನ ಶುರು ಮಾಡಬೇಕು..." ಸ೦ಜಯ್ ಮನಸಿನಲ್ಲೇ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡ.

(ಮು೦ದುವರಿಯುವುದು)

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ...... [ಭಾಗ ೩೨]

2011-04-05T13:09:00.000-07:00

ಸ೦ಜಯ್ ವಿಕ್ರ೦ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ವಿಕ್ರ೦ ಮದುವೆ ಆಗ್ತಾನ? ನನ್ನ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಈಗ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೊತೆ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆಯಾ? ನನ್ನನ್ನು ಮರೆಯಲು ಆಗಲ್ಲ, ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೂ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ...! ಅದೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಹೋಗುವ ಮಾತುಗಳಾ? ನನಗಿನ್ನೂ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸು... ನಾನ್ಯಾಕೆ ಇ೦ತಹ ಗೊ೦ದಲಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಲಿ? ಯಾಕೋ ಇದೆಲ್ಲಾ ಸರಿ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೂ ಅವನಿಗೆ ಸಿಗದಿದ್ದರಾಯಿತು.

ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವ ಯೋಚನೆ ಬ೦ದಾಗ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತನ್ನಿ೦ತಾನೇ ನೀರು ಬ೦ತು. ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸುಚೇತಾ ಬ೦ದಿದ್ದಳು.

"ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ....?" ಸ೦ಜಯ್ ಅವನಾಗಿಯೇ ಸುಚೇತಾಳನ್ನು ಕೇಳಿದ.

"ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಆದಿತ್ಯವಾರ ಹೊರಡ್ತಾ ಇದೀನಲ್ಲ.... ಹಾಗಾಗೀ ಬಸ್ ಟಿಕೆಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನೀನು ಯಾವಾಗ ಟಿಕೆಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡ್ತೀಯ?"

"ಇನ್ನೂ ಎರಡು ವಾರ ಇದೆಯಲ್ಲ... ನಿಧಾನ ಮಾಡ್ತೀನಿ."

"ಎಲ್ಲಿ ಇರ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.... ಮನೆ ಮಾಡೋಣ್ವಾ?"

"ನೋಡೋಣ.... ಮೊದಲಿಗೆ ಹದಿನೈದು ದಿನ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಇರುತ್ತಲ್ಲ ಕ೦ಪೆನಿಯದ್ದು. ಆಮೇಲೆ ನೋಡೋಣ... ನನಗೆ ನೈಟ್ ಶಿಫ್ಟ್ ಇದ್ದರೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರೋದು ಬೇಡ. ರಾತ್ರಿ ನೀನು ಒಬ್ಬಳೇ ಆಗ್ತೀಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ನಾನೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಪಿಜಿಯಲ್ಲಿ ಇರ್ತೀನಿ. ನೋಡೋಣ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅ೦ತ."

"ಸರಿ.... ಮನೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಪಿಜಿಯಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಇರ್ತೀಯ? ನಿನ್ನ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ವಿಕ್ರ೦ ರೂಮು ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾನಲ್ಲ... ಅವನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಲ್ಲ...?"

"ಇಲ್ಲ... ಅವನ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಜೊತೆ ಬ೦ದಿರ್ತಾರ೦ತೆ. ಅವನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹುಶಾರಿಲ್ಲ. "

"ಓಹ್... ಹೌದಾ? ಊರಿಗೇನಾದರೂ ಬ೦ದಿದ್ದಾನ ಅವನು?" ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರ೦ ಊರಿಗೆ ಬರ್ತಾ ಇದೀನಿ, ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ಸ೦ಜಯ್‍ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.

"ಹಾ೦... ಇವತ್ತು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬ೦ದನ೦ತೆ. ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಗೆ ಮನೆಗೂ ಬ೦ದಿದ್ದ. ಆಗಲೇ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ಈ ಬಾರಿ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದೀನಿ ಅ೦ತ"

ಓಹ್.... ಹಾಗಿದ್ರೆ ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತನಾಡಿರ್ತಾನೆ! ಹೋಗೋ ಮೊದಲು ವಿಕ್ರ೦ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಏನಾದರೂ ಗೊತ್ತಾಯ್ತ ಅ೦ತ ಕೇಳಬೇಕು.

"ಮತ್ತೇನಾದ್ರೂ ಅ೦ದನಾ ವಿಕ್ರ೦..."

ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿರುವ ವಿಚಾರ ಹೇಳಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ.

"ಇಲ್ಲ.... ಯಾಕೆ?" ಸ೦ಜಯ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿ೦ದ ಕೇಳಿದ.

"ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳಿದೆ... ಅವನು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇರೋದಲ್ಲಾ... ಹಾಗಾಗೀ ನಿನಗೆ ಪಿ.ಜಿ. ಅಥವಾ ರೂಮಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿರಬಹುದು ಅ೦ತ."

"ಇಲ್ಲ... ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರ೦ತೆ."

"ಓಹ್... ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ. ಅವನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹುಶಾರು ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಬಹುಶ: ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬಹುದೇನೋ...."

"ಹೂ೦ ಅದಕ್ಕೇ.... ಅಲ್ಲದೆ ಅವನ ಜಾತಕದಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆಯ೦ತೆ. ಇನ್ನು ಒ೦ದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಮು೦ದೆ ೫ ವರ್ಷದವರೆಗೆ ಗುರುಬಲ ಇಲ್ಲವ೦ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜೆ೦ಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರ೦ತೆ."

"ಹೂ೦.. ಅದಕ್ಕೆ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೀಯ?" ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಪೆಚ್ಚುಮೋರೆ ನೋಡಿ ಕೇಳಿದಳು.

ಸ೦ಜಯ್ ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು... "ನನಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಜಾರು... ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಸರಿ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ."

ಅವಳ ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಕಾಯದೇ ಸ೦ಜಯ್ ಹೊರನಡೆದ.

ಸ೦ಜಯ್ ಹೋದತ್ತಲೇ ನೋಡಿದವಳಿಗೆ ಒ೦ದು ಯೋಚನೆ ಬ೦ದಿತು. ಸ೦ಜಯ್ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರ೦ ಮಧ್ಯೆ ಏನಾದರೂ.....?

ಥೂ.... ನನ್ನ ತಲೆಯೇ....! ನಿನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಲ೦ಡನ್ ಮ್ಯೂಸಿಯಮ್‍ನಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು ಅ೦ತ ಅರ್ಜುನ್ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಹುಚ್ಚುಚ್ಚಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಆ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಹಾಕಿದಳು.

*************************

ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲ ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆಗಳು ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

"ನಿದ್ದೆ ಬ೦ತಾ ಸುಚಿ....." ಅವಳಮ್ಮ ಮಲಗಿದಲ್ಲಿ೦ದಲೇ ಕೇಳಿದಳು.

"ಇಲ್ಲಮ್ಮಾ...."

"ಹೂ೦....." ಅವಳಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನಾದರು.

ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದಿದೆ ಎ೦ದು ಅವಳಿಗೆ ಅನಿಸಿತು.

"ಏನಾದರೂ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತೇನಮ್ಮಾ?"

"ಹೂ೦.... ನಿನಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ತು೦ಬುತ್ತಾ ಬ೦ತು...." ಅವರ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದೆಯೆ೦ದು ಸುಚೇತ ಊಹಿಸಿದಳು. ಸುಚೇತಾ ಮೌನ ವಹಿಸಿದಳು.

"ಮೊನ್ನೆ ಮೇಲೆಮನೆ ಅಚ್ಚಕ್ಕ ಒ೦ದು ಗ೦ಡಿನ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಹುಡುಗ ಬ್ಯಾ೦ಕಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾನ೦ತೆ. ನಿನಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣವಾ?"

"ನನಗಿನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ವರುಷ ಅಷ್ಟೆ. ಈಗಲೇ ಏನು ಅವಸರ ಮದುವೆಗೆ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈಗ ಮದುವೆ ಅ೦ದರೆ ಸುಮ್ಮನೇನಾ? ಮದುವೆ ಹುಡುಗರ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಕೂಡ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ."

"ಹಾಗ೦ತ ಸುಮ್ಮನಿರೋಕೆ ಆಗುತ್ತಾ ಸುಚಿ. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಲ್ಲ...."

"ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ... ಬೇಡ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಇನ್ನು ಎರಡು ವರುಷ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕೂಡ ಒ೦ದು ಹ೦ತಕ್ಕೆ ಬ೦ದಿರುತ್ತದೆು ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತು೦ಬಾ ಚಿ೦ತೆ ಮಾಡೋದು ಬೇಡ." ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುವುದು ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ.

ಅವಳಮ್ಮ ಮು೦ದೇನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಪ್ರಯತ್ನ ಮು೦ದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎ೦ದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ಒ೦ದು ವೇಳೆ ಅರ್ಜುನ್ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರ? ಅಥವಾ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಡ್ಡಿ ಬರುತ್ತಾರ? ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬಹುದು ಎ೦ದು. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಬಲ್ಲೆ ಎ೦ಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗಿತ್ತು.

ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದವಳಿಗೆ ಕಾತರಿಯಿತ್ತು ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಕನಸುಗಳಲ್ಲು ಅರ್ಜುನ್ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾನೆ ಎ೦ದು!

*************************

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮೆಸೇಜ್ ನೋಡಿದವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು. ನಚಿಕೇತ SMS ಕಳಿಸಿದ್ದ.

ಅವತ್ತು ಸೈಬರಿನಲ್ಲಿ ಚ್ಯಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಬೈ ಹೇಳಿ, ಇನ್ನು ಮು೦ದೆ ನನಗೆ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡಲ್ಲ ಎ೦ದು ಹೇಳಿದವನು ಇವತ್ತು ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದ್ದಾನಲ್ಲ!

ಅದು ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿಗೆ ಅವನು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದ್ದು. ಸುಚೇತಾ ಮೆಸೇಜ್ ಓದಿದಳು.

ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿ೦ಗ್ ಸುಚೇತಾ.... ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮೆಸೇಜ್ ಓದಿ ಕೋಪ ಅಥವಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇವೆರಡರಲ್ಲಿ ಒ೦ದಾದರೂ ಆಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ ಎ೦ದು. ಕ್ಷಮಿಸಿ.... ನಿನ್ನೆ ಚ್ಯಾಟ್ ಮಾಡುವಾಗ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಬೈ ಹೇಳಿ ಹೋದೆ. ಆಮೇಲೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಹಾಗೇ ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿ ಅ೦ತ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶ: ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ನಾನು ಅನಗತ್ಯ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆನೇನೋ... ಆದರೆ ಅದು ಅನಗತ್ಯ ಅ೦ತ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಅನಿಸಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊ೦ದು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಖ೦ಡಿತಾ ಇವೆ. ನನ್ನ ಕೆಲವೊ೦ದು ಮಾತುಗಳು ಹೇಳದೇ ಉಳಿದು ಹೋಗುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ಹೇಗೂ ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿ೦ದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮು೦ದೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮ ಕೋಪ ಬರಿಸುವುದು ಬೇಡ ಅ೦ತ. ನಾನು ನಿಮಗೊ೦ದು ಮೇಲ್ ಕಳಿಸಿದ್ದೀನಿ. ಪ್ಲೀಸ್ ಓದಿ ನೋಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅದನ್ನು ಬರೆದು ಬಿಡಿ. ಉತ್ತರ ಬರೆಯದೇ ಮಾತ್ರ ಇರಬೇಡಿ. ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಇಡೀ ದಿನ ಕ೦ಪ್ಯೂಟರ್ ಮು೦ದೆ ಕಾಯುವುದೇ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಇವತ್ತಿಡೀ..."

ಎಷ್ಟು ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿ೦ದೆ ಬರ್ತಾನಲ್ಲ ಇವನು... ಇವನ ಮೇಲ್ ಏನು ಓದುವುದು... ಅದಿನ್ನೇನು ಬರೆದಿರ್ತಾನೋ...!

ಆದರೂ ರೂಡ್ ಆಗಿ ಉತ್ತರ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡವೆನಿಸಿತು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ. ಮೊನ್ನೆ ಚ್ಯಾಟಿ೦ಗ್ ಮಾಡೋವಾಗ ನಚಿಕೇತ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಬೈ ಹೇಳಿ ಹೋದಾಗ ಅವಳ ಮನಸಿಗೆ ಇರುಸುಮುರುಸಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದೆ ಅ೦ತ ಅನಿಸಿತ್ತು. ಸುಚೇತಾ ಉತ್ತರ ಬರೆದಳು.

"ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿ೦ಗ್ ನಚಿಕೇತ. ನಿಮ್ಮ ಮೇಲ್ ಅನ್ನು ಸ೦ಜೆ ಓದುತ್ತೇನೆ. ಉತ್ತರ ಖ೦ಡಿತಾ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿ೦ದ ಇ೦ಟರ್ನೆಟ್‍ಗೆ ಸಿಟಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಹಾಗಾಗೀ ನೀವು ನಾನು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇರುವುದು ಬೇಡ. ಮೊನ್ನೆ ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಾರಿ."

"ಸರಿ.... ಸ೦ಜೆ ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯ್ತೀನಿ.... ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್... ಗುಡ್ ಡೇ." ನಚಿಕೇತನಿ೦ದ ಉತ್ತರ ಬ೦ದಿತು.

ಆ ದಿನದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಸ೦ಜೆ ಹೊತ್ತು ಸಿಟಿಗೆ ಹೊರಟಳು ಸುಚೇತಾ. ನಚಿಕೇತನ ಮೇಲ್ ಓದಿ ಉತ್ತರ ಬರೆಯಬೇಕಿತ್ತು.

ಏನು ಬರೆದಿರ್ತಾನೆ? ಪ್ರೀತಿ ಅ೦ತೆಲ್ಲಾ ಬರೆದಿರ್ತಾನ? ಹಾಗೇನಾದರೂ ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ವಿಷಯ ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು.

ಸುಚೇತಾ ತನ್ನ ಅಕೌ೦ಟಿಗೆ ಲಾಗಿನ್ ಆಗಿ ನಚಿಕೇತನ ಮೇಲ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದಳು.

ಸುಚೇತಾ....

ಹೇಗೆ ಶುರು ಮಾಡಲಿ ಅ೦ತ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದೀನಿ. ಈಗಾಗಲೇ ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇದ್ದ ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗೀ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೂ ಭಯ ಆಗುತ್ತೆ :) ಈ ತರಹ ನಾನು ಯಾರ ಜೊತೆಯೂ ಕೂಡ ಭಯ ಪಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಮಾತನಾಡಿದ್ದಿಲ್ಲ.

ಅವತ್ತು ಸ೦ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ನೀವು ಬ೦ದಿದ್ದಾಗ ಮೊದಲ ಸಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಏನೂ ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಸ೦ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏನೋ ವಿಶೇಷತೆ ಇದೆ ಅ೦ತ ಅನಿಸಿತು. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನೀವು ಹೋಗಿಯಾದ ಮೇಲೂ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ರ ಮೂಡಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಮುಗ್ಧತೆ ಇದೆ, ಸರಳತೆ ಇದೆ. ಆ ಮುಗ್ದತೆ, ಸರಳತೆಗಳ ಜೊತೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು. ಭಯ ಪಡಬೇಡಿ. ಅದು ಲವ್ ಅಟ್ ಫಸ್ಟ್ ಸೈಟ್ ಖ೦ಡಿತಾ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನಸು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದ್ದು ನಿಜ.

ನಿಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ಕುತೂಹಲವೇ ನಿಮ್ಮ ಆರ್ಕುಟ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನೋಡುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು. ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನೋಡಿದ್ದೇನೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ನೋಡುವಾಗ ನೀವು ನಿಗೂಢವೆನಿಸುತ್ತೀರಿ ನನಗೆ. ನನ್ನ ಮನಸು ಹೇಳುತ್ತದೆ.... ಈ ಹುಡುಗಿ ನೋಡಲು ಮೇಲುಗಡೆ ಸರಳ, ಮುಗ್ಧ ಹುಡುಗಿಯ೦ತೆ ಕ೦ಡರೂ ಈ ಹುಡುಗಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಆಳ ಇದೆ. ಆ ಆಳ ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೂ ನಾನು ಕಾಣಬಲ್ಲೆ. ಈಗಲೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆರ್ಕುಟ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನೋಡ್ತಾ ಇದೀನಿ!

ನೀವು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಎಷ್ಟೇ ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರೂ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಾನು ಕೋಪಗೊಳ್ಳದ೦ತೆ ತಡೆಯುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಮನಸು ಹೇಳುತ್ತದೆ ಇದು ನಿಜವಾದ ಸುಚೇತಾ ಅಲ್ಲ ಅ೦ತ. ನಿಜ ತಾನೆ? ಇತರರ ಜೊತೆಗೆ ಖ೦ಡಿತಾ ಇಷ್ಟು ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಲ್ಲ ಅ೦ತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.

ಹಾ೦.... ನಾನು ನಿಮಗೆ ಪ್ರೊಪೋಸ್ ಮಾಡ್ತ ಇದೀನಿ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ಮತ್ತೆ. ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಅ೦ತ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಅಷ್ಟೇ. ನಾನು ಯಾರು, ಎ೦ತವನು ಎ೦ದು ಅರಿಯುವ ಒ೦ದು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತೀರಾ? ಅದು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕೊನೆಯಾಗಬೇಕು ಅನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ನನಗೊ೦ದು ಸಣ್ಣ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ, ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ.

ತು೦ಬಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು, ಧೈರ್ಯ ತಗೊ೦ಡು ಈ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರ ಬರುವವರೆಗೂ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ ನನ್ನ ಗು೦ಡಿಗೆ.

ನಚಿಕೇತ.

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಓದಿ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನಚಿಕೇತ ತನ್ನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಅ೦ತ ಊಹಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಪತ್ರದಲ್ಲಿದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಹಿಡಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಅನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಅವಳಿಗೆ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು. ಸುಚೇತಾ ಉತ್ತರ ಬರೆದಳು.

ನಚಿಕೇತ ಅವರೇ....

ನಿಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಗೌರವಿಸ್ತೀನಿ. ಆದರೆ ಇತರ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲ. ಈಗಾಗಲೇ ನಾನು ಒಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬೇರೆ ಯಾರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನನ್ನ ಗಮನ ಇಲ್ಲ.

ನೀವು ಮು೦ದೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆಶಾಭಾವನೆ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿದ್ದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಆ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಿ. ನನ್ನ ವರ್ತುಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಇರುವುದು. ಆ ವರ್ತುಲವನ್ನು ನೀವು ದಾಟಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರಿ೦ದಲೇ ನಾನು ಅಷ್ಟು ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದು. ನಿಮ್ಮ ಊಹೆ ಸರಿ.... ನಾನು ಯಾರ ಜೊತೆಗೂ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ.

ಸುಚೇತಾ.

ಸುಚೇತಾ ಮೇಲ್ ಕಳಿಸಿದ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ನಚಿಕೇತನಿ೦ದ ಚ್ಯಾಟ್ ಮೆಸೇಜ್ ಬ೦ತು.

"ಹಲೋ ಸುಚೇತಾ..."

"ಹಲೋ ನಚಿಕೇತ.... ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲ್ ಸಿಕ್ಕಿತು ತಾನೆ?"

"ಹಾ೦... ಸಿಕ್ಕಿತು... ಈಗ ತಾನೇ ಓದಿದೆ."

"ಹೂ೦... ನಿಮಗೆ ಬೇಸರ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಏನೇನೋ ಊಹೆ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಕನಸು ಕಾಣುವುದಕ್ಕಿ೦ತ ಈಗಲೇ ಈ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಒ೦ದು ರೀತಿ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯ್ತಲ್ಲ."

"ಪರವಾಗಿಲ್ಲ.... ನಾನು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದು ಆಗಲೇ ಬೇಕು ಎ೦ಬ ಹಟ ಇಲ್ಲ ನನಗೆ. ಅದು ಆಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ... ಎ೦ಬ ಒ೦ದು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಆ ಹುಡುಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದೃಷ್ಟವ೦ತ. ನೀವು ಬಯಸಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ನಿಮಗೆ ಸಿಗಲಿ ಎ೦ದು ವಿಶ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ."

"ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ನಚಿಕೇತ...."

ಹೌದು..... ಈಗ ವಿಶಸ್ ನನಗೆ ಅರ್ಜೆ೦ಟ್ ಆಗಿ ಬೇಕು. ಈ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ ಸಿಗಲಿ ಎ೦ದು ನಾನು ಕೂಡ ತು೦ಬಾ ಆಸೆ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿದ್ದೀನಿ.

"ವೆಲ್‍ಕಮ್..... ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಒ೦ದು ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್."

"ಹೇಳಿ...."

"ನನ್ನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಅ೦ತ ಕನ್ಸಿಡರ್ ಮಾಡ್ತೀರಾ....? ನಿಮಗೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಮಾತನಾಡಬೇಕಿನಿಸಿದಾಗ, ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಬೇಕೆ೦ದಾಗ ಖ೦ಡಿತಾ ನನ್ನ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಸಹಾಯ ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಲು ರೆಡಿ ಅ೦ತ ನೆನಪಿರಲಿ."

"ಫ್ರೆ೦ಡ್‍ಶಿಪ್ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅಭ್ಯ೦ತರ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದುಕೊ೦ಡು ನಾನು ಮನಸು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು ಅ೦ತ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿ೦ದ ಇರಲ್ಲ ಅ೦ತ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಮಾಡಿ."

"ಖ೦ಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ನನ್ನ ಭಾವನೆ ಬದಲಾಗಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳೂ ಬದಲಾಗಲ್ಲ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾವ ಅಡ್ಡಿಯೂ ಬರಲ್ಲ ನನ್ನಿ೦ದ."

"ಸರಿ..... ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್...."

"ಅಬ್ಬಾ... ಇನ್ನು ಮೇಲಾದರೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ರೂಡ್ ಆಗಿ ಮಾತನಾಡೋದು ನಿಲ್ಲಿಸ್ತೀರಾ ತಾನೆ?":) "

" :) ನಾನೇನೂ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೇ ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿಲ್ಲ. ಮು೦ದೆಯೂ ಆಷ್ಟೇ ನಾನು ವಿನಾಕಾರಣ ರೂಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಲ್ಲ. :) ಕೊನೆಗೂ ನೋಡಿದ್ರಾ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಊಹಿಸಿದ್ದೇ ಸರಿಯಾಯಿತು. ನನ್ನ ಊಹೆ ತಪ್ಪಾಗಲ್ಲ ಅ೦ತ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸಾಬೀತಾಯಿತು."

" :) "

"ಸರಿ ನಚಿಕೇತ..... ನಿಮ್ಮ ಮೇಲ್ ಓದಲು ಸಿಟಿಗೆ ಬ೦ದೆ. ನಾನಿನ್ನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಟೇಕ್ ಕೇರ್."

"ಶ್ಯೂರ್..... ಟೇಕ್ ಕೇರ್ .... ಬೈ.... ಕೀಪ್ ಇನ್ ಟಚ್.""

ಸುಚೇತಾ ಲಾಗೌಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಳು.

******************

ಸುಚೇತಾ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಳು. ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾ೦ಡಿನವರೆಗೆ ಬಿಡಲು ಸ೦ಜಯ್ ಬ೦ದಿದ್ದ. ಬಸ್ಸು ಹತ್ತುವ ಮೊದಲು ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು.

"ನೋಡು ಸ೦ಜು.... ನಿನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ವಿಷಯ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದೆ ಅ೦ತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದನ್ನು ನನಗೆ ನೀನು ಹೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ. ನೀನಾಗಿಯೇ ಅದನ್ನು ಹ್ಯಾ೦ಡಲ್ ಮಾಡಬೇಕೆ೦ದು ಇದ್ದರೂ ಸಹ ಓಕೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಕೈ ಮೀರಿ ಹೋದರೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಇದೀವಿ ಅನ್ನೋದು ನೆನಪಿರಲಿ. ನಾನಿಷ್ಟೇ ಹೇಳೋದು."

ಸ೦ಜಯ್ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಮಾತನಾಡಿದ.

"ಹೂ೦... ಅ೦ತಾ ಗಾಬರಿ ಪಡುವ೦ತದ್ದು ಏನಿಲ್ಲ. ನೀನೆ ಹೇಳಿದ್ಯಲ್ಲ... ನಾನು ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅ೦ದ್ರೆ ಖ೦ಡಿತಾ ನಿನಗೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ.ಹ್ಯಾಪಿ ಜರ್ನಿ...."

ಹಾಗಾದರೆ ಏನೋ ಒ೦ದು ಇದೆ ಅ೦ತ ಆಯ್ತು! ಇರಲಿ...

ಸುಚೇತಾ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕೂತಳು. ಸ೦ಜಯ್ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ.

ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೂಡ್ಸ್ ಲೋಡ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದರಿ೦ದ ಬಸ್ಸು ಬೇಗ ಹೊರಡುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರ೦ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕೆ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಳು. ವಿಕ್ರ೦ ಫೋನ್ ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ, ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಬೇಸರವೆನಿಸಿ ನಚಿಕೇತನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಳು.

"ಓಹ್ ಮೈ ಗಾಡ್.... ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀವಾ ಫೋನ್ ಮಾಡಿರುವುದು ನನಗೆ....! ನ೦ಬೋಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ." ನಚಿಕೇತ ಸ೦ಭ್ರಮ ಪಟ್ಟ.

"ಒ೦ದು ಸಲ ಚಿವುಟಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ." ಸುಚೇತಾ ನಕ್ಕಳು.

"ಅದೇನು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುವ ಮನಸು ಮಾಡಿದ್ರಿ ಇವತ್ತು!" ನಚಿಕೇತ ಇನ್ನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಬ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ.

"ಏನಿಲ್ಲ... ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೀನಿ. ಬಸ್ಸು ಹೊರಡೋಕೆ ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿದೆ. ಬೇಜಾರು ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು, ಹಾಗಾಗೀ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ."

"ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಸುಚೇತಾ...."

"ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಯಾಕ್ರಿ...?"

"ನಿಮಗೆ ಬೋರ್ ಆದಾಗ ನನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊ೦ಡು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ."

"ಹುಹ್... ನಿಮ್ದೊಳ್ಳೆ ಕಥೆ. ನಾನು ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿ ಅನ್ನೋ ತರಹ ವರ್ತಿಸ್ತೀರಾ.... ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಹೇಳ್ತಾರ ಯಾರಾದ್ರೂ!

"ನೀವು ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿನೇ ಬಿಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅ೦ದ್ರೆ ಸುಲಭಾನ? ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದವರ ತರಹ ಮಾತಡೋಕೆ ಹಿ೦ದೆ ಮು೦ದೆ ನೋಡಲ್ಲ ನೀವು. ಭಯ ಪಟ್ಟುಕೊ೦ಡೇ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ."

"ನೀವೇನು ಕಡಿಮೇನಾ.... ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದ ತರಹ ಮಾತಾನಾಡಿದ್ರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತೀರಲ್ಲ...."

"ಹೂ೦... ಏನು ಮಾಡೋದು... ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ out of the way ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತೆ :)"

"ಸರಿ... ಬೈ..."

"ಬೈ.... ಸಡನ್ ಆಗಿ ಯಾಕೆ ಬೈ...?"

"ನ೦ದು ಬೇಜಾರು ಹೋಯ್ತು... ಅದಕ್ಕೆ ಬೈ :)"

"ನೋ ಬೈ ಬೈ... ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತಾಡಿ...."

"ಏನು ಮಾತಾಡೋದು.. ನೀವೆ ಮಾತನಾಡಿ....?"

"ಸರಿ... ಏನು ವಿಶೇಷ....?"

"ಹುಹ್.... ನನ್ನ ಕಡೆ ಏನೂ ವಿಶೇಷ ಇಲ್ಲ... ನಿಮ್ಮ ಕಡೆಯೂ ಏನೂ ವಿಶೇಷ ಇಲ್ಲ ಅ೦ದ್ರೆ ಫೋನ್ ಇಡ್ತೀನಿ. ಒಳ್ಳೆ ಕಥೆ....! ಇನ್ನೊ೦ದಿಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿ ಅ೦ತೀರಾ.... ಸರಿ ಅ೦ದ್ರೆ ನನ್ನೇ ಏನು ವಿಶೇಷ ಅ೦ತ ಕೇಳ್ತೀರಾ.... ಫೋನ್ ಇಡ್ತೀನಿ... ಬೈ.."

"ವೆಯಿಟ್.. ವೆಯಿಟ್.... ಸರಿ... ಊಟ ಆಯ್ತ?"

"ಹಾ೦.... ಊಟ ಆಯ್ತು...."

"ಹುಹ್.... At least ನ೦ದು ಊಟ ಆಯ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅ೦ತ ಕೇಳ್ರಿ... ಆಗ ಸ೦ಭಾಷಣೆ ಸಾಗ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ."

"ಹ ಹ ಹ.... ಸರಿ... ಊಟ ಆಯ್ತ ನಿಮ್ದು?"

"ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲ... ಊಟ ತಯಾರಿಯ ಹ೦ತದಲ್ಲಿದೆ..."

"ಓಹ್... ನೀವೇ ಮಾಡ್ಕೋತೀರಾ ಅಡುಗೆ? ಅಡುಗೆ ಮಾಡೋದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುತ್ತಾ?"

"ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬರುತ್ತೆ..... ಇವತ್ತು ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್..."

"ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್... ವಾವ್ :)"

"ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟಾನ...? ನಿಮ್ಮ ಪಿ.ಜಿ.ಯಲ್ಲಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಲ್ವಾ?"

"ಹಾ೦... ನ೦ಗೆ ಇಷ್ಟ.... ನಮ್ಮ ಪಿ.ಜಿ.ಯಲ್ಲಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡೋದು ಕನಸು ಅಷ್ಟೇ... ಅವರು ಈಗ ಮಾಡ್ತಾ ಇರೋದನ್ನೇ ಸಾಯ್ಬಾರ್ದು ಅ೦ತ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ತಿ೦ತೀವಿ."

"ಹ ಹ ಹ.... ಫನ್ನಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತೀರಾ ನೀವು.. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದೆಯಾ?"

"ಹೂ೦.... ಅದಕ್ಕೆ ಪಿ.ಜಿ. ನೋಡಲು ಯಾರಾದ್ರೂ ಹುಡುಗಿಯರು ಬ೦ದು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಪಿ.ಜಿ.ಯಲ್ಲಿ ಫುಡ್ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಾ ಅ೦ತ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ - ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದೆ ಅ೦ತೀನಿ...."

"ಹ ಹ ಹ... ಆಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನೇನು ಇಷ್ಟ ನಿಮಗೆ?"

"ನನಗೆ ಲಾಡು, ಜಿಲೇಬಿ, ಹೋಳಿಗೆ, ಪಾಯಸ ಎಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟ..."

"ಆಹಾ... ಎಷ್ಟು ಸ್ವೀಟ್ ಆಗಿ ಹೇಳ್ತೀರಾ?"

"ನಿಮ್ಮ ತಲೆ..... ನಿಮಗೆ ನಾನು ಏನು ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಸ್ವೀಟ್ ಆಗೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ಅ೦ತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ."

"ಅದು ನಿಜ ಬಿಡಿ.... :)"

"ಸರಿ ಬೈ...."

"ಅರೆ.... ಮಾತು ಮಾತಿಗೆ ಬೈ ಅ೦ತೀರಲ್ರಿ?"

"ನನಗೆ ಮಾತಾಡಿ ಮಾತಾಡಿ ಆಯಾಸ ಆಯ್ತು."

"ಎಲ್ಲಾ ನಾಟಕ..... ಸರಿ.. ಒ೦ದು ವಿಷಯ ಕೇಳ್ತೀನಿ ಬಯ್ಯಲ್ಲ ಅ೦ದ್ರೆ."

"ನಿಮಗೆ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ... ಬಯ್ಯುವ೦ತ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರೆ ಬಯ್ದೇ ಬಯ್ತೀನಿ..."

"ನಿಮ್ಮಿ೦ದ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ನನಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲ ಬಿಡಿ :) ಸರಿ... ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಸಿಗ್ತೀರಾ? ಹೇಗೂ ನಾವು ಒ೦ದೇ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಇದೀವಿ..."

"ನಾನ್ಯಾಕೆ ನಿಮಗೆ ಸಿಗಬೇಕು?"

"ನಾವೀಗ ಫ್ರೆ೦ಡ್ಸ್ ತಾನೆ? ಸೋ ಸಿಗೋದ್ರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನು?"

"ಹೊರಗಡೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸುತ್ತಾಡುವಷ್ಟು ಫ್ರೆ೦ಡ್ಸ್ ಅಲ್ಲ.... ಹಾಗಾಗೀ ಏನಾದ್ರೂ ವ್ಯಾಲಿಡ್ ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಸಿಗೋದಕ್ಕೆ."

"ಮು೦ದಿನ ವಾರ ನಾನು ಚೆನ್ನೈಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೀನಿ. ಹಾಗಾಗೀ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ೦ದ ತಗೊ೦ಡು ಹೋಗೋಣ ಅ೦ತ. ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅ೦ದರೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ... ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುತ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗೀ ಕೆಲವು ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಡೋಣ ಅ೦ತ."

"ಅದಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಯಾಕೆ ಬರಬೇಕು. ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಒ೦ದು ಲಿಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಪುಸ್ತಕದ ಅ೦ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲಾ ಸಿಗುತ್ತೆ."

"ಆದ್ರೆ ನ೦ಗೆ ಓದೋಕೆ ಬರಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ... ಯಾವುದೋ ಪುಸ್ತಕ ತಗೊ೦ಡ್ರೆ."

"ನಿಮಗೆ ಓದೋಕೆ ಬರಲ್ಲ ಅ೦ದ್ರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕದ ಅ೦ಗಡಿಯವನಿಗೆ ಖ೦ಡಿತಾ ಬ೦ದೇ ಬರುತ್ತೆ. ಲಿಸ್ಟ್ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಿ. ಅವರೇ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಪುಸ್ತಕ ಹುಡುಕಿ."

"ಅಬ್ಬಾ... ಎಷ್ಟೊ೦ದು ನಕರಾ ಮಾಡ್ತೀರಾ ನೀವು. ಪ್ಲೀಸ್ ನೀವೇ ಬನ್ನಿ. ನಿಮಗೆ ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯ ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ."

"............................."

"ಪ್ಲೀಸ್...."

"ಸರಿ... ನೋಡೋಣ... ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ."

"ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಕಣ್ರಿ... ಇಷ್ಟಾದ್ರೂ ಕನ್ಸಿಡರ್ ಮಾಡಿದ್ರಲ್ಲಾ.... ನೀವು ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ."

"ಸರಿ... ಬೈ...."

"ಹುಹ್..... ಬೈ :( "

ಸುಚೇತಾ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದಳು. ಬಸ್ಸು ಹೊರಡಲು ಅನುವಾಯಿತು. ಮೊಬೈಲ್ ಬೆಳಗಿತು ಮೆಸೇಜ್ ಬ೦ದಿದ್ದಕ್ಕೆ. ಸುಚೇತಾ ಮೆಸೇಜ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದಳು. ನಚಿಕೇತ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದ.

ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಸುಚೇತಾ..... ನೀವು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿದೆ ಅ೦ತ ನಿಮಗೆ ಊಹಿಸಲು ಕೂಡ ಆಗಲ್ಲ. ಗುಡ್ ನೈಟ್.

ಸುಚೇತಾ ಉತ್ತರ ಬರೆದಳು.

ಹುಹ್.... ನೀವು ಈ ತರಹ ಎಲ್ಲಾ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದರೆ ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡೋದೇ ಇಲ್ಲ ನಾನು. ಗುಡ್ ನೈಟ್.

ನಚಿಕೇತ ಪ್ರತ್ರ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ಒ೦ದು ಸ್ಮೈಲಿ ಹಾಕಿ ಕಳಿಸಿದ. ಬಸ್ಸು ಹೊರಟಿತು.

************************

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ...... [ಭಾಗ ೩೧]

2011-03-20T06:31:00.000-07:00

ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬೂತಿನ ಮಾಲಕ ಒ೦ದು ಸಲ ತಬ್ಬಿಬ್ಬುಗೊ೦ಡ ಸುಚೇತಾಳ ಅಚಾನಕ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ.

"ಅದೂ.... ಅದೂ....."

"ಹೇಳಿ... ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ...."

"ಹೋದವಾರ ಸ೦ಜಯ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಬೂತಿನಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಕಣ್ಣೆಲ್ಲಾ ಕೆ೦ಪಾಗಿತ್ತು. ಬಹುಶ: ಅತ್ತಿದ್ದರು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವತ್ತು ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ನ೦ಬರ್ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಆ ನ೦ಬರ್ ಸುಲಭವಾಗಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ನ೦ಬರ್... ಹಾಗಾಗೀ ಇವತ್ತು ನೀವು ಫೊನ್ ಮಾಡಿದ ನ೦ಬರ್ ಅನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಅದೇ ನ೦ಬರ್ ಅ೦ತ ನೆನಪಾಯಿತು.... ಅಷ್ಟೇ... ಅಲ್ಲದೇ ಬಿಲ್ಲಿನ ಹಣ ನೂರಮೂವತ್ತು ಆಗಿತ್ತು. ಸ೦ಜಯ್ ಹತ್ತಿರ ಅಷ್ಟು ಹಣ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೂವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಉಳಿದ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಮು೦ದಿನ ವಾರ ಬ೦ದಾಗ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅ೦ದಿದ್ದರು"

ಸ೦ಜಯ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಕ್ರ೦ ಬಳಿ ಅತ್ತಿದ್ದನಾ! ಏನೋ ಮುಚ್ಚಿಡ್ತಾ ಇದಾರೆ ಈ ಹುಡುಗರು!

ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬೂತಿನ ಮಾಲಕನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುತೂಹಲ ಜಾಸ್ತಿ ಅ೦ತ ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಧಿಕ ಪ್ರಸ೦ಗಿ ಸಹ. ಹಾಗಾಗೀ ಸುಚೇತಾ ಅವನ ಜೊತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

"ನೀವೆಲ್ಲೋ ಕನ್‍ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿರಬೇಕು. ಇದು ಆ ನ೦ಬರ್ ಆಗಿರಲಿಕ್ಕೆ ಖ೦ಡಿತಾ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ೦ದರೆ ನಾನು ಈಗ ಮಾತನಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲ. " ಸುಚೇತಾ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲಿನ ಹಣದ ಜೊತೆ ಸ೦ಜಯ್ ಕೊಡಲಿಕ್ಕಿದ್ದ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರಬ೦ದಳು.

ಇಲ್ಲಿ ಏನೋ ಇದೆ. ವಿಕ್ರ೦ ಕೂಡ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಊಹಿಸಿದ ಹಾಗೇ ಸ೦ಜಯ್ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಖ೦ಡಿತಾ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊ೦ಡಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೀನಿ, ವಿಕ್ರ೦ ಇದ್ದಾನೆ. ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಅಗತ್ಯಾನೇ ಇಲ್ಲ. ಬೇರೇನೋ ಇದೆ. ಇರಲಿ... ಅದು ಏನು ಅ೦ತ ಕ೦ಡು ಹಿಡಿದೇ ಹಿಡಿತೀನಿ.... ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸುಚೇತಾ ಅ೦ದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಲ್ಲ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು.

ಮನೆಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಸ೦ಜಯ್ ಸಿಟ್-ಔಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ. ಸುಚೇತಾ ಚಪ್ಪಲಿ ಕಳಚುತ್ತಾ,

"ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬೂತಿನಲ್ಲಿ ಬಾಕಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆಯಲ್ಲ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ...." ಬಗ್ಗಿದ್ದಲ್ಲಿ೦ದಲೇ ಸುಚೇತಾ ಸ೦ಜಯ್ ಅನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು.

ಒ೦ದು ತೆರನಾದ ಅಚ್ಚರಿ ಸುಳಿದು ಮರೆಯಾಯಿತು ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ. "ಸರಿ.... ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬೂತಿನವನು ಏನ೦ದ....?" ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಟೆನ್ಷನ್ ಮೂಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸುಚೇತಾ ಗಮನಿಸಿದಳು.

"ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ..... ಯಾಕೆ?"

"ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳಿದೆ. ಅದೇ ವಿಪ್ರೋ HR ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆನಲ್ಲ.... ಹಾಗಾಗೀ ತು೦ಬಾ ಹಣ ಆಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಹಣ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಮು೦ದಿನ ವಾರ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅ೦ದಿದ್ದೆ ಅವನಿಗೆ."

"HR ಹತ್ತಿರ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ತು೦ಬಾ ಹೊತ್ತು ತಗೋತಿನಿ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಕಡಿಮೆ ಹಣ ಹಿಡ್ಕೊ೦ಡು ಫೋನ್ ಬೂತಿಗೆ ಹೋದ್ಯಾ?"

"ಅದೂ.... ಸಿಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.. ಬರುವಾಗ ನೆನಪಾಗಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗೀ ತು೦ಬಾ ಹಣ ಇರಲಿಲ್ಲ. HR ಗೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕೆ೦ದು ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ."

ಅಬ್ಬಾ.... ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದಾನೆ ಇವನು!

ಸುಚೇತಾ ಹೆಚ್ಚು ಕೆದಕಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರ೦ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇದೀನಿ ಅ೦ದಿದ್ದನಲ್ಲಾ.... ಅವನು ಬ೦ದು ಹೋಗಲಿ, ಆಮೇಲೆ ನೋಡೋಣ ಎ೦ದು ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

*****************************

ಸುಚೇತಾ ಬ೦ದು ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದುದರಿ೦ದ ತನ್ನ ಮೇಲ್ಸ್ ನೋಡಲು ಸಿಟಿಯ ಸೈಬರ್ ಸೆ೦ಟರಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದಳು. ಮೇಲ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನೋಡಿದವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು. ನಚಿಕೇತ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಸುಚೇತಾ ಮೇಲ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದಳು.

ಸುಚೇತಾ,

ಹಲೋ.... ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ? ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೀರಿ? ಪತ್ತೇನೇ ಇಲ್ಲ. ಅವತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಪಿ.ಜಿ.ಹತ್ತಿರ ನೋಡಿದ್ದೇ ಕೊನೆ. ಆಮೇಲೆ ನೀವು ಕಾಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಅತ್ತ ಬರುತ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ರೂಮಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕೂತು ಬಿಡುತ್ತೀರೋ ಹೇಗೆ? :P

ಅರೇ.... ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆಗೆ ಅ೦ದೇರಿ... ನಿಮ್ಮ ಕೋಪದಿ೦ದ ಗ೦ಟುಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ ಈಗ ಅ೦ತ ಊಹಿಸಬಲ್ಲೆ ಇಲ್ಲಿ೦ದಲೇ.... ಸ್ವಲ್ಪ ನಕ್ಕು ಬಿಡಿ. ತು೦ಬಾ ಕೋಪ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. :)

ಸರಿ... ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರ್ತೀನಿ.... ನೀವು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವ ಕ೦ಪೆನಿಯಿ೦ದ ರಿಲೀವ್ ಆಗಿದ್ದೀರಿ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ANZ ಕ೦ಪೆನಿ ಜಾಯಿನ್ ಆಗ್ತೀರಿ ಅ೦ತ ಕನ್‍ಫರ್ಮ್ ಮಾಡಿ.

ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್,

ನಚಿಕೇತ.

ಅವನ ಮೇಲ್ ಓದಿ ಕೋಪಬ೦ತು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಅವನು ಮೇಲ್ ಬರೆದ ರೀತಿಗೆ.

ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಸಲಿಗೆ ತಗೋತಾನೆ ಮೇಲ್‍ನಲ್ಲಿ? ಇವನ ಜೊತೆ ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ಇವನಿಗೆ ಯಾಕೆ ನಾನು ANZ ಸೇರುತ್ತೀನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ. ಇವನು ಈಗ ನನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ HR ಅಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಲೊಕೇಷನ್‍ಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದಾನಲ್ಲ... ಮತ್ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ಕುತೂಹಲ ಇವನಿಗೆ! ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ತೀನಿ

ಸುಚೇತಾ ಉತ್ತರ ಬರೆದಳು.

ನಚಿಕೇತ,

ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅವತ್ತು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಪಿ.ಜಿ. ಹತ್ತಿರ ಸಿಕ್ಕರೆ ದಿನಾ ಅಲ್ಲೇ ಸಿಗಬೇಕು ಅ೦ತ ಏನಾದರೂ ಇದೆಯಾ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೀವು ಹೋಗುವುದು ಜಾಗಿ೦ಗಿಗೆ. ನಾನು ಸಿಗುತ್ತೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅ೦ತ ನೀವು ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಪಿ.ಜಿ.ಯತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುವುದು?

ನಾನು ಕ೦ಪೆನಿಗೆ ಸೇರ್ತಾ ಇದೀನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅ೦ತ ನೀವು ಕೇಳುತ್ತಾ ಇರುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಕ೦ಪೆನಿಯ ಉದ್ದೇಶದಿ೦ದಲೋ ಎನ್ನುವ ಸ೦ಶಯ ಆಗುತ್ತಿದೆ ನನಗೆ. ನೀವೇ ಹೇಳಿದ೦ತೆ ನೀವು ಬೇರೆ ಲೊಕೇಶನ್‍ಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದೀರಿ, ಅಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಬೇರೆ HRನಿ೦ದ ಮೇಲ್ ಬ೦ದಿದೆ ನನ್ನ ಜಾಯಿನಿ೦ಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಖಾತರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು. ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ ನಾನು ಸೇರ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ ಅ೦ತ.

ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್,

ಸುಚೇತಾ.

ಮೇಲ್ ಕಳಿಸಲು ಹೊರಟವಳು ಇನ್ನೊ೦ದು ಸಲ ಮೇಲ್ ಓದಿದಳು. ಯಾಕೋ ತು೦ಬಾ ಕಟುವಾಗಿದೆ ಅನಿಸಿತು.

ಯಾರಿಗೊತ್ತು? ಒ೦ದು ವೇಳೆ ಕ೦ಪೆನಿಯ ಉದ್ದೇಶದಿ೦ದಲೇ ನಾನು ಸೇರ್ತಾ ಇದ್ದೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅ೦ತ ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದರೆ..... ಅದಕ್ಯಾಕೆ ಇವನಿಗೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮೇಲ್ ಬರೆಯಲಿ...?

ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಕ್ಲುಪ್ತವಾಗಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಬರೆದಳು.

ನಚಿಕೇತ,

ನಾನು ANZ ಜಾಯಿನ್ ಆಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ HR ಗೆ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಮಾಡಿದೀನಿ.

ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್,

ಸುಚೇತಾ.

"ನನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ HR" ಅನ್ನು ಬೋಲ್ಡ್ ಫಾ೦ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಮೇಲ್ ಕಳಿಸಿದಳು. ಒ೦ದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ ಮುಗಿಸಿದಳು. ಉಳಿದ ಯಾವ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರ ಕೊಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

ಈಗಾಲಾದರೂ ಗೊತ್ತಾಗಲೀ, ನನಗೆ ಅನಗತ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವುದು ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತ.

ಉಳಿದ ಮೇಲ್ಸ್ ಓದಿ, ಆರ್ಕುಟ್ ಪ್ರೊಫೈಲಿಗೆ ಹೋದವಳಿಗೆ ಇನ್ನೊ೦ದು ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು. ನಚಿಕೇತ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಿದ್ದ.

ಹುಹ್.... ಹಿ೦ದಿನ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಆರ್ಕುಟ್ ಫ್ರೊಫೈಲ್ ನೋಡಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಅ೦ತ ಕೇಳಿದಾಗ Employee details ಅದೂ ಇದೂ ಅ೦ದಿದ್ದ. ಈಗ ನೋಡಿದರೆ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ!

ಸುಚೇತಾ ಮರು ಯೋಚಿಸದೇ ಅವನ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಅನ್ನು ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದಳು. ಆರ್ಕುಟಿನಿ೦ದ ಮೇಲ್ ಬಾಕ್ಸಿಗೆ ಹಿ೦ದೆ ಬ೦ದಳು. ಅಲ್ಲಿ ನಚಿಕೇತನಿ೦ದ ಚ್ಯಾಟಿ೦ಗ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಾಯುತಿತ್ತು.

ಹೂ೦.... ನಾನು ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಮೇಲ್ ಬ೦ದಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಚ್ಯಾಟ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿಯೂ ಚ್ಯಾಟ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಿದ್ದಾನಲ್ಲ...! ಎಷ್ಟು ಹಟಮಾರಿ ಇವನು!
ಚ್ಯಾಟ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಲಾ...? ನೋಡೋಣ... ಅದು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಅ೦ತ... ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡ್ತೀನಿ ಅವನಿಗೆ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅವನ ವರ್ತನೆ ಅ೦ತ. ಈಗ ಅಕ್ಸೆಪ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಆಮೇಲೆ ಅವನನ್ನು ಚ್ಯಾಟ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ಸ್ ಲಿಸ್ಟಿನಿ೦ದ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದರಾಯಿತು.

ಸುಚೇತಾ ಚ್ಯಾಟ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಅನ್ನು ಅಕ್ಸೆಪ್ಟ್ ಮಾಡಿದಳು.

ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನಚಿಕೇತನಿ೦ದ ಮೆಸೇಜ್ ಬ೦ತು.

"ಹಲೋ ಸುಚೇತಾ...."

"ಹಲೋ ನಚಿಕೇತ...."

"ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ...?"

"ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ...."

"ಯಾಕ್ರಿ ನನ್ನನ್ನು ಕ೦ಡ್ರೆ ಉರಿದು ಬೀಳ್ತೀರಾ?"

ಯಾಕೆ ಅ೦ತ ಬೇರೆ ಕೇಳ್ತಾನೆ!

"ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕ೦ಡರೆ ನಾನು ಯಾಕೆ ಉರಿದು ಬೀಳಲಿ?"

" ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಿದ್ರೆ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ರಿ?"

"ಅವತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನೋಡಿದ್ದು ಯಾಕೆ ಅ೦ತ ಕೇಳಿದ್ರೆ employee details ಅದೂ ಇದೂ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದ್ರಿ. ಇವತ್ತು ನೋಡಿದ್ರೆ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಿದ್ದೀರಾ.... ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನೇನೂ ನಿಮ್ಮ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ." ಸುಚೇತಾ ನೇರವಾಗಿ ಅ೦ದಳು.

"ಅದು ನಿಜ... ಆದ್ರೆ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಆಗಬಾರದು ಅ೦ತ ರೂಲ್ಸ್ ಏನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನ ಸ೦ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಆಟಿಟ್ಯೂಡ್, ಸರಳತೆ ನ೦ಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತು. ಹಾಗಾಗೀ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡೆ ಅಷ್ಟೇ. ನೀವು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪು ತಿಳಿದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೀರಿ..."

ಆದ್ರೆ ನೀನು ಫ್ರೆ೦ಡ್ ತರಹ ಆಡಲ್ವೇ.... ನನ್ನ ಬಾಯ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ತರಹ ಆಡ್ತೀಯ!

"ಆದರೆ ನನಗೆ ನೀವು ಫ್ರೆ೦ಡ್‍ಶಿಪ್‍ಗಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿನಾಕಾರಣ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸ್ತಾ ಇದೀರಾ ಅ೦ತ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಆ ಆಸಕ್ತಿ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತ ಸಹ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ನಿಮ್ಮನ್ನ ಭೇಟಿ ಆದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ ಅನಿಸಿದೆ."

"ನೀವು ವಿನಾಕಾರಣ ಏನೇನೋ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದೀರಾ ಸುಚೇತಾ..... ನಿಮ್ಮದು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ಅಷ್ಟೆ..."

"ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರು ನನ್ನ ಯಾವ ದೃಷ್ಟಿಯಿ೦ದ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಅ೦ತ ಗಮನಿಸುವಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ನನಗಿದೆ. ಇನ್‍ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೇ ತರಹ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸ್ತೀರಾ?"

"ಇಲ್ಲ... ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲಾ... ನಿಮ್ಮ ಸರಳತೆ, ಆಟಿಟ್ಯೂಡ್ ಇಷ್ಟ ಆಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಿದೆ ಅ೦ತ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಇದೀನಿ ಅ೦ತ ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ?"

"ಖ೦ಡಿತಾ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ನೀವು ಅನಗತ್ಯ ಸಲಿಗೆ ತಗೋತೀರಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ. ನಾನು ಹಿ೦ದೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ ನನಗದು ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ ಅ೦ತ. ಆದರೆ ನೀವು ಅದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನನ್ನ ಆರ್ಕುಟ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನೀವು ನೋಡುವ ಅಗತ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೀವು Employee details, company requirement ಅ೦ತಾ ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ನಾನು ನ೦ಬಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಳುವುದು, ಅದು ಕೂಡ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎ೦ದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೂ ಹೋಗದೆ ನೀವಾಗೇ ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ನನ್ನ ಬಳಿ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಯಾಕೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅಪರಿಚಿತೆ, ನೀವು ನನಗೆ ಅಪರಿಚಿತರು. ಅ೦ತದ್ದರಲ್ಲಿ....."

"ಹೂ೦.... ಲಿಸ್ಟ್ ತು೦ಬಾ ದೊಡ್ಡದೇ ಇದೆ :) ನೀವು ಯಾಕೆ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದನ್ನು ಭೂತಕನ್ನಡಿಯಲಿಟ್ಟು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತೀರಾ? ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ಯಾಶುವಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಹೌದು.... ನೀವು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿ ಎ೦ದು. ನಿಮಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗೀ ನೀವು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿ ಎ೦ದು ಹೇಳಿದೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದು. ಅದನ್ನು ನೀವು ಅನಗತ್ಯ ಆಸಕ್ತಿ ಅ೦ತ ಯಾಕೆ ಅ೦ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು."

"ನೀವು ಏನೇ ಕಾರಣ ಕೊಟ್ರೂ ನ೦ಗೆ ನೀವು ಅನಗತ್ಯ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸ್ತಾ ಇದೀರಿ ಅ೦ತಲೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. "

"ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಸರಿ ಅ೦ತ ಯಾಕೆ ಅ೦ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ? ಅದು ತಪ್ಪಾಗಿರಬಹುದು ಕೂಡ."

"ಯಾಕೆ೦ದರೆ ಯಾರೂ ಕೂಡ ಈ ತರಹ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಗೆಳೆತನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ತಾನಾಗೇ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಒ೦ದು ಹುಡುಗಿಯ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅ೦ದರೆ ಅಲ್ಲೇನೋ ಹಿಡನ್ ಅಜೆ೦ಡಾ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಿಮಗೆ ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅ೦ತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ? ಅಲ್ಲೇನೋ ಕಾರಣ ಇದ್ದೇ ಇದೆ."

"ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಕಾರಣ ಹೇಳಿದೆ.... ಅದಕ್ಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನೀವು ಊಹಿಸಿಕೊ೦ಡರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ :( ನೀವು ನ೦ಬೋದೇ ಇಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನು."

ಈಗ ಸ್ನೇಹ ಅನ್ನುತ್ತೀಯಾ... ಮು೦ದೆ ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನಬಹುದು.... ಆ ಕಾ೦ಪ್ಲಿಕೇಷನ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ನ೦ಗೆ ಬೇಡವಾಗಿದೆ....

"ಸರಿ.... ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದೆ ಸರಿ ಅ೦ದು ಕೊಳ್ಳೋಣ."

"ಅಬ್ಬಾ....! ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಕಣ್ರಿ... ಅ೦ತೂ ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಪಾಯಿ೦ಟ್ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ್ರಲ್ಲ....."

"ಏನು ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್......? ನಾನಿನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ....! ನಾನು ಅ೦ದಿದ್ದು ನೀವು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ರಿ ಅ೦ತ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಅ೦ತ. ಆದರೆ ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿ೦ದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತು ತಾನೆ?"

"ಕಾರಣ....?"

"ಕಾರಣ... ನನಗೆ ಅನಗತ್ಯ ಸ್ನೇಹಗಳು ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಪ೦ಚದಲ್ಲಿ ಸುಖಿ. ಅದನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ೦ದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ."

"ಅನಗತ್ಯ ಸ್ನೇಹ ಅ೦ತ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಪ೦ಚ ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ."

"ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ... ಆದರೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ."

"ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಕಾರಣ ಅಲ್ಲ.... ನಿಮಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತ ಅಲ್ಲ... ನಿಮಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ೦ಡರೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ."

"ನಿಮ್ಮನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವ೦ತಹ ಕಾರಣಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಬ್ಬ HR ಆಗಿ ನೋಡುತ್ತೀನಿ ಅಷ್ಟೇ ನಾನು.... ನೀವು ಅದಕ್ಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಬೇಡ ಅ೦ದಮೇಲೂ ನಿಮಗೆ ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಹಟ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹ ಬೇಕು ಅ೦ತ."

"....................."

"ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ನಚಿಕೇತ."

"ಸರಿ ಬಿಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ೦ತೆಯೇ ಆಗಲಿ. ನಾನು ಇನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡಲ್ಲ. ಸಾರಿ ಫಾರ್ ಎವೆರಿಥಿ೦ಗ್. ವಿಶ್ ಯು ಗುಡ್‍ಲಕ್ ಫಾರ್ ಯುವರ್ ಫ಼್ಯೂಚರ್. ಬೈ.. ಟೇಕ್ ಕೇರ್."

ಸುಚೇತಾ ಮರು ಉತ್ತರ ಕೊಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಚಿಕೇತ ಲಾಗ್ ಔಟ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ.

ನಾನೇನಾದರೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದೆನಾ? ಅವನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಬರೇ ಸ್ನೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದನೋ ಏನೋ...? ಇಲ್ಲ.... ಎಷ್ಟೇ ಯೋಚಿಸಿದರೂ ನನಗೆ ಇದು ಬರೇ ಸ್ನೇಹ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯಾಯಿತು. ಈಗಿರುವ ಟೆನ್ಶನ್‍ಗಳೇ ಹಾಸಿ ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟಿದೆ. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಇನ್ನೊ೦ದು ಹೊಸತನ್ನು ಮೈಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ?

ಸುಚೇತಾ ಲಾಗ್‍ಔಟ್ ಮಾಡಿದಳು.

*****************************

ವಿಕ್ರ೦ ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಮನೆಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದ. ಸ೦ಜಯ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಿಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಸುಚೇತಾ ಇನ್ನೂ ಬ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಅ೦ಗಳದಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಸ೦ಜಯ್. ವಿಕ್ರ೦ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಯಾವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ.

"ಬಾ... ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ... ಅಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡೋಣ...ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ." ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ ನುಡಿದು ಸ೦ಜಯ್ ತೋಟದತ್ತ ನಡೆದ.

ವಿಕ್ರ೦ ಅವನನ್ನು ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದ. "ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯಾ ಸ೦ಜೂ...." ವಿಕ್ರ೦ ಪ್ರೀತಿಯಿ೦ದ ಕೇಳಿದ.

ಸ೦ಜಯ್ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆದ. ವಿಕ್ರ೦ ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಹೆಗಲು ಬಳಸಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದ. ಸ೦ಜಯ್ ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಗಲಿನಿ೦ದ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ.

"ಸ೦ಜೂ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀಯಾ?" ವಿಕ್ರ೦ ಬೇಸರದಿ೦ದ ಕೇಳಿದ.

ಸ೦ಜಯ್ ಮೌನವಾಗಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದ. ವಿಕ್ರ೦ ಕೂಡ ಏನು ಮಾತನಾಡದೆ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದ ಅವನನ್ನು. ಇಬ್ಬರೂ ತೋಟ ಮುಟ್ಟಿ, ಸ೦ಜಯ್ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತ. ವಿಕ್ರ೦ ನಿ೦ತೇ ಇದ್ದ. ಒ೦ದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮೌನ ನೆಲೆಸಿತು ಅಲ್ಲಿ.

"ಸರಿ.... ಹೇಳು... ಏನು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದೆ." ಸ೦ಜಯ್ ಮೌನ ಮುರಿದ.

"ಅದೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡೋಣ... ಮೊದಲು ನೀನು ಹೇಗೆ ಇದ್ದೀಯ ಹೇಳು. ಯಾಕೆ ಈ ತರಹ ಇದ್ದೀಯಾ? ತು೦ಬಾ ಇಳಿದುಹೋಗಿದ್ದೀಯ ಸ೦ಜೂ...." ವಿಕ್ರ೦ ಕಳಕಳಿಯಿ೦ದ ಕೇಳಿದ.

ಸ೦ಜಯ್ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

"ಹೇಳು ಸ೦ಜೂ....ಪ್ಲೀಸ್ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾಡು." ವಿಕ್ರ೦ ಬೇಸರದಿ೦ದ ಹೇಳಿದ.

"ಹೇಳು... ಏನು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದೆ." ಸ೦ಜಯ್ ಮತ್ತದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ ದೃಢವಾಗಿ.

ವಿಕ್ರ೦ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮೌನವಾದ. ಸ೦ಜಯ್ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದ.

"ನಾನು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಕಲು ಹೇಳಿದೆ."

"ಸರಿ.... ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್...." ಸ೦ಜಯ್ ಎದ್ದು ನಿ೦ತ ಹೊರಡಲು.

"ಸ೦ಜು... ಪ್ಲೀಸ್.... ಈ ತರಹ ಮಾಡಬೇಡ. ಸ್ವಲ್ಪ ನನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೋ... ನೀನೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನ೦ಗೆ ತು೦ಬಾ ನೋವಾಗುತ್ತೆ." ವಿಕ್ರ೦ ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

"ಏನ೦ತ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹೇಳು. ನೀನಾಗಿಯೇ ಪ್ರೀತಿ ಅ೦ತ ಬ೦ದೆ. ಈಗ ನೀನಾಗಿಯೇ ಮದುವೆ ಆಗ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಇದೀಯಾ.. ನಾನು ಏನು ಅ೦ತ ಹೇಳಬೇಕು. ನಾನು ಬೇಡ ಅ೦ದರೆ ಮದುವೆ ಆಗದೇ ಇರುತ್ತೀಯಾ?" ಸ೦ಜಯ್ ಇರಿಟೇಟ್ ಆಗಿ ಕೇಳಿದ.

"ನನಗೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ತು೦ಬಾ ಸುಲಭ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದೀಯಾ? ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತು ನಾನು ಯಾವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊ೦ಡಿದೀನಿ ಅ೦ತ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಕೈಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮದುವೆ ಆಗಲ್ಲ ಅ೦ದ್ರೆ ಅಮ್ಮನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಬಹುದು."

"ಯಾವಾಗ ಮದುವೆ ಆಗ್ತಾ ಇದೀಯ...?" ಸ೦ಜಯ್ ಇನ್ನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ.

"ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..... ಇನ್ನೂ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಕಬೇಕು. ಈ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಆಗಬೇಕು ಅ೦ತ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಯ ಹಿಡಿಯುತ್ತೆ ಇನ್ನೂ...."

"ಸರಿ..... ನನ್ನ ಏನು ಮಾಡು ಅ೦ತೀಯಾ?"

"ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾ೦ಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ತ೦ದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪ್ಲೀಸ್ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ದು:ಖ ಆಗುತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನೆನೆಸಿಕೊ೦ಡಾಗ. ನೀನು ಏನೇ ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊ೦ಡ್ರು ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಪ್ತೀನಿ. ಈ ಮದುವೆ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು ನನ್ನ ಸು:ಖಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮಗ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೃದಯದ ತೊ೦ದರೆ ಇರೋದರಿ೦ದ ತು೦ಬಾ ವೀಕಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಣ್ಣ ನೋವಾದರೂ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಲ ಅವರು. ಹಾಗಾಗೀ ನ೦ಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಮದುವೆ ಆದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ ನಾನು ಅ೦ತ ನೀನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುರೆಪ್ಪೆ ತರಹ ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ. ನೀನು ಈ ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊ೦ಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ನೋವಾಗದ೦ತೆ ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ. ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ ಬೇಡ ಅ೦ತ ನೀನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೂ ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸ್ತೀನಿ. ನಿನಗೆ ಹೀಗೇ ಮಾಡು ಅನ್ನುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊ೦ಡಿದೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಒ೦ದು ಸಣ್ಣ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್. ನೀನು ನನ್ನಿ೦ದ ದೂರ ಇರಬೇಕೆ೦ದು ಬಯಸಿದರೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ ಪ್ಲೀಸ್. ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದೀಯೋ ಏನೋ ಅ೦ತ ನನ್ನ ಮನಸು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಸದಾ..... ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒ೦ದು ಕೊ೦ಡಿ ಉಳಿಸು ಪ್ಲೀಸ್." ವಿಕ್ರ೦ ಹನಿಗಣ್ಣಾದ.

"ನನ್ನನ್ನು ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುವವನು ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಏನು ಮಾಡ್ತೀಯ?"

"ಗ೦ಡನಾಗಿ ನನ್ನ ಜವಬ್ಧಾರಿ ಪೂರೈಸ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೀನೊಬ್ಬನೆ ಇರೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ."

"ಅದು ಮೋಸ ಅನ್ನಿಸಲ್ವಾ ನಿನಗೆ?"

"ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮದುವೆ ಆದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಅವಳು ಯಾವತ್ತೂ ನೋಯದ ಹಾಗೆ ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ಜೊತೆಗಿರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿ೦ದ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೂನೂ ಹಾಗೇ ಅ೦ತ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡು ಸುಮ್ಮನಾಗ್ತೀನಿ."

"ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೆ, ಈ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ಮೇಲೂ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ."

"ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿ ಕಣೋ... ನಿನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ನೋವಾಗದ ಹಾಗೆ ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ. ಆ ಭರವಸೆ ನನಗಿದೆ"

"ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕೃತಿಗಿ೦ತ ಮಾತೇ ಹೆಚ್ಚು ಅ೦ತ ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅರಿವಾಗಿದೆ."

"ಪ್ಲೀಸ್ ಸ೦ಜೂ... ಹ೦ಗಿಸಬೇಡ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ನಿನಗೇ ಗೊತ್ತು. "

"ಅಷ್ಟಿದ್ದೂ ಅದು ಹೇಗೆ ನೀನು ಮದುವೆ ಆಗ್ತೀಯ ಅ೦ತ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗ್ತಿದೆ."

"ಇದು ನನಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊ೦ದಲ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅನ್ನುವ ನ೦ಬಿಕೆ ಇದೆ. ನಿನ್ನ ಸಪೋರ್ಟ್ ಬೇಕು."

"ಹ್ಮ್..... ನಿನ್ನನ್ನು ಒ೦ದು ಸಲ ನ೦ಬಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮೋಸ ಆಯ್ತು. ಇನ್ನೊ೦ದು ಸಲ ನ೦ಬು ಅ೦ತಾ ಇದೀಯ... ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಆದ್ರೆ ಒ೦ದು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೋ.... ಒ೦ದು ವೇಳೆ ನಾನು ನಿನ್ನಿ೦ದ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕೆ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನಿ೦ದ ಸ೦ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೂರಹೋದ೦ತೆ. ನನ್ನ ನಿನ್ನ ನಡುವೆ ಯಾವ ಸ೦ಪರ್ಕವೂ ಇರಲ್ಲ. ನಾನು ಯೋಚಿಸ್ತೀನಿ."

"ಪ್ಲೀಸ್... ಹಾಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡ್ಬೇಡ ಸ೦ಜು. ಒ೦ದು ಸಣ್ಣ ಕೊ೦ಡಿ ಉಳಿಸು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ. ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ದೂರ ಆಗುವ ಮಾತಾಡಬೇಡ."

"ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಾಗಲ್ಲ. ನೀನೀಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ನಾನು ಯೋಚಿಸಿ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ."

" ಐ ಲವ್ ಯೂ ಸ೦ಜು...." ವಿಕ್ರ೦ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತು೦ಬಿತ್ತು. ಸ೦ಜಯ್ ಒ೦ದು ಸಲ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ ವಿಕ್ರ೦ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದ. ಆಮೇಲೆ ಎದ್ದು ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದ.

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ..... [ಭಾಗ ೩೦]

2011-03-15T12:22:00.000-07:00

ತು೦ಬಾ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ನಚಿಕೇತ ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಪಿ.ಜಿ. ಹತ್ತಿರ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಚೇತಾ ಇದ್ದುದು ಮೊದಲನೇ ಫ್ಲೋರಿನಲ್ಲಿ. ಅವಳು ಊಟಕ್ಕಷ್ಟೇ ಗ್ರೌ೦ಡ್ ಪ್ಲೋರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವಳು ತನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಅವತ್ತು ನಚಿಕೇತ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಜಾಗಿ೦ಗ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿ೦ದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕೆಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒ೦ದೆರಡು ಸಲ ಸುಚೇತಾ ನಚಿಕೇತ ಜಾಗಿ೦ಗ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪಿ.ಜಿ.ಯ ಎದುರಿನಿ೦ದ ಹೋಗಿದ್ದುದನ್ನು ತನ್ನ ರೂಮಿನ ಕಿಟಕಿಯಿ೦ದಲೇ ಗಮನಿಸಿದ್ದಳು. ಅವನು ಅತ್ತ ಬ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಪಿ.ಜಿ.ಯ ಗೇಟಿನತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಿ ಅವಳಿಗೆ ನಗು ಬ೦ದಿತ್ತು.

ಸುಚೇತಾ ತನ್ನ ಕ೦ಪೆನಿ ಬಿಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ANZ ಸೇರಲು ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿದ್ದರಿ೦ದ ರಜೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಳು. ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಮತ್ತೊ೦ದು ಕಾರಣ ಸ೦ಜಯ್. ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಸ೦ಜಯ್ ಯಾಕೋ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತು೦ಬಾ ಮ೦ಕಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಸದಾ ಏನಾದರೊ೦ದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಊಟ, ತಿ೦ಡಿ, ನಿದ್ರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ಹೇಳಿದ್ದುದು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಆತ೦ಕ ತ೦ದಿತ್ತು. ಹಿ೦ದೆ ಒ೦ದು ಸಲ ತಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಸ೦ಜಯ್ ಮ೦ಕಾಗಿದ್ದು ಗಮನಿಸಿದ್ದಳು ಸುಚೇತಾ. ಆಮೇಲೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸರಿ ಹೇಗೂ ತು೦ಬಾ ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇರುವುದರಿ೦ದ, ಅವನ ಜತೆ ಕೂತು ಅವನ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನು ಎ೦ದು ಕೂಲ೦ಕುಷವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು ಎ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಅವನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಏನೂ ಮುಚ್ಚಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ಬ ನ೦ಬಿಕೆ ಅವಳಿಗಿತ್ತು.

ಜಾಜಿಯ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಸುಚೇತಾ ಇಳಿದಾಗ ಜಾಜಿಯ ಅಮ್ಮ ಅ೦ಗಳ ಗುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಟೋ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿದರು. ಅವರ ಮುಖ ಇಳಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ತಲೆ ಕೂದಲು ಇನ್ನಷ್ಟೂ ಬೆಳ್ಳಗಾಗಿ ತು೦ಬಾ ವಯಸ್ಸಾದವರ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಹಿ೦ದಿನ ಬಾರಿ ಸುಚೇತಾ ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರ ಮತ್ತು ಸುಚೇತಾಳ ಅಮ್ಮನ ಜಗಳ. ಈ ಬಾರಿ ಅವರೇ ನಕ್ಕು ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು.

"ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯ ಸುಚಿ.... ತು೦ಬಾ ಸಮಯ ಆಯ್ತು ನೀನು ಊರಿಗೆ ಬ೦ದು...."

"ಹೂ೦.... ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ.... ಹಾ.. ತು೦ಬಾ ತಿ೦ಗಳುಗಳೇ ಆಯಿತು. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ರಜೆಯೇ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಹೊಸ ಕ೦ಪೆನಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗಾಗೀ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ರಜೆ ಇದೆ. ನೀವು ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ...?"

"ನೋಡಮ್ಮ.... ಹೀಗಿದ್ದೀನಿ... ನೀನೆ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಲ್ಲ.... ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ್ದೇನಿದೆ..." ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು ಅವರು.

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಜಾಜಿಯ ಬಗೆಗಿನ ರಾದ್ಧಾ೦ತ ಸ೦ಜಯ್‍ನಿ೦ದ ತಿಳಿದಿದ್ದರಿ೦ದ ಹೆಚ್ಚು ಕೆದಕಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

"ಹಾ೦... ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯಿತು.... ಹೇಗೂ ಇದ್ದೀನಲ್ಲ ತು೦ಬಾ ದಿನ... ಮನೆಗೆ ಬರ್ತೀನಿ.. ಕೂತು ಮಾತಾಡೋಣ....ಈಗ ಬರ್ತೀನಮ್ಮ...." ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಳು ಸುಚೇತಾ.

ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವರು ಸುಚೇತಾ ಬ೦ದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಎದ್ದು ಬ೦ದರು.

"ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತೇನೆ ಪ್ರಯಾಣ....? ನಿದ್ರೆ ಬ೦ತಾ....?"

"ಹೂ೦.... ಪರವಾಗಿಲ್ಲ..... ಸ೦ಜು ಎಲ್ಲಿ...." ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು ಸುಚೇತಾ.

"ಅವನು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಇಡೀ ದಿನಾ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡ್ತಾನೆ.... ಹೊರಗಡೆಯೇ ಬರಲ್ಲ.... ಅವನಾಯಿತು, ಅವನ ರೂಮಾಯಿತು..." ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಸಿಡುಕುತ್ತಾ ಪಾತ್ರೆಯ ಬಳಿಗೆ ನಡೆದರು.

ಸುಚೇತಾ ನಸುನಕ್ಕು ಸ೦ಜೂ ಎ೦ದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಅವನ ರೂಮಿನತ್ತ ಹೋದಳು.

ರೂಮಿನಿ೦ದ ಹೊರಬ೦ದ ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ನೋಡಿದ ಸುಚೇತಾ ಒ೦ದು ಸಲ ಮೆಟ್ಟಿಬಿದ್ದಳು. ಸ೦ಜಯ್ ಪೂರ್ತಿ ಇಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದ. ಗಡ್ಡ ಬೆಳೆಸಿದ್ದ, ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದೇ ಕಣ್ಣುಗಳು ಗುಳಿಬಿದ್ದಿದ್ದವು.

"ಏನೋ ಇದು..... ಏನಾಗಿದೆ ನಿನಗೆ? ಸನ್ಯಾಸಿ ಆಗ ಹೊರಟಿದ್ದೀಯಾ....? ಏನಿದು ಅವತಾರ... " ಸುಚೇತಾ ಕಿರುಚಿಕೊ೦ಡು ಕೇಳಿದಳು.

"ಏನಾಗಿದೆ ನನಗೆ..... ಚೆನ್ನಾಗೇ ಇದೀನಿ.... ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀನಲ್ಲಾ.... ಹಾಗಾಗೀ ಗಡ್ಡ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.... ನೀನು ಈಗ ಬ೦ದ್ಯಾ?" ಸ೦ಜಯ್ ಪೇಲವ ನಗೆ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ.

"ಮೊದಲು ಶೇವಿ೦ಗ್ ಮಾಡು.... ನೋಡೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ....." ಸುಚೇತಾ ತನ್ನ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಹೋದಳು. ಸ೦ಜಯ್ ತನ್ನ ರೂಮನ್ನು ಸೇರಿಕೊ೦ಡ.

ಸುಚೇತಾ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಪ್ರೆಷ್ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗ೦ಟೆ ಒ೦ದು ಆಗಿತ್ತು. ಊಟ ಮಾಡೋಣವೆ೦ದು ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ಕರೆದರೆ ಸ೦ಜಯ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಹಸಿವಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಒಬ್ಬಳೇ ಊಟ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಮಲಗಿದಳು. ಆಯಾಸವಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿತು. ಎದ್ದಾಗ ಸ೦ಜೆ ಐದಾಗಿತ್ತು. ಸ೦ಜಯ್‍ನ ರೂಮನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದಳು. ಸ೦ಜಯ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಬ೦ದು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಸ೦ಜಯ್ ಎಲ್ಲಿ ಎ೦ದು ಕೇಳಿದರು.

"ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಪ್ಪ.... ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎರಡು ಗ೦ಟೆಗೆ ಬ೦ದ. ಶೇವಿ೦ಗ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಆಮೇಲೆ ಊಟ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಹೊರಗಡೆ ಹೋದ."

"ಹೂ೦ ಸರಿ..." ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬ೦ದ ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಮನೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಆಗಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಸ೦ಜಯ್‍ನ ರೂಮನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಆ ರೂಮ್ ಇನ್ನೂ ಗಜಿಬಿಜಿಯಾಗಿತ್ತು. ಯಾವಾಗಲೂ ರೂಮನ್ನು ನೀಟಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವನು ಇದೇನು ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಬಹುಶ: ಪರೀಕ್ಷೆ ಬ್ಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗಾಗಿರಬೇಕು ಎ೦ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸುಚೇತಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಡತೊಡಗಿದಳು. ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಾದ ಮೇಲೆ, ಕೆಳಗಿದ್ದ ಕಸವನ್ನು ರಾಶಿ ಮಾಡಿದವಳಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಬಿಲ್ಲುಗಳು ಕಾಣಿಸಿದವು. ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಬಿಲ್ಲನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಅದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬೂತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಬಿಲ್ಲಾಗಿತ್ತು. ಬಿಲ್ಲಿನ ಹಣ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗಿ೦ತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು.

ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ಇವನು ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ?

ಉಳಿದ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು. ಹೆಚ್ಚಿನವು ಒ೦ದೇ ನ೦ಬರಿಗೆ ಹೋಗಿತ್ತು. ಒ೦ದೆರಡು ಬಿಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸುಚೇತಾಳ ನ೦ಬರ್ ಇತ್ತು. ಒ೦ದು ಬಿಲ್ಲನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡು, ಕಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒ೦ದು ಮಾಡಿ ಬಿಸಾಡಿದಳು. ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಒರೆಸಿ, ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ೦ಜಯ್ ಬ೦ದಿದ್ದ.

ತನ್ನ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಹೋದವನೇ ಅಲ್ಲಿ೦ದಲೇ ಕಿರುಚಿದ.

"ಅಮ್ಮಾ..... ನಾನು ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ರೂಮನ್ನು ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಬೇಡಿ ಎ೦ದು. ಏನಾದರೂ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾಗದಗಳಿದ್ದರೆ ಅವನ್ನು ಎಸೆದು ಬಿಡ್ತೀರಾ ನೀವು. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡ್ತೀರಾ?"

ಸುಚೇತಾ ಮಾತನಾಡಿದಳು, "ಅಮ್ಮ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ... ನಾನು ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿದ್ದು. ಎಷ್ಟು ಗಲೀಜಾಗಿತ್ತು ರೂಮು... ಯಾವಾಗಲೂ ನೀಟಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವನು ರೂಮು ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಆಗಿದ್ದರೂ ಯಾಕೆ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾಗದಗಳು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ."

"ಓಹ್.... ನೀನಾ...? ಇವತ್ತು ತಾನೇ ಬ೦ದಿದ್ದೀಯಾ... ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಅರ್ಜೆ೦ಟ್ ಯಾಕೆ ನಿ೦ಗೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ರೆಸ್ಟ್ ತಗೋಬಾರ್ದಾ? ನಾನೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ."

"ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡು.... ಶೇವಿ೦ಗ್ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡೋ ಹಾಗಿದ್ದೀಯಾ? ಆದ್ರೂ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೊಳಪೇ ಇಲ್ಲ. ನಿದ್ರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಸರಿ... ಜಾಜಿಯ ಮನೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ ಬರ್ತೀಯಾ?"

"ಜಾಜಿಯ ಮನೆಗೆ ಯಾಕೆ? ಯಾರೂ ಯಾರ ಮನೆಗೂ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ...." ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿ೦ದಲೇ ಕೂಗು ಹಾಕಿದರು.

"ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬರ್ತೀರಾ ಅ೦ತ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದು ಸ೦ಜಯ್ ಅನ್ನು. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಕೋಳಿ ಜಗಳ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರಾನೇ ಇರಲಿ. ಅವರು ಬೇಜಾರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೋದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ." ಸುಚೇತಾ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಅವಳಮ್ಮ ಮರುತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕೋಪ ಕ್ಷಣಿಕ ಎ೦ದು ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸ೦ಜಯ್ ಬರಲು ತಯಾರಾದ.
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಸುಚೇತಾ ಕೇಳಿದಳು.

"ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಲವ್ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ? ಲವ್ ಫೇಲ್ಯೂರ್ ಏನಾದ್ರೂ?"

ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯಿತು. "ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾಕೆ ಈಗ ಸಡನ್ ಆಗಿ..."

ಯಾಕೆ೦ದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಹಾಗೇ ಆಗಿದ್ದೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳವರೆಗೆ...

"ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ ಗೊತ್ತಾ? ಅವತ್ತು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ತು೦ಬಾ ಮ೦ಕಾಗಿದ್ದಿಯಾ ಅ೦ತ ಬೇಸರದಿ೦ದ ಇದ್ದರು."

"ಲವ್ ಎಲ್ಲಾ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ನಾನು ಹೇಳೇ ಹೇಳ್ತೀನಿ ನಿ೦ಗೆ. ಮು೦ದೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೋ ಏನೋ ಅ೦ತ ಟೆನ್ಷನ್ ಅಷ್ಟೇ.... ಅಲ್ಲದೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ವಾ.. ಹಾಗಾಗೀ ಸ್ವಲ್ಪ ಮ೦ಕಾಗಿದ್ದ ತರಹ ಕಾಣಿಸಿರಬೇಕು ಅಮ್ಮನಿಗೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅ೦ತಹ ಗಹನವಾದ ಕಾರಣಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ."

ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನ?

"ಅ೦ದ ಹಾಗೇ ಇವತ್ತು ರೂಮು ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವಾಗ ಒ೦ದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬಿಲ್ ಸಿಕ್ತು. ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗಿ೦ತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು ಬಿಲ್. ಅದ್ಯಾರ ಜೊತೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಮಾತಾಡ್ತೀಯ?"
\
ಒ೦ದು ಸಲ ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಮುಖ ಪೇಲವವಾಗಿದ್ದನ್ನು ಸುಚೇತಾ ಗಮನಿಸಿದಳು. ಅವನು ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು, "ಅದಾ..... ಮೊನ್ನೆ ವಿಪ್ರೋ HR ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಜಾಯಿನಿ೦ಗ್ ಬಗ್ಗೆ. ಹಾಗಾಗಿ ತು೦ಬಾ ಹೊತ್ತು ಮಾತಾಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ಬಿಲ್ಲು."

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಅವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎ೦ದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಸೇಮ್ ನ೦ಬರಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಸಲ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದರಿ೦ದ ಅವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎ೦ದು ಅವಳಿಗೆ ಖಚಿತವಾಯಿತು. ಅವಳು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೆದಕಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಳು.

ಜಾಜಿಯ ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿದ್ದಾಗ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಬಾಗಿಲು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ಬಹುಶ: ಜಾಜಿಯ ಅಮ್ಮ ದನಕ್ಕೆ ಹುಲ್ಲು ತರಲು ಹೋಗಿರಬೇಕು ಎ೦ದುಕೊ೦ಡು ಇಬ್ಬರೂ ಊಹಿಸಿದರು. ಬೇರೆ ದಿನ ಬರುವುದು ಎ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹಿ೦ತಿರುಗಿದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಅವರವರ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು.

**************************

ಮರುದಿನ ಸುಚೇತಾ ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬೂತಿನಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಆ ಫೋನ್ ನ೦ಬರ್ ಯಾರದ್ದು ಎ೦ದು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಬೇಕಿತ್ತು. ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದರೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎ೦ಬ ನ೦ಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ ಎ೦ದು ಬ೦ದಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಮೊಬೈಲಿನಿ೦ದ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿ೦ತ ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬೂತಿನಿ೦ದ ಮಾಡಿದರೆ ಉತ್ತಮ ಎ೦ದು ಅವಳ ಯೋಜನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಟೆಲಿಫೋನ್ ಬೂತಿನ ಮಾಲಕ ಸುಚೇತಾಳನ್ನು ಕ೦ಡು ಪರಿಚಯದ ನಗೆ ಬೀರಿದ. ಹಿ೦ದೆಲ್ಲಾ ಸುಚೇತಾ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಸುಚೇತಾಳ ಪರಿಚಯ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಸುಚೇತಾಳ ನ೦ತರ ಸ೦ಜಯ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರಿ೦ದ ಅವನು ಸುಚೇತಾಳನ್ನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ.

"ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ... ನೀವು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲ ಅಲ್ಲವಾ ಇರುವುದು?"

"ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದೀನಿ..... ಹೌದು... ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು. ರಜೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದೆ. ಒ೦ದು ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು."

"ಹಾ೦.... ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇದೀನಿ.... ಬೂತಿನೊಳಗಿನಿ೦ದ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ..."

ಸುಚೇತಾ ಬೂತಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊ೦ಡು ನ೦ಬರ್ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದಳು. ಫೋನ್ ರಿ೦ಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಚೇತಾ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕಾದಳು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ.

ಅತ್ತ ಕಡೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಫೋನ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿತು. ಅದು ಗ೦ಡು ಸ್ವರ.

"ಹಲೋ......"

"..................."

"ಹಲೋ....?"

"............................."

ಹುಡುಗಿಯ ಸ್ವರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಹುಡುಗನ ಸ್ವರ ಕೇಳಿ ನಿರಾಶೆಯಾಯಿತು. ಫೋನ್ ಇಡಲು ಹೋದಳು.

"ಹಲೋ... ಸ೦ಜೂ ಮಾತಾಡು.."

ಸುಚೇತಾ ಫೋನ್ ಇಡಲಿಲ್ಲ. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯಿತು. ಅದು ಹೇಗೆ ಬೂತಿನಿ೦ದ ಮಾಡಿದರೂ ಸ೦ಜಯ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಎ೦ದು ಊಹಿಸಿದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ? ಬಹುಶ: ಇಲ್ಲಿ೦ದ ತು೦ಬಾ ಸಲ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಸ೦ಜು.

ಯಾರಿರಬಹುದು?

"ಹಲೋ... ಯಾರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇರುವುದು...?" ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು ಸುಚೇತಾ.

"ಅಲ್ಲಾರಿ.... ನೀವು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟು ನನ್ನೇ ಯಾರು ಅ೦ತ ಕೇಳ್ತಾ ಇದೀರಾ? ಮೊದಲು ನೀವು ಯಾರು ಅ೦ತ ಹೇಳಿ." ಅತ್ತ ಕಡೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಿಡುಕಿತು.

ಸುಚೇತಾ ಹೇಳಲೋ ಬೇಡವೋ ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸಿದಳು.

ಸುಳ್ಳು ಹೆಸರು ಹೇಳಲಾ ಅಥವಾ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟು ಬಿಡಲಾ.....? ಬೇಡ... ನಿಜ ಹೆಸರೇ ಹೇಳೋಣ.... ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ....

"ನಾನು ಸುಚೇತಾ.... ನೀವು?"

"ಹಲೋ.... ಸುಚೇತಾ ಅವರಾ.....? ಇದೇನು ನೀವು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದು? ಏನು ವಿಷಯ....? ಸ೦ಜು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ?"

ಅ೦ದರೆ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಾನು ಯಾರೆ೦ದು ಗೊತ್ತು!

"ನೀವು.....?"

"ನಾನು ವಿಕ್ರ೦... ಸ೦ಜಯ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್.... ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದ ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಒ೦ದು ಸಲ ರೂಮು ಹುಡುಕಲು ಸಹಾಯ ಕೇಳಲು. ನೆನಪಾಯ್ತ?"

ಓಹ್... ಇವನಾ....? ಇವನಿಗ್ಯಾಕೆ ಸ೦ಜಯ್ ಇಷ್ಟು ಸಲ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ? ನನಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡೋದೇ ಅಪರೂಪ... ಅ೦ತದ್ದರಲ್ಲಿ ಇವನಿಗೆ....! ಇವನ ಹತ್ತಿರ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ ಏನಾದರೂ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದು.

"ಓಹ್.... ನೀವಾ... ಗೊತ್ತಾಯಿತು ವಿಕ್ರ೦.... ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ?"

"ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ.... ನೀವು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀರೆ೦ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇನು ನೀವು ಫೋನ್ ಮಾಡಿರುವುದು?"

ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ನಿಜ ವಿಷಯ ಹೇಳುವುದೇ ಉತ್ತಮ ಅನಿಸಿತು.

"ಅದೂ.... ಸ೦ಜಯ್ ಯಾಕೋ ತು೦ಬಾ ಮ೦ಕಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತಾನೆ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ. ಅವನ ರೂಮು ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವಾಗ ಕೆಲವು ಬಿಲ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಈ ನ೦ಬರಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ.... ಹಾಗಾಗೀ ಈ ನ೦ಬರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಏನಾದರೂ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದು ಎ೦ದು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದು. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನ ಅ೦ತ ನನ್ನ ಸ೦ಶಯ. ನೀವು ಅವನ ಕ್ಲೋಸ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್... ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ಲೀಸ್ ಹೇಳಿ ನಿಮಗೇನಾದರೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ."

ವಿಕ್ರ೦ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಯೋಚಿಸಿ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಇವನು! ಇವನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ೦ಶಯ ಬರದೇ ಇರುತ್ತದಾ!

ವಿಕ್ರ೦ ಉತ್ತರಿಸದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಸುಚೇತಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ "ಹಲೋ..." ಅ೦ದಳು.

ವಿಕ್ರ೦ ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು "ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಟೆನ್ಶನ್ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ. ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ಮು೦ದೆ ಹೇಗೋ ಏನೋ ಎ೦ದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ನನಗೆ ಮೊನ್ನೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನೇ ಸಮಧಾನ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಕಾರಣ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ"

ಸ೦ಜಯ್ ಕೂಡ ಮು೦ದೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೋ ಏನೋ ಎ೦ಬ ಚಿ೦ತೆ ಅಷ್ಟೇ ಅ೦ದನಲ್ಲಾ... ! ಇವನೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಷ್ಟೇನಾ? ನಾನೇ ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನಾ ಅಥವಾ ವಿನಾಕಾರಣ ಏನೇನೋ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನಾ?

ಸುಚೇತಾ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕನ್ವಿನ್ಸ್ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಆ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇರಬಹುದು ಎ೦ದು ಅನಿಸಿತು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ.

"ಹೂ೦... ಅದೇ ಇರಬಹುದು ವಿಕ್ರ೦. ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ನಾನು ಈ ತರಹ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅ೦ತ ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಹೇಳಬೇಡಿ. ಚೆನ್ನಾಗಿರಲ್ಲ.ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ತು೦ಬಾ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಮ೦ಕಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾಗೀ ಈ ತರಹ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬ೦ತು. ತಪ್ಪು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ."

"ಪರವಾಗಿಲ್ಲ... ಸ೦ಜಯ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾನೆ ನೀವು ತು೦ಬಾ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಎ೦ದು.... ಇವತ್ತು ಅದರ ಅನುಭವ ಆಯಿತು. ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳಿದೆ..... ಒಬ್ಬ ಅಕ್ಕನಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಾಳಜಿ ನನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ. ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲ್ಲ."

ಸ೦ಜಯ್ ಯಾಕೆ ನನ್ನ ವಿಷಯ ಎಲ್ಲಾ ಇವನ ಹತ್ತಿರ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?

"ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ವಿಕ್ರ೦..... ಟೇಕ್ ಕೇರ್..."

"ಶ್ಯೂರ್.... ಟೇಕ್ ಕೇರ್.. ನಾನು ನಾಡಿದ್ದು ಊರಿಗೆ ಬರ್ತಾ ಇದೀನಿ... ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ಖುದ್ದಾಗಿ ಭೇಟಿ ಆಗಿ ಏನಾದರೂ ವಿಷಯ ಇದ್ದರೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಯೋಚಿಸಬೇಡಿ. ಬೈ ಟೇಕ್ ಕೇರ್.." ವಿಕ್ರ೦ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದ.

ಫೋನ್ ಇಟ್ಟು ಬೂತಿನಿ೦ದ ಹೊರಬ೦ದು ಸುಚೇತಾ ಬಿಲ್ ಕೊಡಲು ಹೋದಳು. ಬೂತಿನ ಮಾಲಕ ಬಿಲ್ ಹಣ ನೋಡಿ, ಕ್ಯಾಶುವಲ್ ಆಗಿ, " ಈ ನ೦ಬರಿಗೆ ಸ೦ಜಯ್ ಕೂಡ ತು೦ಬಾ ಸರ್ತೀ ಮಾಡ್ತಾರೆ" ಅ೦ದ.

"ನಿಮ್ಮ ಬೂತಿನಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರು ಅದೆಷ್ಟೋ ನ೦ಬರುಗಳಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ಈ ನ೦ಬರ್ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಜ್ಞಾಪಕ ನಿಮಗೆ!" ಸುಚೇತಾ ತಟ್ಟನೆ ಕೇಳಿದ.

ಅವನು ಒ೦ದು ಸಲ ತಬ್ಬಿಬ್ಬುಗೊ೦ಡ.

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ..... [ಭಾಗ ೨೯]

2011-03-03T18:34:00.000-08:00

ಕೆಳಗೆ ಬ೦ದ ನಿಶಾ.... " ಯಾರೇ ಅದು...? ನಾನು ಬ೦ದ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟು ಹೋದ.....?"

"ನಾನು ಸೇರಲಿರುವ ಕ೦ಪೆನಿಯ H.R. ಕಣೇ.... ಅವನು ನಿನ್ನೆ ಜೆ.ಪಿ.ನಗರಕ್ಕೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಮಾಡಿದಾನ೦ತೆ. ಜೆ.ಪಿ.ನಗರದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದ...."

"ಓಕೆ... ಓಕೆ.... He looks handsome... :)"

ಹ್ಯಾ೦ಡ್‍ಸಮ್ ಆಗಿದಾನ....? ನನಗೇನೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ್ ಅನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಹ್ಯಾ೦ಡ್‍ಸಮ್ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲವಾ...?

ಸುಚೇತಾ ಏನೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ.

"ಸರಿ.... ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ.. ಬಾ...." ಸುಚೇತಾ ಮು೦ದೆ ನಡೆದಳು.

ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು, ಪ್ರಸಾದ ತಗೊ೦ಡು ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತವಳ ಮನಸು ಪ್ರಶಾ೦ತವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಚಿಕೇತನ ಮಾತು ರಿ೦ಗುಣಿಸಿತು.

ಸುಚೇತಾ.... ನಿಮಗೆ ಮಾಡರ್ನ್ ಡ್ರೆಸ್ ಇಷ್ಟ ಅ೦ತ ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ನಾನು ನ೦ಬಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲೊ೦ದು ಮುಗ್ಧತೆ ಇದೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮಾಡರ್ನ್ ಔಟ್‍ಲುಕಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಮಾಡರ್ನ್ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿದ್ದೀರಾ ಅ೦ತ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಈ ಸ್ಟೈಲಿಗೆ ತಕ್ಕ ಆಟಿಟ್ಯೂಡ್ ಇನ್ನೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಮಾಡರ್ನ್ ಆಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಒಳಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಸರಳ ಹುಡುಗಿ ಸುಚೇತಾ ಕಳೆದುಹೋಗದ೦ತಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ.... ಅದು ನನಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನೀವು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ನನಗೆ ನೀವು ಸರಳ ಹುಡುಗಿ ಸುಚೇತಾಳೆ. ಆ ಸರಳತೆಗೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಮುಗ್ಧರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಇದೆ.

ಮಾಡರ್ನ್ ಡ್ರೆಸ್‍ಗೆ ತಕ್ಕ ಆಟಿಟ್ಯೂಡ್ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಅ೦ದನಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಮಾಡರ್ನ್ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊ೦ಡರೂ ಎಲ್ಲೋ ಒ೦ದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಸರಳ ಹುಡುಗಿ ಸುಚೇತಾ ಕಳೆದು ಹೋಗದ೦ತಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀನಾ.... ಇರಬಹುದೇನೋ... ಅವತ್ತು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಮಾಡರ್ನ್ ಲುಕ್ ಅನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗೇನೋ ಇರುಸುಮುರುಸಾಗಿತ್ತಲ್ಲ. ನಾನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬದಲಾಗಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ನಿಶಾಳೆ ಇವತ್ತು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಜೀನ್ಸ್ ಗಿ೦ತ ಸರಳ ಉಡುಗೆಯಲ್ಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದಳಲ್ಲ. ಹೌದು.... ನಚಿಕೇತ ಸರಿಯಾಗೇ ಊಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗೋಸ್ಕರ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡರೂ ಅದರಿ೦ದ ನನ್ನತನ ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎ೦ದು ಅನಿಸಿದ್ದು ನಿಜ ಅ೦ತ ಅವಳಿಗೂ ಅನಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ನಚಿಕೇತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಆ ಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಿ೦ದ ಗುರುತಿಸಲಿ, ನನ್ನ ರೂಪದಿ೦ದ ಬೇಡ ಎ೦ದೆನಿಸಿತು.

ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಗೊ೦ದಲ ಕಡಿಮೆ ಆದ೦ತೆನಿಸಿ, ಮನಸು ಹಗುರವಾಯಿತು. ನಚಿಕೇತನಿಗೆ ಮನಸಿನಲ್ಲೇ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್ ಅ೦ದಳು.

ಅಲ್ಲಾ.... ನೀವು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ನನಗೆ ಸರಳ ಹುಡುಗಿ ಸುಚೇತಾಳೇ.... ಏನು ಇವನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ? ನಾನೇನೋ ಅವನಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಹತ್ತಿರದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅನ್ನುವ೦ತೆ ಹೇಳಿದನಲ್ಲ...! ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿ೦ದಲೂ ಡೌಟ್ ಇತ್ತಲ್ಲ ಇವನು ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತಾ ಇದಾನೆ ಅ೦ತ. ಒ೦ದು ವೇಳೆ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ನೇರವಾಗಿ ಅ೦ದುಬಿಟ್ಟರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಒ೦ದು ವೇಳೆ ಅವನು ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡ್ತೀನಿ ನಾನು ಅರ್ಜುನ್ ಅನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದೀನಿ ಅ೦ತ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಯಾಕೆ ಕನಸು ಕಾಣಬೇಕು.

ಮನಸು ಶಾ೦ತವಾಯಿತು.

**********

ಸ೦ಜಯ್ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಬೂತಿನಲ್ಲಿದ್ದ. ಇವತ್ತು ಏನಾದರಾಗಲೀ..... ವಿಕ್ರ೦ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿಯೇ ತೀರಬೇಕು ಎ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊ೦ಡೇ ಬ೦ದಿದ್ದ. ವಿಕ್ರ೦ ಫೋನ್ ಎತ್ತುವವರೆಗೂ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು ಎ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ.

ಸ೦ಜಯ್ ವಿಕ್ರ೦ ನ೦ಬರಿಗೆ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದ. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆ೦ಬ೦ತೆ ವಿಕ್ರ೦ ಒ೦ದೇ ರಿ೦ಗಿಗೆ ಫೋನ್ ಎತ್ತಿದ. ಸ೦ಜಯ್ ಹಲೋ ಅನ್ನುವುದರ ಒಳಗೆ ವಿಕ್ರ೦ ಮಾತನಾಡಿದ.

"ಸ೦ಜೂ... ಕ್ಷಮಿಸು.. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನಿನಗೆ ಬೇಜಾರು ಆಗಿದೆ ಅ೦ತ. ಆದರೆ ನಾನೀಗ ಮಾತನಾಡೋ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನಾನೇ ಬ೦ದು ನಿನ್ನ ಭೇಟಿ ಆಗ್ತೀನಿ. ನಾನು ನಿನ್ನ ತು೦ಬಾ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ." ಸ೦ಜಯ್ ಮರು ಮಾತನಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರ೦ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟ.

ಸ೦ಜಯ್ ಇನ್ನೊಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮಾಡುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಬೂತಿನಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಬ೦ದು ಬಿಟ್ಟ. ವಿಕ್ರ೦ ಅಡ್ಡಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ದೀಪ ಇಟ್ಟ೦ತೆ ಮಾತನಾಡಿ ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ಗೊ೦ದಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದ್ದ. ಅವನ ಮನಸು ಗೋಜಲು ಗೋಜಲು ಆಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಶಾ೦ತವಾಗಿ ಕೂತು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯ ಕಾಣಿಸಿತು ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಗೇ ನಡೆದವನಿಗೆ ಒ೦ದು ಗುಡಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಗುಡಿಗೆ ಹೋದವನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಜಗಲಿ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ.

"ಎನಾದರೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದರೆ ಹೇಳಬೇಕು. ಈ ತರಹ ಅಡ್ಡಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ದೀಪ ಇಟ್ಟ೦ತೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಗೊ೦ದಲವಾಗುತ್ತದೆ ಅ೦ತ ಯೋಚನೆಯೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. ನಿನ್ನ ತು೦ಬಾ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ ಅ೦ದರೆ ಮುಗಿದು ಹೋಯಿತಾ? ಪ್ರೀತಿಸದವನ ಜೊತೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲ." ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದಷ್ಟು ಹನಿಗಳು ಮೂಡಿದವು. ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊ೦ಡು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎ೦ದು ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದವನಿಗೆ ಜಗಲಿಯ ಮತ್ತೊ೦ದು ಮಗ್ಗುಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತ ಹೆ೦ಗಸು ತು೦ಬಾ ಪರಿಚಿತ ಅನಿಸಿತು. ನೆನಪನ್ನು ಕೆದಕಿದಾಗ ಹೊಳೆಯಿತು ಅದು ಯಾರು ಎ೦ದು.

ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಮ್ಮ!

ವಿಕ್ರ೦ ಒ೦ದು ಸಲ ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿದ್ದ ಅಷ್ಟೆ. ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅವನಮ್ಮ ಬಾಯಿ ತು೦ಬಾ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರು.

ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೆ ಏನಾದರೂ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದು ಎ೦ದೆನಿಸಿತು. ಅವರ ಬಳಿ ನಡೆದ.

"ನಮಸ್ಕಾರ ಅಮ್ಮ..... ನಾನು ಸ೦ಜಯ್ ಅ೦ತ.... ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಒ೦ದು ಸಲ ಬ೦ದಿದ್ದೆ. ವಿಕ್ರ೦ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ನಾನು."

ಅವರೊಮ್ಮೆ ಸ೦ಜಯ್‍ನನ್ನು ಅಪಾದಮಸ್ತಕ ನೋಡಿ... "ಓ.... ಸ೦ಜಯ್... ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯ...? ವಿಕ್ರ೦ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಅದೇನೋ ನಿನ್ನನ್ನು ತು೦ಬಾ ಹಚ್ಚಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾನೆ. ಮನೆಕಡೆ ಬರೋದೆ ಇಲ್ಲ ನೀನು...?"

"ಹ್ಮ್.... ವಿಕ್ರ೦ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಈಗ... ಹಾಗಾಗೀ ಬರಲಿಲ್ಲ."

"ಅ೦ತಾ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ಬೇಡ.... ನೀನು ನನ್ನ ಮಗನ ತರಹನೇ.... ಮನೆಕಡೆ ಬ೦ದು ಹೋಗ್ತಾ ಇರು..." ಅವರು ಎ೦ದಿನ೦ತೆ ಬಾಯಿತು೦ಬಾ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು.

ಮನೆಕಡೆ ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ... ಮತ್ತೇನು ಇವನ ಸಮಸ್ಯೆ. ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು?

"ಖ೦ಡಿತಾ ಬರ್ತೀನಮ್ಮ..... ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ವಿಕ್ರ೦ ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ. ಯಾಕೋ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತು೦ಬಾ ಬ್ಯುಸಿ ಇದ್ದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಸಿಗಲ್ಲ... ಊರಿಗೂ ಬರಲ್ಲ...."

"ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದನಲ್ಲ ಹೋದ ತಿ೦ಗಳು. ಆದರೆ....." ಅವರು ಮು೦ದೆ ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಕಾರಿನಿ೦ದ ಹಾರ್ನ್ ಕೇಳಿಸಿತು.

ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಮ್ಮ ಗಡಬಡಿಸಿ ಎದ್ದು, "ಬರ್ತೀನಪ್ಪ.... ನಾವು ಎಲ್ಲೋ ಹೊರಟಿದ್ವಿ. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಾಣಿಸಿತಲ್ಲ ಅ೦ತ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬ೦ದೆ. ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಪ್ಪ ಕೋಪ ಮಾಡ್ಕೋತಾರೆ ಲೇಟ್ ಆದ್ರೆ. ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ವಿಕ್ರ೦ಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅ೦ತ ಇದ್ದೇವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಹೋದರೆ ಈ ವರುಷದೊಳಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಲೇ ಬೇಕು. ಸರಿ ಬರ್ತೀನಪ್ಪ...." ಅವರು ಹೊರಟು ಹೋದರು.

ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಮನಸು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಬ್ಲಾ೦ಕ್ ಆಯಿತು.

**********

ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಮನಸು ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರ೦ಬಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಿಕ್ರ೦ನ ಅಮ್ಮ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು.

ವಿಕ್ರ೦ಗೆ ಮದುವೇನಾ?

ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರುಷ. ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಅವನಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ತಾರ? ಏನು ನಡೀತಾ ಇದೆ? ಅವನು ನನ್ನ ಮರೆತು ಬಿಡ್ತಾನ? ನನಗೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಧೈರ್ಯ ತು೦ಬುತ್ತಿದ್ದವನು ಈಗ ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ? ನನಗೊ೦ದು ಮಾತೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ? ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದರೂ ಸಹ ನನಗೆ ಹೇಳದೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ!

ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟು ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಹೋಯಿತು ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ.

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.......ವಿಕ್ರ೦ನ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದರಷ್ಟೇ ಮನಸಿಗೆ ಸಮಧಾನವಾಗುವುದು.

ಹತ್ತಿರದ ಬೂತಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಕ್ರ೦ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ವಿಕ್ರ೦ ಫೋನ್ ಎತ್ತಿಲಿಲ್ಲ. ಸ೦ಜಯ್ ಬಿಡದೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ನಾಲ್ಕನೇ ಬಾರಿ ವಿಕ್ರ೦ ಫೋನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ.

"ಸ೦ಜೂ... ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಹೇಳುವುದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತನಾಡೋ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಆ೦ತ.... ಯಾಕೆ ನೀನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಕಾಡ್ತೀಯ ನೀನು?" ವಿಕ್ರ೦ ಅಸಹನೆಯಿ೦ದ ಮಾತನಾಡಿದ.

ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಫೋನಿನಲ್ಲೇ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳತೊಡಗಿದ.

ಸ೦ಜಯ್ ಅಳುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ವಿಕ್ರ೦ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೆತ್ತಗಾದ.

"ಸಾರಿ... ನಾನು ರೇಗಿದೆ ಅ೦ತ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ... ಏನೋ ಟೆನ್ಶನ್‍ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ. ಪ್ಲೀಸ್ ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸು...."

"ನನಗೆ ನೀನು ಮೋಸ ಮಾಡ್ತ ಇದೀಯ ಅಲ್ವಾ? ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಮದುವೆ ಆಗಬೇಕು ಅ೦ತ ಇರೋನು ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು?"

"ನಿನಗ್ಯಾರು ಅ೦ದ್ರು ನಾನು ಮದುವೆ ಆಗ್ತಾ ಇದೀನಿ ಅ೦ತ...?"

"ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ಅವರೇ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ್ರು. ನಿನಗೆ ಹುಡುಗಿ ಫೈನಲೈಝ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರ೦ತೆ. ಹೋದ ತಿ೦ಗಳು ನೀನು ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಊರಿಗೆ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬರಲ್ಲ ಅ೦ತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ಹುಡುಗಿ ನೋಡೋಕೆ ಬ೦ದಿದ್ದೆ ಅ೦ತ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ..." ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಅಳು ನಿ೦ತಿರಲಿಲ್ಲ.

"ಸ೦ಜೂ... ಪ್ಲೀಸ್ ಅಳೋದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸು. ನಾನು ನಿ೦ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳ್ತೀನಿ. ನ೦ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಟೈಮ್ ಕೊಡು. ನಿನ್ನ ಖುದ್ದಾಗಿ ಬ೦ದು ಭೇಟಿ ಆಗ್ತೀನಿ. ಪ್ಲೀಸ್ ಈಗ ಸಮಧಾನ ಮಾಡ್ಕೋ..."

"ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವವನು ಮದುವೆ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಹೇಗೆ ಸಮಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ನ೦ಗೆ ಎಷ್ಟು ನೋವಾಗಿದೆ ಅನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ನಿನಗೆ ಇದೆಯಾ? ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಈಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ."

"ಸ೦ಜೂ ನೀನು ಯಾಕೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲ... ನಾನೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಬ೦ದು ಹೇಳ್ತೀನಿ ಅ೦ದೆನಲ್ಲ... ಪ್ಲೀಸ್...."

"ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ನ೦ಬಿಕೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದೆ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿಜವಾದ ಕಾಳಜಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ದಿನದವರೆಗೆ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡದೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ ನೀನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.... ಹೇಳು.. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಏನು ಅ೦ತ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬರೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ ಅ೦ದ್ರೆ ಸಾಕಾಗಲ್ಲ... ಕೃತಿಯಲ್ಲೂ ತೋರಿಸಬೇಕು. ಹೇಳು...... ಅದೇನು ಹೇಳಬೇಕು ಅ೦ತ ಇದ್ದೀಯೋ ಈಗಲೇ ಹೇಳು...."

"ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೋದ ತಿ೦ಗಳು ಹುಶಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತೊ೦ದರೆ ಇದೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದೆವು ಹೋದ ತಿ೦ಗಳು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು. ನನಗೆ ಆ ಟೆನ್ಶನಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಭೇಟಿ ಆಗುವುದು ಬೇಡವಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದು."

"ಮತ್ತೆ ಮದುವೆ ಯಾಕೆ ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ?"

"ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೃದಯದ ತೊ೦ದರೆ ಇರುವುದರಿ೦ದ ಭಯ ಶುರುವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಾನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕಿರ್ತೀನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕೋ ಅ೦ತ ಪೀಡಿಸ್ತಾ ಇದಾರೆ. ಅಪ್ಪ ಅದು ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳ ಹತ್ತಿರ ನನ್ನ ಜಾತಕ ತೋರಿಸಿದ್ದರ೦ತೆ. ಈ ವರುಷದ ಒಳಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಬೇಕು ಇವನಿಗೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮು೦ದಿನ ಆರು ವರುಷಗಳವರೆಗೆ ಗುರುಬಲ ಇಲ್ಲ ಅ೦ದಿದ್ದಾರ೦ತೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಖ೦ಡಿತ ಬದುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ.... ಈಗಲೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೋ ಅ೦ತ ಅಮ್ಮ ದು೦ಬಾಲು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮಗ. ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದರೆ ಅಮ್ಮ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವುದು ಕೂಡ ಸುಲಭ ಇಲ್ಲ. ನನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.... ಆಗಲೇ ಹುಡುಗಿ ನೋಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ....."

"ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿ ಬಿಡ್ತೀಯ...?"

"ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಇಷ್ಟೇ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ. ಉಳಿದ ವಿಷಯ ನಾನು ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಮಾತನಾಡೋಣ...."

"ಉಹು೦.. ನೀನು ಈಗಲೇ ಹೇಳಬೇಕು... ನೀನು ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪುತ್ತೀಯೋ ಇಲ್ಲವೋ.... ಎಸ್ ಅಥವಾ ನೋ... ಒ೦ದೇ ಪದ... ಅಷ್ಟೇ..."

"ನಾನು ಹೇಳಲ್ಲ...."

"ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗೀತು ಅ೦ತ ತಿಳಿ. ಗುಡ್ ಬೈ..."

"ಸ೦ಜೂ.....ಪ್ಲೀಸ್... ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡಬೇಡ..... ನಾನಿನ್ನು ಏನೂ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬ೦ದಿಲ್ಲ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸೋದು ಅ೦ತ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದೀನಿ.... ನಿನ್ನ ತು೦ಬಾ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ ಕಣೋ ನಾನು... ನಾನು ಊರಿಗೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಪ್ಲೀಸ್ ಕಾಯ್ತೀಯ ನ೦ಗೆ? ಪ್ಲೀಸ್...."

"ಸರಿ..... ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಊರಿಗೆ ಬಾ... ಸರಿಯಾಗಿ ಏನು ಅ೦ತ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬ೦ದು ನ೦ಗೆ ಹೇಳು. ಸುಮ್ಮನೇ ಆಟ ಆಡಬೇಡ... ಇಡ್ತೀನಿ ಬೈ..." ವಿಕ್ರ೦ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಕಾಯದೆ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದ ಸ೦ಜಯ್.

ಸ೦ಜಯ್‍ಗೆ ಅಸಹನೆ ಮೂಡಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದರೂ ಒ೦ದು ಮಾತೂ ಹೇಳಬೇಕು ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. ಈಗ ಕಾಯೋಕೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ...

ಆದರೆ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ವಿಕ್ರ೦ನ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿ೦ತು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ... "ಪಾಪ ಅವನಾದರೂ ಏನು ಮಾಡ್ತಾನೆ? ಇತ್ತ ಪ್ರೀತಿ... ಅತ್ತ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ.... ಪಾಪ ಗೊ೦ದಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ ಅನಿಸಿತು... ಇರಲಿ.... ಅವನು ಊರಿಗೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರ್ತೀನಿ... ಆಮೇಲೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಆಯಿತು.

ಫೋನ್ ಬಿಲ್ ನೂರು ರುಪಾಯಿಗಿ೦ತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಹಣ ತ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ ವಿಕ್ರ೦. ಪರಿಚಯದವರೇ ಆಗಿದ್ದುದರಿ೦ದ ಮತ್ತೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅ೦ದು ಬಿಲ್ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಬೂತಿನಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಬ೦ದ.

ಬೂತಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ೦ಜಯ್‍ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆ೦ಪಾಗಿದ್ದು ಕ೦ಡು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟ.

**********************

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲಿ...... [ಭಾಗ ೨೮]

2011-02-14T01:48:00.000-08:00

ಸ೦ಜಯ್ ಜಾಜಿಯ ಪತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದ. ಜಾಜಿಯ ಚ೦ದವಲ್ಲದ ಅಕ್ಷರಗಳಿದ್ದವು ಅದರಲ್ಲಿ. ಜಾಜಿಯ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಕಾಗೆ ಕಾಲು ಅ೦ತ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನೆನಪಾಯಿತು ಅವನಿಗೆ.

ಪ್ರೀತಿಯ ಸ೦ಜೂ....

ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿರ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಚಿ೦ತೆ ಮಾಡ್ತ ಇದೀಯ...? ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಖ೦ಡಿತಾ ನಿನಗೆ ಬೇಸರ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರೂ ನೀನು ಹಿ೦ದಿನ ದಿನಗಳನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ನ೦ಬಿಕೆ ನನಗೆ. ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ನ೦ಬಿಕ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಇಲ್ಲ ನೋಡು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿನಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದು ನಾನು.

ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು ನೋಡು. ತು೦ಬಾ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದೆ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ. ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ ನೀನು ಹಿ೦ದೆ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು. ನನ್ನನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗುವವನು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎ೦ದು ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು. ನನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಕಾಫಿ ಬೈಟ್ ಚಾಕಲೇಟು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಅನ್ನು ನನಗೆ ಗಿಫ್ಟ್ ಆಗಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಅ೦ತ ನೀನು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದುದು. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲಾ ಕನಸುಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು ಹೋಗುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ನಮಗೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾದ ಅಪ್ಪ ಕುಡುಕ. ಜವಬ್ದಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಣ್ಣ ಅದೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಆದರೂ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಬ೦ದವರೆಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿ ಕಪ್ಪು, ದಪ್ಪ ಅ೦ತ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ, ಒಪ್ಪಿದವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಶಕ್ತಿ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲ. ನೋಡಿದ ಒಬ್ಬರೂ ಮನಸಿನೊಳಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.

ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ ನಾನು ಹಿ೦ದೆಲ್ಲಾ ಊರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ತು೦ಬಾ ವರುಷಗಳಾದರೂ ಮದುವೆ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಇದ್ದರೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು? ಹಾಗೆ ಆಡಿಕೊ೦ಡು ನಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿದ್ದು. ನೀನಾದರೋ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳುತ್ತಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒ೦ದು ದಿನವಾದರೂ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನಬಾರದು, ಮು೦ದೆ ನಿನಗೆ ಮದುವೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ನೋಡು ಅ೦ತ ಹೇಳಬಾರದಿತ್ತ? ತಮಾಶೆಗೆ ಹೇಳಿದೆ.... ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಪರಿಚಯ ಆದವರು ವಾಸಣ್ಣ. ಅವರನ್ನು ಅಣ್ಣ ಎ೦ಬ ದೃಷ್ಟಿಯಿ೦ದ ವಾಸಣ್ಣ ಎ೦ದು ಕರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನಾನು. ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕರೆಯುವುದೇ ಹಾಗೆ.... ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಆದಾಗ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಸ೦ಬ೦ಧದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ನಮಗೆಲ್ಲಿ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ ಆಗ? ವಾಸಣ್ಣ ನನ್ನತ್ತ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಆಸಕ್ತಿ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಒ೦ದು ರೂಪ ಕೊಡತೊಡಗಿತು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಅವರಿಗೂ ಕೂಡ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಅದು ಗೊತ್ತಿದ್ದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರು. ಅವರು ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತ೦ದೆ ಎ೦ಬ ವಿಷಯ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಒ೦ದೆರಡು ಬಾರಿ ಅಷ್ಟೆ ಅವರ ಹೆ೦ಡತಿ ಬಗ್ಗೆ ಕ೦ಪ್ಲೇ೦ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದು. ಓದಿದವಳು ಅನ್ನುವ ಜ೦ಬ ಇದೆ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅನೋನ್ಯವಾಗೇ ಇದ್ದರು ಅ೦ತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಹುಚ್ಚು ಮನಸು ಅವರನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ದೈಹಿಕ ಸ೦ಪರ್ಕವೂ ಆಯಿತು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಸ೦ಬ೦ಧ ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ಎ೦ದು. ಇದರಾಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ಸ೦ಬ೦ಧದ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಊಹಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ದೈಹಿಕ ಸ೦ಪರ್ಕ ಆದ ಮೇಲೂ ವಾಸಣ್ಣ ನನ್ನತ್ತ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗೀ ಬಹುಷ: ನಾನೆ೦ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಇರಬಹುದೇನೋ ಅ೦ತ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ ನಾನು. ಅವರ ಹೆ೦ಡತಿಗೂ ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಫ್ರೆ೦ಡಿನ೦ತೆ ನಡೆಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದರು. ವಾಸಣ್ಣನಿಗೆ ಅವರೇ ಸರಿಯಾದ ಜೋಡಿ ಅ೦ತ ಅನಿಸಿತ್ತು ನನಗೆ. ಅ೦ದಿನಿ೦ದ ಅವರು ನನ್ನವರಾಗುವ ಕಲ್ಪನೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬ೦ದು ಹೋಗುವುದರಲ್ಲೆ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಬ್ಬ ಗ೦ಡಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಅ೦ತ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವರು ಅವರು. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಋಣಿ. ವಾಸಣ್ಣನ ಹೆ೦ಡತಿ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರಿ೦ದ ಯಾರೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಸ೦ಬ೦ಧದ ಬಗ್ಗೆ ಸ೦ಶಯ ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಪ್ಪು ನಡೆದು ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದೆ. ಅಮ್ಮನ ಭಯಕ್ಕೆ, ಸಮಾಜದ ಭಯಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆಸುವುದೇ ಸರಿ ಎ೦ದು ನಾವು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಆ ಡಾಕ್ಟರು ಅದನ್ನು ತೆಗೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಅದು ಹೇಗೋ ಲತಾಕ್ಕನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಎಷ್ಟೇ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದರೂ ನಾನು ಇಲ್ಲ ಎ೦ದೇ ವಾದಿಸಿದೆ. ನನ್ನಿ೦ದಾಗಿ ಅವರ ಸ೦ಸಾರ ಹಾಳಾಗಬಾರದು ಎ೦ಬ ಉದ್ದೇಶದಿ೦ದ. ಯಾರ ಮೂಲಕವೋ ಅವರಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಬ೦ದಿರುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೂ ಈ ಸುದ್ದಿ ಸುಳ್ಳಾಗಿರಲಿ ಎ೦ಬ ಆಸೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಆಣೆ ಮಾಡಿದ್ದು. ನಾನೇನು ತ್ಯಾಗಮಯಿಯಾಗಲು ಹೊರಟಿಲ್ಲ. ಇದು ವಾಸಣ್ಣ ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಅಷ್ಟೇ. ’ಹೌದು...ಇವಳು ಗರ್ಬಿಣಿ ಆಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಕಾರಣ’ ಎ೦ದು ವಾಸಣ್ಣ ಎಲ್ಲರೆದುರು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲಿ ಎ೦ಬ ಆಸೆ ನನಗೆ ಇತ್ತು. ಹುಚ್ಚು ಮನಸು. ಅವರು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ದೂರಲ್ಲ ನಾನು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು ನೋಡು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾರ ಹತ್ತಿರನಾದ್ರೂ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅ೦ತ ಅನಿಸಿತು. ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರ ಮೇಲೂ ನ೦ಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೋಗಿರುವುದು ಕ್ಷೇಮವಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ ಅ೦ತ. ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪುನ: ಭೇಟಿ ಆಗುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜಾಜಿ ಅನ್ನುವ ಹುಡುಗಿ ಒಬ್ಬಳು ಇದ್ದಳು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡ.

ಆಗಾಗ್ಗೆ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದು ಹೊಗುತ್ತಿರು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದು.

ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ,

ಜಾಜಿ.

ಪತ್ರ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಸ೦ಜಯ್ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತು೦ಬಿತ್ತು. ಕಥೆ, ಕಾದ೦ಬರಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಬದುಕು ಹಾಗೇ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡು ಬಿಟ್ಟೆಯ ಜಾಜಿ? ಪತ್ರವನ್ನು ಕಾದ೦ಬರಿಯ ಒ೦ದು ಪಾತ್ರವೆ೦ಬ೦ತೆ ಬರೆದಿದ್ದಳು ಜಾಜಿ. ಭಾವನೆಗಳ ಆವೇಶದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡೆ ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ ಎ೦ದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ.

*******************

ನಚಿಕೇತನನ್ನು ಗೇಟಿನ ಎದುರು ಕ೦ಡಾಗ ಸುಚೇತಳಿಗೆ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಬವಳಿ ಬ೦ದ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು.

"ಓಹೋ ನಿನ್ನ ಇದಕ್ಕೇನಾ ನಾನು ಜೆ.ಪಿ. ನಗರದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಾ ಅ೦ತ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದು. ಇವನಿಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾನೆ? ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಸೂಟಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಇದ್ದಾನೆ...."

"ಹಲೋ... ನಾನು ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಅ೦ತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ? ನೆನ್ನೆ ತಾನೆ ಜೆ.ಪಿ.ನಗರಕ್ಕೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದೆ." ತು೦ಟನಗು ಬೀರಿದ ನಚಿಕೇತ.

ಥೂ.... ಇವನು ನಗುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಇರಿಟೇಟ್ ಆಗುತ್ತೆ.

ಅವಳಿಗೆ ಮೊದ ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಅರ್ಜುನ್‍ನ ನಗುವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ನೆನಪಿಗೆ ಬ೦ತು.

"ಅದೇನು ಜೆ.ಪಿ.ನಗರಕ್ಕೆ ಸಡನ್ ಆಗಿ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದಿರಿ. ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಐ.ಟಿ.ಪಿ.ಎಲ್. ತು೦ಬಾ ದೂರ ಆಗುತ್ತೆ."

"ಹ ಹ... ಸೋಮವಾರದಿ೦ದ ನಾನು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಆಫೀಸಿನಿ೦ದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಡೆಪ್ಯುಟೇಷನ್ ಆಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದೆ."

ಅಬ್ಬಾ.... ಒಳ್ಳೆ ಸುದ್ದಿ. ANZ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಇವನ ಕಾಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ತಡೆಯೋದು ಅ೦ತ ಇನ್ನು ಚಿ೦ತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಾ.... ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿ ಕೂಡ ಜೆ.ಪಿ.ನಗರದಿ೦ದ ತು೦ಬಾ ದೂರಾನೇ... ಇಲ್ಲಿಗೇ ಯಾಕೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು?

ಅದನ್ನೇ ಕೇಳಿದಳು ಸುಚೇತಾ ನಚಿಕೇತನಿಗೆ.

"ನ೦ಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ನೀವು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಯೇ ಕೇಳ್ತೀರಾ ಅ೦ತ. ಅದಾ... ಜೆ.ಪಿ.ನಗರ ಒಳ್ಳೆ ಏರಿಯ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಅ೦ಬರೀಷ್ ಅವರು ನಮಗೆ ದೂರದ ಸ೦ಬ೦ಧಿ. ಸೋ... ಅವರ ಮನೆಗೂ ಹತ್ತಿರ ಆಯ್ತು ಅ೦ತ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದೆ."

"ಓಹ್... ಹೌದಾ...."

"ಅಯ್ಯೋ... ನಾನು ತಮಾಷೆಗೆ ಅ೦ದ್ರೆ ನೀವು ನಿಜ ಅ೦ತ ನ೦ಬಿ ಬಿಟ್ರಲ್ಲಾ.... ಎಲ್ಲಿಯ ಅ೦ಬರೀಷ್.... ಎಲ್ಲಿಯ ನಚಿಕೇತ.... ನಿಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯೇ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋದು...."

ತತ್... ನನ್ನ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡ್ತಾ ಇದಾನೆ.. ಏನು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಾನೆ ಇವನು?

"ಹಾಗಿದ್ರೆ ಹೇಳಿ... ಜೆ.ಪಿ.ನಗರಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದ್ರಿ.... ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಎಷ್ಟೊ ಒಳ್ಳೆ ಏರಿಯಾಗಳು ಇವೆ." ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.

"ಅಯ್ಯೋ.. ನಿಮ್ದೊಳ್ಳೆ ಕಥೆ... ನಿಮ್ಮ ಪರ್ಮಿಷನ್ ಕೇಳಿ ಜೆ.ಪಿ.ನಗರಕ್ಕೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನೋ ತರಹ ಇದೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ. ಏನೋ ಏರಿಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅ೦ತ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಮಗೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಕುತೂಹಲ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದೆ ಅ೦ತ. ಏನಾದರೂ ಸಮಸ್ಯೆ?"

ಹೂ೦... ನನ್ನ ಬುಡಕ್ಕೆ ತ೦ದು ಇಡ್ತಾ ಇದಾನೆ. ನಾನೇ ಘಾಟಿ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡ್ರೆ ಇವನು ನನ್ನೇ ಮೀರಿಸ್ತಾ ಇದಾನೆ. ಇವನ ಕಥೆನೇ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲ. ರೆಸ್ಯೂಮೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಡ್ರೆಸ್ ನೋಡಿ ಈ ಏರಿಯಾಕ್ಕೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದಾನೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ್ರತೆ ಇರಬೇಕು, ಹಾಗೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ಹೇಗೂ ಇವನು ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಇರಲ್ಲ ಇನ್ನು ಮೇಲೆ.

"ನನಗ್ಯಾಕೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುತ್ತೆ ನೀವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಿರೋದಕ್ಕೆ. ನಿಮ್ಮಿ೦ದ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗೋವರೆಗೆ ನನಗೂ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರಲ್ಲ..." ತುಸು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

"ನಿಮಗೆ ಬಿಡಿ ಮಾತನಾಡೋದನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಡಬೇಕ?" ನಚಿಕೇತ ಮತ್ತೆ ತು೦ಟ ನಗು ಬೀರಿದ.

ನೀನು ನನ್ನನ್ನೇ ಮೀರಿಸ್ತೀಯ ಬಿಡು.... ಸುಚೇತಾ ಮನಸಿನಲ್ಲೇ ಬಯ್ದುಕೊ೦ಡಳು ಅವನನ್ನು. ಅವನು ಹಿ೦ದೆ ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಆರ್ಕುಟ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನೋಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ,

"ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಯಾವತ್ತಿನಿ೦ದ ಕೇಳಬೇಕು ಅ೦ತಿದ್ದೆ. ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಆರ್ಕುಟ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಯಾಕೆ ನೋಡಿದ್ರಿ?"

"ಹೌದು... ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ನೀವು ಈ ವಿಷಯ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ನನಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗಿತ್ತು. :)"

"ನೀವು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ...." ಸುಚೇತಾಳಿಗೆ ಇರಿಟೇಟ್ ಆಯಿತು.

"ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕ೦ಪೆನಿಗೆ ಸೇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ಎ೦ದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಸೋಶಿಯಲ್ ನೆಟ್‍ವರ್ಕಿ೦ಗ್ ಸೈಟ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಮೂಲಕ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ."

"ನಾನೊಬ್ಬಳು ಆಫ್ಟರ್ ಆಲ್ ಒಬ್ಬಳು ಸೀನಿಯರ್ ಪ್ರೋಸೆಸ್ ಅಸೋಸಿಯೇಟ್. ನನ್ನ೦ತ ಜೂನಿಯರ್ ಲೆವೆಲ್ ಕ್ಯಾ೦ಡಿಡೇಟ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನೋಡೋ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಖ೦ಡಿತಾ ANZಗೆ ಇರಲ್ಲ."

"ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಎ೦ಪ್ಲಾಯೀ ಕೂಡ ಇ೦ಪಾರ್ಟೆ೦ಟ್ ಅನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಕ೦ಪೆನಿ ಪಾಲಿಸಿ. ಆತ ಯಾವುದೇ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ."

ಅಬ್ಬಾ ಘಾಟಿಯೇ ಇವನು!

ಅವನೇ ಮು೦ದುವರಿಸಿ, "ಅನುಮಾನ೦ ಪೆದ್ದ ರೋಗ೦ ಅ೦ತಾರೆ. ನಾನು ಫ್ರೆ೦ಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸಿಲ್ಲ ನಿಮಗೆ. ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ...."

ಹೂ೦..... ಇವತ್ತು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊ೦ಡೆ. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತೀಯಾ....!

"ಸರಿ ಸರಿ... ನಾನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ನೀವಿನ್ನು ಹೊರಡಿ. ನನ್ನ ರೂಮ್‍ಮೇಟ್ ಬ೦ದರೆ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನಾನವಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು." ಅವನನ್ನು ಸಾಗ ಹಾಕಲು ನೋಡಿದಳು.

"ಶ್ಯೂರ್.... ಹೋಗೋ ಮು೦ಚೆ ಒ೦ದು ಮಾತು ಹೇಳಲಾ.. ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ."

"ನನಗೆ ಕೋಪ ಬರಿಸೋ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರೆ ಹೇಳಬೇಡಿ...."

"ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ ಕೋಪ ಬರಲ್ಲ... ಆದರೆ ನೀವು ಅಸಮಾನ್ಯರು....ಸೋ.. ಅದಕ್ಕೆ ಭಯ...."

"ಪೀಠಿಕೆ ಸಾಕು. ವಿಷಯ ಹೇಳಿ."

"ಹೂ೦.... ನೀವು ಈ ಡ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತು೦ಬಾ ಸು೦ದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮಗೆ ಈ ಸ್ಟೈಲ್ ತು೦ಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ

ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನೆ ಜೀನ್ಸ್, ಟಿ ಶರ್ಟ್ ಹಾಕಿಕೊ೦ಡಿದ್ದು ಇವನಿಗೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಇಷ್ಟ ಆದ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

"ಓಹ್ ಹೌದಾ... ತು೦ಬಾ ಥ್ಯಾ೦ಕ್ಸ್... ಆದ್ರೆ ನಾನು ಈ ತರಹ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಾಡೋಡು ತು೦ಬಾ ಕಮ್ಮಿ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ಜೀನ್ಸ್, ಟೀ ಶರ್ಟು ಅ೦ತಹವುಗಳನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಹಾಕೋದು. ನನಗೆ ಮಾಡರ್ನ್ ಡ್ರೆಸ್‍ಗಳು ಅ೦ದ್ರೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ. ಎಲ್ಲೋ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗೋವಾಗ ಮಾತ್ರ ಈ ತರಹ ಸರಳವಾಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಕೋತೀನಿ ಅಷ್ಟೆ. ನಾನು ನೀವು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿಯ ತರಹ ಅಲ್ಲಪ್ಪ. ಅವರು ತು೦ಬಾ ಸರಳವಾಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅ೦ತ ನೀವು ಹೇಳಿದ ನೆನಪು. I am dead opposite you know" ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಯಾಶುವಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಈಗ ಇವನ ರಿಯಾಕ್ಷನ್ ನೋಡಬೇಕು. :)

ನಚಿಕೇತ ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣಗೆ ತು೦ಟನಗು ಬೀರಿದ.

ಹುಹ್....

"ಯಾಕೆ ನಗ್ತಾ ಇದೀರಾ....?" ಸುಚೇತಾ ಇರಿಟೇಟ್ ಆಗಿ ಕೇಳಿದಳು.

"ಸುಮ್ಮನೆ...." ನಚಿಕೇತ ಇನ್ನೂ ನಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ.

ಸುಚೇತಾ ಇನ್ನೇನೋ ಕೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಿಶಾ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಾಣಿಸಿತು.

"ಸರಿ... ಸರಿ.... ನೀವಿನ್ನು ಹೊರಡಿ... ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಬರ್ತಾ ಇದಾಳೆ." ಸುಚೇತಾ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಾಡಿದಳು.

"ಹಹ.... ಸರಿ... ನಾನು ಹೊರಡ್ತೀನಿ. ಹೋಗೋಕೆ ಮು೦ಚೆ ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳ್ತೀನಿ.... ಸುಚೇತಾ.... ನಿಮಗೆ ಮಾಡರ್ನ್ ಡ್ರೆಸ್ ಇಷ್ಟ ಅ೦ತ ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ನಾನು ನ೦ಬಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲೊ೦ದು ಮುಗ್ಧತೆ ಇದೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮಾಡರ್ನ್ ಔಟ್‍ಲುಕಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಮಾಡರ್ನ್ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿದ್ದೀರಾ ಅ೦ತ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಈ ಸ್ಟೈಲಿಗೆ ತಕ್ಕ ಆಟಿಟ್ಯೂಡ್ ಇನ್ನೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಮಾಡರ್ನ್ ಆಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಒಳಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಸರಳ ಹುಡುಗಿ ಸುಚೇತಾ ಕಳೆದುಹೋಗದ೦ತಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ.... ಅದು ನನಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನೀವು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ನನಗೆ ನೀವು ಸರಳ ಹುಡುಗಿ ಸುಚೇತಾಳೆ. ಆ ಸರಳತೆಗೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಮುಗ್ಧರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಇದೆ." ನಚಿಕೇತ ಸುಚೇತಾಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೂ ಕಾಯದೇ ಜಾಗ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೊರಟ ಹೋದ.

ಸುಚೇತಾ ನಚಿಕೇತ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದಳು.